Anne ile İlgili Şiirler

Sesin değince dağılır telaşım, Bir fincan çay gibi ısınır akşam; Anne, kalbimde saklı en güzel Yolun başındaki kandilsin.

Düşsem beni adın kaldırır, Karanlıkta ellerin yön olur; Anne, dünyaya sığmayan sevginden İçimde kocaman bir bahar doğar.

Avuçlarında dinlenir günün yorgunluğu, Adınla yumuşar evin sessizliği; Anne, sen gülünce içimde Kıştan kalan bir pencere açılır.

Senin ellerinle büyüdü Defterimdeki ilk güzel cümle; Bir çocuğun korkusunu susturur Bakışındaki sessiz güven. Uzaklarda kalsam bile Adın içimde çalar usulca; Anne, özlem dediğim ne varsa Sana varan bir yoldur aslında.

Akşam iner, odalar susar, Perdelerde mor bir gölge kalır; Senin anlattığın masallar İçimde hâlâ ışık yakar. Bir teşekkür yetmez sana, Emeklerin deniz kadar derin; Anne, ben hangi yaşta olsam Kalbinde aynı çocuğum senin.

Sabah perdeyi araladığında Güneş senden öğrenir doğmayı; Mutfağın ince kokusunda Bulurum çocukluğumun sokağını. Yıllar geçse de değişmez Omzundaki o tanıdık huzur; Anne, kalbim ne yana gitse İzlerin bana ev olur.

Çocukluğumun bahçesinde Bir dut ağacı gibi durursun; Her mevsim başka bir gölgeyle Yorgun kalbimi korursun. Dikiş tutan parmaklarınla Günlerimi onardın sessizce; Kırılan yanlarım birleşti Adını duyduğum her gece. Bir gün sana anlatacağım İçimde biriken teşekkürleri; Anne, senin sevgin büyüttü Dünyaya bakan gözlerimi.

Sofrada eksilen ekmekte Payını bize bıraktın; Kendi uykundan vazgeçip Sabahları erken uyandın. Sesin, yağmur sonrası Toprak kokusu gibi tanıdık; Ne kadar uzaklara gitsem Bana hep yakın kaldın. Kalbimin en sakin yerinde Adın hiç solmadan durur; Anne, senden kalan iyilik Beni her gün yeniden bulur.

İlk adımımın ardında Senin sabırlı nefesin vardı; Düşünce dizlerim kanasa Sesin beni yeniden çağırdı. Bir ev yalnız duvar değildir, Senin sevginle yuva olur; Tencerede kaynayan aşın Gönlümde sıcak bir türkü olur. Şimdi büyüdüm sanıyorlar, Oysa sana bakınca küçülürüm; Anne, dünyanın bütün yollarında Senin ışığını yürütürüm.

Penceremde akşam olur, Senin gölgen duvara düşer; Bir evin bütün huzuru Ellerinden içeri geçer. Küçük bir ateş yakardın, Üşüyen günler ısınırdı; Bir bakışın yeterdi de İçimde korku susardı. Yıllar omzuna bıraktı Gümüşten ince çizgileri; Ben o çizgilerde gördüm Bize verdiğin ömürleri. Anne, sana her baktığımda Şükür olur nefesim; Sevginin açtığı yolda Daha iyi biri olurum.

Yağmur camı döverken Sen başucumda beklerdin; Uykusuz kalan gözlerinle Bana düşleri örterdin. Bir okul çantası kadar Ağırdı bazen kaygılarım; Sen gülümseyince hafifler Omzumdaki bütün taşlarım. Şimdi başka şehirlerde Adını anarak yürürüm; Bir kuş konar pencereme, Seni düşünür, gülümserim. Dünyanın en uzun sözü Belki de sensin, güzel anne; Benim bütün iyi yanlarım Senin kalbinden geldi yine.

Sabahın ilk serinliğinde Uyanırdı evin sesi; Senin telaşlı adımların Olurdu günün neşesi. Saçımı tararken bana Bir masal anlatırdın; Küçücük avuçlarıma Kocaman cesaret katardın. Kışın soba başında Çoraplarımı örerdin; Kendi ellerin üşürken Beni sıcak tutardın. Şimdi aynaya bakınca Yüzümde seni buluyorum; Sabrını, güzel sözlerini Yavaş yavaş taşıyorum. Anne, hayatın içinde Bana bıraktığın izler; Nereye dönsem önümde İyiliğe açılan gizli yollar gösterir.

Bir ninniyle başlar gece, Ay süzülür tül perdeye; Senin sesin değince korkum Dönüşürdü ince neşeye. Büyümek kolay sanırdım, Sen susunca anladım emeği; Her gülüşünün ardında Saklıymış nice yorgunluk. Uzak bir tren penceresinde Çocukluğumu aradığımda, El sallayan bir çift elin Belirir düşlerimin yanında. Öğrettiğin merhametle Kırmadan geçerim insanlardan; Senin sevgin yol gösterir En karanlık kavşaklarda. Anne, sana borçlu değilim Yalnızca yaşadığım günleri; İçimde büyüyen umudun En güzel sebebi sensin.