Mersin ile İlgili Şiirler

Tuz kokusu siner sabahın açık penceresine Liman uyanır, martılar çizgi çizer göğe Mersin, güneşi avuçlarında taşıyan şehir Bir narenciye dalı gibi ferahlar içimde

Kıyıda akşam, bakır bir tas gibi parlar Sokak lambaları denize küçük sırlar bırakır Mersin adı geçince uzaklık kısalır İçimde turunç kokulu bir yaz başlar

Limanın ucunda gemiler ağır ağır sallanır Halatlarda bekleyen gün, suya gölge salar Mersin’in rüzgârı yüzüme değdiğinde Yorgun yollar bile eve varmış sayılır Kızkalesi uzakta, akşamın mavisinde Dalgalar taş duvarlara eski bir masal söyler Bu şehirden ayrılan her yolcunun kalbinde Bir avuç güneş ve deniz sessizce büyür

Sıcak taşlara düşer öğleden sonranın sesi Çarşıdan geçer kahve, ekmek ve baharat kokusu Mersin, kalabalığın içinde bile İnsana kendine ait bir gölge bulur Gece kıyıya indiğinde ışıklar çoğalır Liman boyunca uzanır sarı bir nehir Kızkalesi’nin yönünü bilen rüzgâr Uzakta kalan dostlukları yeniden getirir

Sabah, Toroslardan süzülen serinlikle açılır Bahçelerde portakal çiçekleri sessizce parlar Mersin’in her köşesinde başka bir başlangıç Bir kuş kanadında kıyıya doğru uzanır Liman vinçleri göğe yazı yazar gün boyu Giden gemilerin ardında köpüklü izler kalır Şehir, çalışan ellerin sıcaklığıyla Akşamüstü daha canlı, daha gerçek görünür Kızkalesi’ne vurur günün son ışığı Deniz, surların çevresinde ağır bir ezgi taşır Mersin’i özleyen biri için o uzak siluet Yıllar geçse de kalbin kıyısında yaşar

Bir yaz gecesi iner eski sokakların üstüne Perdeler aralanır, evlerde sohbet çoğalır Mersin’in sıcaklığı yalnız havada değil Komşunun uzattığı bir bardak suda da yaşar Sahil boyunca yürürken ayak seslerim Dalgaların ölçülü vuruşuna karışır Uzakta limanın ışıkları titrer Gece, şehrin omzuna mavi bir örtü serer Kızkalesi görünür ufkun ince çizgisinde Çocukluğumdan kalma bir resim gibi durur Mersin, ne zaman adını duysam İçimde açık kalan bir pencereye dönüşür

Güneş, denizin üzerinden bakır bir yol açar Limanın sesleri sabaha karışır yavaşça Mersin’de her gün, acele etmeden Yeni bir hikâyenin kapısını aralar Sokaklarda turunç ağaçları gölge verir Bisikletler geçer, dükkân kepenkleri kalkar Şehrin kalbi, küçük telaşların arasında Sade ve sıcak bir ritimle atar Öğle ağırlaşınca kıyıya çekilir insanlar Mavi sular serin bir söz gibi çağırır Kızkalesi, uzaktan koruduğu düşlerle Denizin ortasında sabırla bekler Akşam, evlerin camlarına kızıl vurur Liman yeniden ışıklarla süslenir Mersin’den kalan en güzel hatıra İnsanı kendine çağıran o geniş ufuktur

Mersin sabahında tuzla çiçek yan yana Kaldırımların üstünde erken bir hareket Fırından yükselen sıcak ekmek kokusu Şehri uyandıran görünmez bir el gibi Deniz kenarında oturan yaşlı balıkçı Ağlarını toplar, güne bir selam verir Her düğümde yılların sabrı saklıdır Her bakışta kıyının değişmez resmi Öğleden sonra gölgeler kısalır Kızkalesi mavi bir aynada belirir Dalgalar, kalenin çevresinde dolaşırken Geçmişle bugünü aynı suda birleştirir Gece olunca şehir biraz daha susar Yalnız gemi düdükleri uzaklardan gelir Mersin, karanlığın içinde bile Denize tuttuğu ışığı kaybetmez

Mersin’e varan yol, tuz kokusuyla başlar Dağların ardından genişler gökyüzü Bir yanında bahçeler, bir yanında deniz Şehir, ilk bakışta içeri buyur eder Liman boyunca ağır yükler taşınır İnsanların yüzünde günün emeği parlar Gemi direkleri, ufka uzanan ince çizgiler Akşamın rengini sessizce değiştirir Sokak aralarında turunç dalları eğilir Bir evin avlusundan çocuk sesleri gelir Mersin’in sıcaklığı, taş duvarlardan çok Paylaşılan sofralarda kendini gösterir Kızkalesi, dalgaların ortasında nöbet tutar Surları güneşle gölgede yer değiştirir O kaleye bakan herkes, fark etmeden Kendi geçmişinden bir kapı bulur Gün biter, kıyıda mor bir sessizlik kalır Limanın ışıkları suya uzun uzun düşer Mersin, ayrılanların ardında bile Dönüş umudunu canlı tutar

Sabahın ilk serinliği vurur palmiyelere Kıyı boyunca ince bir aydınlık gezinir Mersin, güneş yükselmeden önce bile Denizle konuşan canlı bir şehir gibidir Pazar yerinde renkler yan yana açılır Nar, limon, biber; hepsi mevsimi anlatır Bir satıcının gülüşü kalabalığı deler Günün bereketi avuçlara dağılır Limanın ötesinde ufuk sessizce uzanır Giden tekneler köpükten yollar bırakır Kalanlar, denizin her dönüşünde Başka bir haber bekler gibi bakar Kızkalesi akşamın lacivertinde parlar Ay, taş duvarlara ince bir taç takar Dalgaların anlattığı eski hikâyeler Gece boyunca kıyıya ulaşır Mersin’i düşününce içimde bir kıyı belirir Ne kadar uzak olsam da sesi bana gelir Bu şehir, yalnız bir yer adı değildir İnsanın içinde büyüyen sıcak bir mevsimdir