Ramazan ile İlgili Şiirler

Sessizce büyür akşam, kandiller parlar, Bir lokma çevresinde uzak gönüller yaklaşır, Dua, gecenin koynunda yumuşakça süzülür, Ramazan, içimizde yeni yollar açar.

Ay ışığı düşerken sahur sofrasına, Şükür yerleşir ekmeğin mütevazı yanına, Oruç, kalbin dağınık sesini dinlendirir, Sevgi çoğalır evin sıcak havasında.

Gün iner, sofralarda bekler ince bir neşe, Bir hurma dokunur suskunluğun eşiğine, Kalpten geçen teşekkür göğe doğru yükselir, Ramazan serinlik bırakır insanın içine.

Sahurda uyku ile umut yan yana, Ay asılır pencereden sessizce tavana, Bir annenin duası dolaşır odalarda, Bereket gizlenir sade hazırlıklarda. İftar yaklaşırken kapılar açılır, Komşunun tabağına sıcak yemek saçılır, Gönülden uzanan küçücük bir yardım, Koca bir sevince dönüşür ansızın.

Oruç, insanı kendi kalbine götürür, Gereksiz öfkeyi usulca söndürür, Eski bir kırgınlık barışla çözülür, Yüzlerde unutulmuş tebessüm görülür. Gece derinleşir, dualar çoğalır, Yorgun gönüllere ferahlık doğar, Ay tamamlanır, fakat öğüt sürer: İyilik, alışkanlık olunca güzeldir.

Tan yeri ağarırken niyet olur rehber, Sessiz adımlarla uyanır evler, Paylaşılan lokmada gönüller yakınlaşır, Sabır, gün boyunca içimizde ışır. Akşamın kapısında ezan duyulunca, Şükür konar suya, ekmeğe, hurmaya, Birlikte açılan sofra şunu söyler: İyilik bölündükçe daha çok değer.

Fırından yükselir ekmeğin kokusu, Sokaklara yayılır akşamın duygusu, Çocuklar pencerelerde vakti sayar, Bekleyişin de vardır ayrı bir doğrusu. Minare ucunda ışıklı bir selam, Taş duvarlara vurur gece usulca, Bir dua geçer herkesin içinden, Huzur oturur evlerin başucuna. Günler çekilirken takvim yaprağından, Güzel bir iz kalır insanın ardından, Paylaşmayı öğrenen eller bilir: Dünya aydınlanır gönül tarafından.

Niyetle açılır iç yolculuğu, Sabah rüzgârı taşır kuşların türküsünü, İnsan kendi sessizliğinde bulur, Uzun zamandır aradığı sükûneti. İftar vaktine yakın telefonlar çalar, Uzakta kalanlar bir selamla anılır, Bazen tek cümle, bazen küçük bir gülüş, Günün yorgun kalbine merhem olur. Gece gökyüzü derin bir kitap gibidir, Dilekler yıldızlara emanet edilir, Ay bitse de elde kalan güzellik, Yeni sabahlarda kendini gösterir.

Gün başlamadan serilir küçük sofra, Çay buharı karışır mahmur havaya, Bir niyet fısıldanır gönülden, Sabah emanet edilir duaya. Saatler geçerken ağırlaşır şehir, İnsan daha yavaş, daha dikkatli yürür, Kimsenin bilmediği bir iyilik, Akşamın göğünde yıldız gibi büyür. Ezanla çözülür günün sessiz düğümü, Sofralar karşılar şükreden yüzleri, Ramazan öğretir her geçen yıl: Bir kalbe dokunmak, zenginliklerin en güzeli.

Pencerelerde uykulu bir aydınlık, Sahurla bölünür gecenin yalnızlığı, Birlikte edilen sade bir niyet, Güne taşır evin huzurunu. Gün ortasında susar acele, Sözler seçilir kırmadan önce, Sessizce uzatılan yardım eli, Bir ömrün duasına dönüşür. Akşam kızıllığı yayılır çatılara, Ezan değince suskun bekleyişe, Sıcak çorbanın buğusunda bile, Şükrün kokusu yükselir eve. Mahya ışıkları süsler geceleri, Çocuklar sorar iyiliğin anlamını, Ramazan takvimden silinse bile, Merhamet kalır insanın yanında.

Son ışık süzülür sofradaki tabağa, Bir hurma bekler günün ucunda, Yorgunluk değerini bulur o anda, Sabır kök salar gönül toprağında. Bir kapı sessizce çalınır gece, Bırakılır ihtiyaç sahibine erzak, Adı söylenmeyen güzel davranış, Karanlıkta parlar küçük bir kandil. Teravih dönüşü serindir kaldırımlar, Adımların ardında yankılanır dualar, Her yüzde başka bir umut parlar, Sokaklar huzurla ağırlaşır. Ay sona yaklaşırken insan anlar, Bayram önce kalbin içinde başlar, Ramazan geçer, fakat geride Daha yumuşak bakışlar bırakır.

Şafaktan önce uyanır ev halkı, Kesilir uykunun ince ipliği, Peynir, zeytin, ekmek ve suyla Kurulur sabrın ilk eşiği. Şehir kendi telaşına kapılırken, İçimizde ağırbaşlı bir ses belirir, Dile gelmeden önce her düşünce, Vicdanın terazisinde çevrilir. Öğleden sonra uzar gölgeler, Bir ihtiyaç sahibine rastlar gözler, Bir mont, bir çorba, samimi bir selam, Nice kapalı gönlü açmaya yeter. Gün batımında renklenir gökyüzü, Sofraya çağrılır uzak ve yakındaki, Ezanla birlikte ilk lokmadan önce, Anılır bütün nimetlerin sahibi. Son gecelerde hüzün dolaşır evde, Yine de umut kalır her cümlede, Ramazan ayrılırken öğretir bize: Paylaşmak güzeldir, sürdürmek daha da güzel.

Ramazan gelince değişir evin ritmi, Çaydanlık erken tanır sabahı, Büyükler anlatır eski sofraları, Çocuklar dinler merakla her anı. Ay, damların üzerinden eğilir, Sahur vakti camlarda gümüşlenir, Uzak minarelerden yayılan ses, Aynı duyguda herkesi birleştirir. Gün boyu insan kendine yaklaşır, Kırgınlıklar sessizce yer değiştirir, Affetmeye uzanan bir çift el, İçimizde ağır kapıları açar. Akşam olunca tabaklar çoğalır, Komşu, komşunun sevincini paylaşır, Bereket tek sofraya sığmayınca, Mahalle boyunca sıcaklık dolaşır. Hilal görünürken bayram ucundan, Bir öğüt kalır geçen zamanın ardından: Azla yetin, sevgiyi eksiltme, İyiliği yarına bırakma.