Teyze ile İlgili Şiirler

Çocukluğumun avlusunda bir sesin kalır, Gülüşün, yorulmuş günlerime su taşır. Teyzem, adın anılınca içim ısınır, Kalbimde küçük bir bayram başlar.

Bir mendil gibi saklarım verdiğin öğüdü, Yolum daralınca hatırlarım yüzünü. Teyzem, sevgin sessizce büyütür beni, İçimde çoğalan en güzel duygusun.

Bayram sabahları seninle renklenirdi, Şeker kokusu perdelerde gezinirdi. Bir elin saçımı okşarken usulca, Dünya güvenli bir yer gibi görünürdü. Şimdi uzaklarda olsan da sevginden Bir sıcaklık kalır eski cümlelerinden. Teyzem, adını kalbime yazdım ben, İyilik öğrenilir senin ellerinden.

Ne zaman yağmur düşse pencereye, Çocukluğum gelir aklıma birlikte. Senin anlattığın masalların içinde Umut uyurdu mavi bir kelebekle. Bir fincan çay, uzun bir akşamüstü, Sesinde dinlenirdi evin bütün hüznü. Teyzem, varlığın bana şunu öğretti: Sevgi, insanın en sağlam örtüsü.

Küçük bir odada büyüdü düşlerim, Sen vardın başucumda, dinlerdin sesimi. Korkunca avucuna bırakırdım elimi, Gece, senin yanında unuturdu ürpermeyi. Yıllar geçti, yollar değişti sonra, Anılar kondu eski fotoğraflara. Fakat tebessümün kaldı her köşede, Bir ışık gibi düşerek hatıralara. Teyzem, senden aldığım güzel sözlerle Yürürüm hayatın uzun caddelerinde. Ne zaman iyiliğe dönse kalbim, Senin emeğin vardır attığım her adımda.

Mutfaktan yükselen tarçın kokusunda Senin telaşın vardı, neşen vardı. Herkese yetişen o ince ellerin, Evimizin görünmeyen kanadıydı. Bir öğleden sonra anlatırdın bana Hayatın acele edilmez yollarını. Sözlerin, cebimde taşınan taşlar gibi Korurdu içimdeki umutları. Bugün kendi evime ışık yakarken Senden öğrendiğim sıcaklığı kurarım. Teyzem, sevgin bana miras kaldı; Her güzel davranışta seni anarım.

Çocukluğumun renkli defterinde İlk harflerin yanında sen vardın. Bir soruya sabırla cevap verirken Bilmediğim dünyaları açardın. Sofrada eksik kalmasın diye kimse, Sessizce çoğaltırdın lokmaları. Senin yanında anladım teyze, Paylaşmanın büyüttüğünü insanı. Bazen bir haber, bazen bir telefon Uzaklığı kısaltırdı bir anda. Sesini duyduğum her akşamüstü Huzur konardı yorgun ruhuma. Şimdi sana teşekkür etmek isterim, Geç kaldı sanma, sözüm içimdeydi. Beni ben yapan nice güzel şeyin Başında senin sevgin gizliydi.

Kışın camlarında buğu birikirken Sen masal anlatırdın soba yanında. Dışarıda sertleşse de soğuk hava, Bir yaz sabahı açardı odanda. Elbisemin söküğünü diktiğin gün İğnenin ucunda sabır gördüm. Küçücük bir iyilik sandığım şeyi Yıllar sonra büyük sevgi bildim. Gidişler, dönüşler, değişen şehirler Bizi ayrı düşürse de zamanla, Senin bıraktığın o tanıdık neşe Hâlâ yol gösterir karanlıkta. Teyzem, adını anınca içimde Kırgınlıklar yumuşar, yüzüm güler. Senin kalbin kadar geniş bir yerde En güzel anılar sonsuza dek sürer.

İlkbahar geldiğinde bahçemizde Renk renk çiçekler açardı yan yana. Sen, her birine isim verip Güzellik katardın sessiz dünyama. Bir oyuncağım kırıldığında eğer Diz çöker, derdimi ciddiye alırdın. Küçük yüreğime büyük bir sabırla Yeniden cesaret bağlardın. Okul dönüşü kapıda bekleyen O tanıdık gülümsemen vardı. Günün bütün yorgunluğu birden Ayakkabılarımın yanında kalırdı. Büyüdüm, başka yollar seçtim, Hayat beni uzak yerlere savurdu. Fakat senden kalan sevgiyle Her yeni ev biraz yuva oldu. Teyzem, sana yazdığım bu şiir Bir teşekkürün başlangıcıdır. Çünkü insanın ömründe bazı kalpler Hiç eksilmeyen bir armağandır.

Sen gelince evin içi değişir, Perdeler bile daha aydınlık durur. Elindeki küçük bir paketle Çocukluğum kapıda yeniden bulunur. Bana anlattığın eski günlerde Bir ailenin sabrı saklıydı. Her cümlenin sonunda usulca İyiliğe açılan bir kapı vardı. Yolculuklar uzasa, mevsimler dönse, Sesin tanıdık bir türkü gibi kalır. Bir telefonun öte ucundan bile İçimdeki telaşı sakinleştirir. Bazen seni özlediğimi söylemeden Fotoğraflara uzun uzun bakarım. Gözlerindeki o şefkatli ışıkla Kendi yarınlarıma hazırlanırım. Teyzem, hayatın verdiği en güzel Yakınlıklardan biri oldun bana. Adını taşıyan her anı Sevgiyle saklanır kalbimin yanında.