Mutluluk ile İlgili Şiirler

Penceremde uyandı ince bir aydınlık Çayın buharı güldü sessizce bana Bir kuş kondu sabahın eşiğine İçim, uzun zamandır ilk kez hafifti

Bir çocuğun kahkahası geçti sokaktan Güneş değdi masamdaki eski kitaba Dünya bir an durdu bütün telaşıyla Kalbimde küçük bir bahar açıldı

Mutluluk bazen kapıyı çalmaz Bir elma kokusunda ansızın belirir Annenin sesinde, dostun bakışında Günün yorgunluğunu usulca siler Birlikte susmak bile güzel olur Aynı göğe bakınca çoğalır insan Paylaşılan ekmek, bölüşülen sevinç Akşamı altın bir renge boyar

Sokak lambaları yanarken erkenden Adımlarım hafifledi kaldırımda Yanımda sevdiğim biri yürüyordu Şehir bile bize gülümsüyordu Ne büyük sözler istiyor bu duygu Ne de uzaklarda aranacak bir yer Bir fincan çayın kenarında bile Huzur, avuçlarımıza sığabilir

Sabah, perdelerin arasından süzüldü Odamda bal rengi bir sessizlik vardı Dün geceden kalan güzel bir haber Kalbimin kapısını yeniden araladı Bir dost aradı, sesinde yaz vardı Kelimeler masanın üstünde çoğaldı Kırgınlığın yerini sıcaklık aldı İnsan insana değince dünya güzeldi Akşam inerken anladım usulca Sevinç, büyük gök gürültüleri değildir Bazen yan yana duran iki sandalye Ve içten söylenmiş bir nasipliktir

Bahçede açan sarı çiçekleri gördüm Toprak, yağmurdan sonra taze kokuyordu Elimi uzatınca bir kelebek geçti Gün, avucumda ışık gibi duruyordu Bir mektup buldum çekmecemin içinde Yıllar önce yazılmış birkaç sıcak cümle Geçmiş, uzak bir ülke olmaktan çıktı Hatıralar bugünle el ele verdi Gece olunca yıldızları saymadım Sadece içimdeki dinginliği dinledim Bütün yollar aynı yere varmasa da Güzel bir kalp, yolculuğu anlamlandırır

Bir pazar sabahı uyandım erken Mutfaktan yükseldi taze ekmek kokusu Perdeyi açınca gökyüzü açıktı İçimde unutulmuş bir şarkı başladı Telefonumda dostlarımın mesajları Her biri başka bir gülüş bıraktı Küçük haberler, büyük kapılar açtı Yalnızlığın sesi geriye çekildi Öğleden sonra deniz kıyısında Ayakkabılarım kuma gömüldü biraz Dalgalar kıyıya vurdukça gördüm Sevinç, kendine sabırlı bir ritim bulur Gün biterken eve döndüm sakince Yüzümde güneşten kalan sıcaklık İnsan bazen sahip olduklarını fark edince Bir ömrü yeniden sevebilir

Kışın ortasında pencere buğuluydu İçeride soba, dışarıda beyazlık Bir battaniyeye sarılıp dinledim Dünyanın yavaşlayan kalp atışını Kardeşim odama bir fincan getirdi Üstünde tarçın kokan köpük vardı Hiç konuşmadan oturduk yan yana Sessizlik bile bize arkadaş kaldı Sonra eski fotoğraflara baktık Kimi yüzler gülüşünü koruyordu Zaman, herkesi uzağa götürse de Sevgi bazı anlarda yerinden kıpırdamaz Gece camlara kar taneleri vurdu İçim, güvenli bir liman gibiydi Mutluluk bazen dışarıdaki fırtınaya rağmen Bir evin içinde ışık yakmaktır

Çocukken gökyüzü daha yakındı sanki Bulutlara isim verirdik öğle vakti Bir misket, bir ip, bir avuç toprak Bütün servetimizdi o küçük bahçe Yıllar geçti, yollar çoğaldı sonra Şehirler değişti, yüzler eksildi Fakat eski bir kahkaha duyunca Kalbim yine o bahçeye döndü Mutluluk, kaybolan günleri çağırmaz Onları bugünün içine yerleştirir Bir sofrada uzanan sıcak ekmek Bazen çocukluğun devamı olur Dostlarla kurulan uzun cümlelerde Saatlerin nasıl eridiğini anlamam Bir bakış, yılların uzaklığını kapatır Gönül, sevdiğini tanımakta yanılmaz Gece başımı yastığa koyduğumda Şükredecek şeyler bulurum sessizce Hayat kusursuz değildir, bilirim Ama yine de sevmeye değecek kadar güzeldir

Bir yolculuk başladı tren düdüğüyle Camda geriye aktı evler, ağaçlar Yanımda oturan yabancı gülümsedi Aynı manzaraya baktık uzun süre Uzaklarda mor tepeler belirirken İçimde yeni bir sayfa açıldı Bazen yer değiştirmek yetmez insana Kendine başka bir gözle bakmak gerekir Bir köy meydanında durduk öğle vakti Çeşmeden su içti yorgun ellerimiz Yaşlı bir kadın ekmek uzattı bize İyilik, tanımadığı kalpleri de ısıtır Akşamüstü gölün kıyısına vardım Sular göğün rengini taşıyordu Düşlerim, sessizce kanatlandı orada Yarınlara karşı içim cesaretlendi Dönerken cebimde bir taş getirdim O günün sade hatırası olsun diye Mutluluk, bazen dünyayı değiştirmek değil Bir anı bütün ömrünce ışıkta tutmaktır