Kilis ile İlgili Şiirler

Güneydoğu’da akşam iner, taş duvarlara bal rengi, Zeytin dalı usulca sallanır, susar günün çalgısı. Kilis derim, içimde bir kapı açılır ansızın, Memleketin sıcak eli dokunur omzuma.

Bağ yolunda tozlu bir iz, gökte kızıl bir serinlik, Kilis’in adı geçince çoğalır içimde iyilik. Bir avuç zeytin kokusu, bir avlu dolusu ses, Şehir uzak kalsa bile gönlümde eksilmez.

Sabah, taş evlerin eşiğine ince bir ışık bırakır, Uzak tepelerden gelen kuşlar avluları yoklar. Zeytinlikler yeşil bir dua gibi uzanırken, Kilis’in sessizliği kalbimde yankılanır. Bağ yolları kıvrılır, güneş omuzlara konar, Güneydoğu Anadolu göğü genişler, renklenir. Bir şehrin hatırası bazen tek bir kokudur; Kilis, içimde yıllanmayan bir türkü olur.

Akşam serinliği düşer eski sokak taşlarına, Pencerelerde günün son ışığı titrer. Zeytinliklerden gelen o tanıdık esinti, Çocukluğumun kapısını yeniden açar. Bağ yollarında ayak izleri birbirine karışır, Her dönüşte başka bir manzara belirir. Kilis’i anlatmak için çok söz gerekmez; Bir avuç toprak bile kendini söyler.

Gün doğarken kızıl bir çizgi yayılır ovaya, Taş evler uykudan ağır ağır sıyrılır. Güneydoğu’nun berrak göğü altında, Kilis yeni bir güne sessizce hazırlanır. Zeytinlikler boyunca gümüş renkli yapraklar, Rüzgârla birlikte eski masallar anlatır. Dalların arasında saklanan her küçük ses, Şehrin geçmişinden bugüne uzanır. Bağ yolları akşama doğru mor bir gölge taşır, Ufukta yorgun güneş usulca çekilir. Kilis’in adı bir kez gönle yerleşince, Nereye gidilse insanı kendi evine getirir.

Bir avluda bakır tas, duvarda solgun bir asma, Sıcak taşlara sinmiş öğle vakti. Kilis, sesini yükseltmeden anlatır kendini, Dinleyen yüreğe bırakır en güzel yanını. Zeytinliklerin gölgesinde dinlenir zaman, Toprak, yağmurdan kalma kokusunu saklar. Bağ yolları boyunca yürüyen her insan, Bir parça hasreti geride bırakır. Gece olunca yıldızlar çoğalır damlarda, Uzak bir ezgi karışır rüzgârın sesine. Kilis, karanlıkta bile sıcak bir pencere, Memleket duygusunu taşır sessizce.

Kilis sabahı başka türlü aydınlanır, Güneş taş sokaklarda bal gibi erir. Güneydoğu Anadolu’nun açık ufkunda, Her evin çatısı göğe bir selam verir. Zeytinlikler serin bir deniz görünümünde, Yapraklar gümüş gümüş parlar. Toprağa eğilen dalların her birinde, Yılların sabrı ve emeği yaşar. Bağ yolları kıvrılarak tepeleri aşar, Tozlu patikalar uzak köylere varır. Yol kenarında bekleyen sessiz bir kuyu, Geçenlere serinlik, kalana hatıra sunar. Akşam, şehrin üzerine yumuşakça iner, Avlularda konuşmalar uzar gider. Kilis’i seven bilir: İnsan nerede olsa, Bu sıcaklık içinden bir gün yeniden geçer.

Taş duvarlara yaslanır öğle sıcağı, Dar sokaklarda gölgeler yer değiştirir. Kilis’in kalbinde eski bir sabır vardır, Her kapı, geçmişten bir hikâye getirir. Zeytin ağaçları ovaya serpilmiş, Dallarında bereket, yapraklarında ışık. Bir kuş konar sessizce kuru bir dala, Gün, yeşilin içinde bulur alışkanlığını. Bağ yollarında ayak sesleri duyulur, Üzüm kokusu karışır akşam yeline. Güneydoğu’nun sıcak toprağı altında, Anılar kök salar insanın içine. Uzakta moraran tepeler kararırken, Şehir lambaları birer birer yanar. Kilis adı dudakta sade bir kelime, Fakat yürekte kocaman bir yurt olur.

Güneş, ovaya kızıl bir mühür basar, Sabah kuşları damların üstünde uçar. Güneydoğu Anadolu’nun açık göğünde, Kilis, ışıkla uyanan bir masal yaşar. Taş sokaklarda eski izler bulunur, Her eşik bir başka zamana açılır. Sessiz duran duvarların ardında, Nice ses, nice yüz hâlâ yaşar. Zeytinlikler serinliğini korurken, Toprak emekle yoğrulur, bereketlenir. Dallara bakan yaşlı bir çiftçinin gözünde, Yılların umudu yeniden yeşerir. Bağ yolları öğleden sonra uzar, Toz bulutu güneşin altında savrulur. Bir çocuk koşar, gölgesi peşinde, Uzak tepeler onunla birlikte büyür. Akşamın moru şehrin üzerine serilince, Ocaklardan yükselen kokular yayılır. Kilis, insanın nereye gitse taşıdığı, Sessiz fakat unutulmaz bir yurt kalır.

Kilis’te gün, taş avlularda başlar, Bakır kaplar sabah sesine karışır. Pencereden süzülen solgun ışık, Eski evlerin yüzünde parıldar. Güneydoğu’nun rüzgârı kuru ve sıcak, Yine de akşamları ferahlık getirir. Uzak ovaların üstünde ağır ağır, Bulutlar göçebe bir kervan gibi ilerler. Zeytinliklerde yapraklar kıpırdar, Gölgelere serin bir uğultu dolar. Kökleri derinde duran her ağaç, Şehrin sabrından bir parça taşır. Bağ yolları sessizce geceye varır, Ay, kıvrımlı patikaları gümüşler. Yolunu arayan her yalnız yolcu, Bir yerlerde Kilis ışığı görür. Sabah yeniden döner, hayat çoğalır, Çarşılar seslenir, kapılar açılır. Bu şehir, ayrılanın ardında bile, İçten içe yanan bir hatıra bırakır.