Kış ile İlgili Şiirler

Penceremde ince buz, sabahı beyaza boyar Uzakta bir kuş uçar, sessizlik kanat sayar Avuçlarımda sıcaklık, soğuğa karşı durur Kış, suskun bir masal gibi içimde uyur

Sokak lambası altında kar taneleri döner Çatılarda biriken akşam, yavaşça yere iner Üşüyen günün cebinde küçük bir ışık kalır Kışın en soğuk saati, umutla ısınır

Sabah erken, yolların üstünde gümüş bir örtü Ağaçlar dallarında taşır geceden kalan ürpertiyi Nefesim havaya yükselip beyaz bir bulut olur Gün, soğuk avuçlarıyla şehrin kapısını bulur Sobanın yanında demlenir akşamın çayı Camda gezinen buğu saklar çocukluk rüyayı Dışarıda kar çoğalır, içeride sesler diner Kış, iki ayrı sıcaklığı aynı evde birleştirir

Rüzgâr, boş meydanlarda eski bir şarkı söyler Kaldırım taşlarında ayak izleri birbirine eklenir Dükkanların camında sarı ışıklar yanar Akşam, soğuk şehrin omzuna ağır ağır konar Bir battaniye altında dinlenir uzun gece Kitabın sayfalarında açılır sessiz bir pencere Kar yağarken zaman da yavaşlamayı öğrenir Kış, kalbin gürültüsünü usulca dindirir

Dağın yamacında beyazlık, göğe doğru uzanır Çamların koyu yeşili karın içinde parıldar Dereden gelen ince ses buzların altında kalır Doğa, derin bir uykuyla yeni günleri bekler Köy yolunda iz bırakır ağır adımlar Her kapının önünde tüter sessiz bacalar Bir ninenin ellerinde ısınır yün iplik Akşam, soba başında çoğalır eski masallar Gece ayazı camlara yıldız desenleri çizer Ay, karla kaplı tarlalarda gümüşçe gezer Sabahın ilk ışığı ufukta belirince Kışın içinden filizlenen bahar düşü sezer

Kar, damların kenarında sessizce birikir Rüzgârın taşıdığı ses dar sokaklarda erir Bir çocuk eldivenleriyle göğe bakıp güler Soğuk günün yüzünde neşeli bir iz belirir Akşam olunca perdelerde sıcak renkler parlar Tencereden yükselen koku odayı sarar Dışarıda üşüyen dünya uzaklaşır birden Ev, güvenli bir liman gibi herkesi kucaklar Takvim ağır ağır ilerler, günler ışık toplar Buz tutmuş dallarda gizli tomurcuklar var Kış ne kadar uzun sürse, bir gerçek kalır: Her beyaz örtünün altında yeni bir başlangıç var

İlk kar düştüğünde sustu bütün bahçeler Çiçeklerin yerini aldı parlak beyaz perdeler Çıplak dallar göğe ince çizgiler çizer Bulutlar, yeryüzüne sessiz haberler gönderir Sokakta ayakkabı izleri uzar kapılara Rüzgâr uğrar eski duvarlara, taş merdivenlere Bir kedi saçak altında kıvrılırken Gün ışığı çekilir moraran tepelere Mutfakta ekmek kokusu, ocakta kaynayan çorba Çocukların kahkahası karışır dışarıdaki uğultuya Kışın sert yüzü geride kalır o anda Bir evin sıcaklığı yeter bütün dünyaya Gece boyunca kar örter kırılmış dalları Ay, sessiz tarlalara bırakır solgun ışıkları Sabah geldiğinde herkes başka bir şey görür: Beyaz mevsim, saklar dünyanın yorgunluklarını

Buzlu gölün yüzünde gökyüzü uyuklar Kıyıda çıplak söğüt, rüzgârla konuşur Uzak tepelerde duman tüten evler Akşamın maviliğinde birer yıldız olur Kargalar geçer ağır kanat sesleriyle Sessizlik büyür terk edilmiş bahçelerde Bir avuç yem bırakılır pencere önüne Küçük canlılar sığınır soğuk gecelerde Kentte tramvaylar ışık saçar raylara İnsanlar hızla yürür atkılarıyla Bir dükkân kapısında bekleyen sıcaklık Kısa bir selam gibi dokunur yüzlere Sonra gece iner, kar yeniden başlar Her tanede geçmişten kalan bir iz parlar Kış, yalnızca üşümek değildir aslında; Bazen kendine dönüp dinlenmektir insanın

Sabahın camında gülümser buz çiçekleri Perde aralığından görünür beyaz tepeler Çaydanlığın buharı tavana yükselirken Evde uyanır yavaşça uykuya dalmış sesler Bahçede ayak izleri kapıya kadar gider Kardan adamın boynunda kırmızı bir atkı eser Bir çocuk, avuçlarında taşıdığı karla Güneşsiz güne bile sevinç getirmeyi becerir Öğle vakti rüzgâr çatıları dolaşır Kuru dallar birbirine çarpıp ses çıkarır Kuşlar saçak altında kanatlarını toplar Gökyüzü kurşuni bir örtüyle ağırlaşır Akşam, perdelerin ardında ışıklar yanar Tencerelerde pişen yemek odayı sarar Dışarıda uzayan gecenin karşısında Birlikte oturmak en güzel ateş olur Günler geçer, buzların kenarı çözülür Toprağın derininde yeni bir yaşam büyür Kış giderken ardında şunu bırakır: Sessizlikte bile umut, yolunu bulur

Dağ köyüne düşen kar yolları örter Çamların üzerinde ağır beyazlık tüter Bacalar göğe ince dumanlar yollar Ayaz, taş duvarlarda geceyi büyütür Kovanda uyuyan arılar baharı bekler Ahırda hayvanların sıcak soluğu yükselir Yaşlı saat, odanın duvarında işler Zaman, kış günlerinde daha yavaş ilerler Şehirde insanlar duraklarda bekleşir Eldivenli eller ceplerde birbirine yaklaşır Bir simitçinin arabasından yayılan koku Soğuk sabaha sıcak bir selam bırakır Öğleden sonra gökyüzü açılır birden Kar üstünde ışıklar sıçrar pencereden Çocuklar yokuşta kızaklarıyla yarışır Neşe, ayazı unutturur kısa bir süreliğine Takvimde baharın adı görünmese bile Toprak, derinde saklar yeşil günleri Kışın koynunda büyüyen sabırla Dünya yeniden çiçeklenmeyi öğrenir