Ağrı ile İlgili Şiirler

Doğu’nun serin rüzgârı değdi yüzüme, Bir dağ gölgesi düştü sessizce özüme, Ağrı diye yazdım kalbimin kıyısına, Memleket ışığı kaldı gözümde.

Kar altında bile uyanır Ağrı, Ufka yaslanır beyaz bir sabır, Uzakta Dağ’ın vakur silueti, İçimde sıcacık bir yurt bırakır.

Sabah, ovaya altın serperken, Çoban sesi yayılır yamaçtan, Ağrı’nın adı geçer bir türküde, Yol uzar, gönül dönmez bu topraktan. Taş duvarlarda eski zaman uyur, Sarayın penceresinde akşam parlar, İshak Paşa’nın gölgesinden geçen Her adım geçmişe yeni bir kapı aralar.

Ağrı Dağı göğe ağır ağır yükselir, Bulutlar omzunda konaklar bir süre, Doğu Anadolu’nun geniş sessizliğinde Bir yurt sevgisi yayılır içime. Akşam iner, damlarda ışıklar yanar, Sokaklar tanıdık bir sesle dolar, Kışın sertliğine rağmen bu şehirde İnsan eli, gönle bahar sunar.

Güneş önce dağın doruğuna dokunur, Sonra ovaya ince bir renk bırakır, Ağrı’nın sabahında her taş bile Uzaklardan gelen bir haberi anlatır. İshak Paşa Sarayı, kayalıkta dimdik, Yüzyılları taşıyan sessiz bir bekçi, Duvarlarında rüzgâr dolaşırken Tarih, bugünün yanına oturur. Bir çocuk okul yolunda türkü söyler, Fırından yükselir sıcak ekmek kokusu, Şehir, bütün sade ayrıntılarıyla İnsanın içinde büyüyen bir yuvadır.

Kar ışığı vurur boş sokaklara, Pencerelerde sarı lambalar titrer, Ağrı gecesi uzun olsa bile Komşu kapılarında sıcaklık tüter. Dağ uzakta, göğün koyu çizgisinde, Sanki yeryüzünün sessiz nöbetçisi, Her bakışta biraz güç, biraz sabır, Her susuşta Anadolu’nun sesi. Sarayın taşlarına değen akşam Eski bir masal gibi ağırlaşır, Ağrı’yı sevenin gönlünde şehir Ne kadar uzaksa o kadar yakınlaşır.

Doğu’nun ufkunda açılır gün, Ovada çiy parlar, tepeler susar, Ağrı’nın adı bir selam gibi Yolcunun yüreğinde yankılanır. Dağın eteğinde ağırbaşlı evler, Kışa karşı omuz omuza durur, Bacadan yükselen ince dumanlar Her haneye ayrı bir hikâye kurar. İshak Paşa Sarayı’na varınca Taşlar konuşur, zaman yavaşlar, Bir medeniyetin izleri altında Rüzgâr bile eski bir dua taşır. Akşam, mor bir örtü serdiğinde Şehir ışıkları tek tek uyanır, Ağrı, bütün uzaklığına rağmen İnsanın içine sıcakça sığınır.

Bir yanımda ova, bir yanımda kar, Göğün altında geniş bir memleket, Ağrı’nın toprağı suskun görünür, Fakat her avuçta saklıdır emek. Ağrı Dağı, sabahın ilk renginde Beyaz bir taç gibi yükselir, Köy yollarında ilerleyen izler Günün sabrını sessizce öğretir. Sarayın kemerlerinde taş işçiliği, Pencerelerinde uzak manzaralar, İshak Paşa’dan kalan o görkem Dünle bugünü aynı yerde bağlar. Bir türkü duyulur akşamüstü, Ses, tepelerden ovaya süzülür, Ağrı’yı bilen her gönülde Memleket duygusu yeniden dirilir.

Kış, beyaz bir sessizlikle iner, Yolların kenarında buz parlar, Ağrı’nın sert görünen yüzünde Gizli bir merhamet yaşar. Sabahın erken vaktinde meydan, Adımlarla yavaş yavaş canlanır, Bir selam, bir gülümseme derken Şehir insan sesiyle ısınır. Uzakta Ağrı Dağı bekler, Bulutlar çevresinde döner durur, Onun gölgesinde büyüyen çocuk Göğe bakmayı küçük yaşta öğrenir. İshak Paşa Sarayı’nda taş taş Başka bir çağın kapısı aralanır, Duvarlara sinmiş eski hikâyeler Bugünün yolcusuna seslenir. Gün batarken kızıl bir çizgi Ovanın üstünde ağır ağır söner, Ağrı’dan ayrılanın ardında Bir şehir değil, koskoca bir özlem döner.

Doğu Anadolu’nun genişliğinde Rüzgâr, bozkıra kendi ezgisini verir, Ağrı’nın sessiz yolları boyunca Her adım yeni bir hatıra getirir. Köylerde akşam erken kurulur, Ocak başlarında çaylar demlenir, Dışarıda kar ne kadar çoğalsa da İçeride gönüller birbirine eğilir. Ağrı Dağı’nın doruğu görünür Güneş bulutların arasından çıkınca, Buzdan yapılmış bir düş sanılır Ufuk, sabahın mavisine batınca. Sarayın yüksek taş avlusunda Geçmişin ayak sesleri duyulur, İshak Paşa’nın mirasıyla şehir Kendi tarihine yeniden doğrulur. Sonra bahar, karların ardından İnce çiçeklerle ovaya iner, Ağrı’yı kalbinde taşıyan kişi Nereye gitse bu toprakla döner.