Gaziantep ile İlgili Şiirler

Kalenin taşında gün ışığı, Sıcak bir türkü gibi iner avluya; Mozaiklerden renk alır şehir, Adın kalır içimde, Gaziantep.

Güneydoğu’nun geniş göğünde Bakır bir akşam parlar sessizce; Bir şehir yürür yüreğimden, Gaziantep, eski ve diri.

Kale yükselir taşların üstünde, Geçmişten bir haber taşır rüzgâr; Dar sokaklarda yankılanır adın, Her kapı başka bir anı açar. Zeugma’nın renkli parçalarında Zaman, suya bırakılmış bir düş; Gaziantep deyince içimde Uzaklar bile eve dönüş.

Akşam, bakır bir tepsi misali Şehrin üzerine eğilir yavaşça; Kale duvarlarında kızıl gölgeler, Bir çocuk gülüşü kalır taşta. Mozaiklerde çoğalan yüzler Bin yıllık bir masal anlatır; Gaziantep’in sıcak kalbi Geleni kendi evinde ağırlar.

Güneydoğu’nun sabahında Güneş damlara altın serper; Baharat kokan dar geçitlerde Şehir, uykusundan neşeyle döner. Gaziantep Kalesi uzaktan Bir nöbetçi gibi bakar ovaya; Taşlarında saklı nice ses Bugünün adımlarına karışır. Zeugma’dan kalan renklerle Dünya yeniden kurulur gözümde; Bu şehir yalnız bir yer değil, Memleket diye atan bir özdür.

Sabahın ilk serinliğinde Kaldırımlar ışıkla parlar; Eski evlerin gölgesinden Yeni bir gün sessizce doğar. Kale burçlarında duran zaman Bize uzak çağları söyler; Her taş, her kemer, her pencere Şehrin sabrını dile getirir. Zeugma mozaikleri altında Renkler geçmişe kapı aralar; Gaziantep’i seven bir kalpte Bütün yollar burada birleşir.

Güneydoğu’nun açık ufkunda Kavurucu bir yaz yükselir; Toprağın suskun damarlarından Güçlü bir şehir sesi gelir. Gaziantep Kalesi’nin çevresinde Adımlar tarihe değerek geçer; Duvarlarda bekleyen gölgeler Nice neslin öyküsünü söyler. Zeugma’nın renkli taşlarında Bir nehir, bir yüz, bir zaman var; Kırılmış olsa da eski dünya, Renkleri hâlâ ışık saçar. Ben bu şehri anınca bilirim, İçimde genişler sıcak yollar; Gaziantep adı söylendiğinde Memleket duygusu yeniden doğar.

Taş evlerin serin avlusunda Öğle ağır ağır dinlenir; Uzaktan gelen çekiç sesleri Günün kalbine ritim verir. Kale, göğe yakın bir iz gibi Şehrin üstünde dimdik durur; Bakan gözlerde eski çağlar, Suskun taşlarda hayat bulur. Zeugma’dan süzülen desenler Renk renk konuşur loş salonda; Bir tanrıça bakışı kadar derin Geçmiş uyanır her parçada. Akşam kızıllığı inerken Sokaklar ışıkla canlanır; Gaziantep, uzak düşenlere Bir hatıra değil, yuva kalır.

Güneydoğu’nun geniş düzlüğü Sabahla birlikte renge bürünür; Toprakta saklanan eski emek Yeni günün sesine dönüşür. Kentin taş döşeli yollarında İnsan yüzleri gibi hikâyeler var; Bir dükkân önünde duran zaman, Bir pencere ardında eski bahar. Gaziantep Kalesi’nin burçları Bulutlara karşı nöbet tutar; Duvarlardan süzülen her gölge Geçmişi bugüne bağlayan köprü kurar. Zeugma mozaikleri serilir Renkli bir nehir gibi gözlerime; Kırık taşların arasında bile Hayat yürür, ışık düşer üzerine. Bu şehrin adı anıldığında İçimde sıcak bir kapı açılır; Gaziantep, gurbetin ortasında İnsana kendi evini hatırlatır.

Sabah, eski mahalle üstünde Bakır bir çan gibi yankılanır; Kaldırım taşlarını okşayan ışık Sessiz evlere can dağıtır. Güneydoğu’nun kuru rüzgârı Uzak tepelerden haber getirir; Şehir, yorgunluğunu silkerek Güne yeni bir umutla girer. Gaziantep Kalesi karşısında Bir an durur bütün telaşlar; Taş duvarların koyu renginde Yüzyıllar boyunca süren bakışlar. Zeugma’nın mozaik yüzleri Renklerini zamana bırakmaz; Her küçük parçada başka bir dünya, Her çizgide unutulmaz bir yaz. Akşam olunca anlarım yine, Bu şehir kalpte sessizce yaşar; Nereye gitsem ardımdan gelir, Adı anılınca içimde ışık yakar.