Yalnızlık ile İlgili Şiirler

Odamda tek bir sandalye, Akşam ona yaslanır. Duvar susmayı öğrenmiş, Ben sesimi ararım.

Kapanmış bir kapının Eşiğinde kaldı gün. Adını anmadım ama İçimde çoğaldı dün.

Sokak lambası titrer, Kaldırım ıslak ve boş. Bir adım sesi beklerim, Gece benden daha sarhoş. Çayın buharı yükselir, Karşı sandalye soğuk. İnsan bazen kendi evinde Kendine bile çok uzak.

Sabah perdeyi aralar, Odaya solgun bir renk dolar. Dışarıda hayat akarken İçimde durmuş bir saat var. Bir mektup yazdım kendime, Gönderecek adres bulamadım. Kelimeler avucumda kaldı, Ben kendime ulaşamadım.

Gece, çatıda biriken Yağmurla konuştu uzun. Ben sustum; çünkü içimde Çoktan dinmişti bütün gürültü. Eski bir fotoğraf buldum, Kenarları sararmış, ince. Gülüşün orada duruyordu, Ben eksiliyordum sessizce. Sabah yaklaşınca anladım, Yalnızlık yalnız oda değil. Bazen insan kalabalıkta da Kendi kalbine misafir değil.

Tren geçti uzaklardan, Camlar sarsıldı bir an. Gidenlerin ardından değil, Kendi içimden baktım ben. Bir kuş kondu pencereye, Sonra göğe karıştı. Kısa bir dostluk da olsa İçimde iz bıraktı. Şimdi lambam yanıyor, Masamda açık bir kitap. Yalnızlıkla barıştım biraz, Her sessizlik düşman değil.

Akşam, binaların arasından Mor bir gölge gibi indi. Günün telaşı çekilince Kalbim kendini dinledi. Mutfakta iki fincan vardı, Biri yıllardır dokunulmamış. Bir eşyanın suskunluğu bile Bazen insandan ağırmış. Telefon ekranı karardı, Beklenen isim görünmedi. Zaman, avuçlarımda eridi, Gece yine beni seçti. Yine de perdeleri açtım, Gökyüzü gri olsa bile. İnsan, kendi içindeki odaya Bir pencere koyabilir elbette.

Kaldırım taşlarında akşam, Ayakkabımda yorgunluk. Şehrin bütün ışıkları yanık, İçimde yalnızca durgunluk. Bir dükkân kepenk indirir, Ses yayılır sokağa. Kimse bilmez, bazı vedalar Yıllarca kalır insanda. Çekmecemde eski anahtar, Açmadığı kapı kadar suskun. Geçmiş, küçük bir metal parçası, Fakat taşıması ne kadar uzun. Eve dönerken fark ettim, Adımlarım bana ait. Yalnızlık bazen ağır bir yük, Bazen de insanı kendine çağıran bir işaret.

Gecenin kıyısında oturdum, Deniz karanlığı taşıyordu. Uzakta sönen her ışık Bir başka soruyu büyütüyordu. Cebimde buruşturulmuş bilet, Nereye gideceği belirsiz. Bazı yollar haritada görünür, Bazıları yalnız kalpte çizilir. Çocukluğumdan kalma bir koku Merdivenlerde dolaştı. Hatırlamak, kapısı olmayan Bir eve dönmek gibiydi. Sabaha dek uyumadım, Duvarlarda gölgeler gezdi. İnsan kendi düşüncesiyle Baş başa kalınca büyür gecesi. Gün doğdu; perde aydınlandı, İçimde küçük bir yer ısındı. Yalnızlık hâlâ yanımdaydı, Ama artık beni tanıyordu.

Boş bir otobüs durağında Rüzgâr gazeteyi çevirdi. Bir haber kadar kısa ömrüm, Bir bekleyiş kadar derindi. Sokağın ucunda fırın açıldı, Ekmek kokusu yayıldı. Kalabalık başlamadan önce Şehir bir anlığına uyandı. Camlarda yüzümü gördüm, Benden başka kimse yoktu. Aynı gözler, başka bir hayatı Uzaktan izliyor gibiydi. Öğle oldu, gölgem kısaldı, İçimdeki boşluk kısalmadı. Bazı yaralar kapanmıyor, Sadece adı daha az anılıyor. Akşam yeniden inerken Bir sandalye çektim masaya. Kendime yer açmayı öğrendim, Sessizlik de oturdu yanıma.