Aksaray ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında serin bir sabah, Uzakta Hasan Dağı, gökte ince ay. Ihlara’dan yükselen su sesiyle Aksaray içimde usulca uyanır.

Taş duvarlara vurur akşam ışığı, Bir çocuk gülüşü geçer avludan. İç Anadolu susar, gönlüm konuşur; Aksaray kalır avuçlarımda.

Güneş, kuru otların üstünde parlar, Yol kıvrılır tarlaların arasından. Hasan Dağı bekler ufkun gerisinde, Şehir görünür eski bir masaldan. Ihlara Vadisi serin bir nefes, Kayalara sinmiş suyun türküsü. Aksaray deyince içimde büyür Memleketin sade, derin duygusu.

Sabah pazarı renklenir meydanda, Ekmek kokusu yayılır sokağa. Bir selam yeter şehri tanımaya, Gönül bağlanır bu sıcak toprağa. Vadinin gölgesi düşerken güne, Dağın başında bulutlar gezinir. Aksaray, uzaklarda kalsa bile İnsanın içinde ev gibi dinlenir.

Kervan izleri taşır eski yollar, Rüzgâr anlatır taşın hikâyesini. Bozkırın ortasında bir şehir durur, Saklar geçmişin sessiz nefesini. Ihlara’da su, kayaya yol açar, Yeşil bir sır büyür derin yamaçta. Bir kuş kanadı kadar hafif olur Gün, vadiye düşen ilk ışıkta. Hasan Dağı akşamla kızarırken Sokaklara uzun gölgeler iner. Aksaray, adı anıldıkça kalpte Uzak bir yurt değil, yakınlık eder.

Düzlükler boyunca uzanır gökyüzü, Toprakta sabrın ağır kokusu var. Bir çeşme başında dinlenir zaman, Yolcuyu karşılar tanıdık diyar. Taş evlerin önünde akşam serinler, Pencerelerde birer sarı ışık. Şehrin her köşesi başka bir hatıra, Her adımda geçmiş biraz daha açık. Ihlara’dan gelen görünmez ezgi Hasan Dağı’na dek sürer gecede. Aksaray, içimde sessizce çoğalan Bir memleket olur her hecede.

Bozkır sabahında ağır ağır Gümüş bir aydınlık yayılır yere. Tarlalar uyanır, yollar uzanır, Rüzgâr tuz serper uzak sehere. Şehrin taşlarında zamanın izi, Kapılarda bekleyen nice selam. Bir avlu içinden yükselen sesle Gün, eski bir dost gibi bulur tamam. Ihlara Vadisi derin bir nefes, Suyun çevresinde yeşerir düşler. Kayalar susarken vadinin dili Yolcuya bin türlü hikâye işler. Akşam Hasan Dağı morluğa bürünür, Gökte ilk yıldızın titrer parıltısı. Aksaray, kalbimde yer eden şehir, Adında saklıdır yurdun sıcaklığı.

Bir tren sesi gibi uzar ufuk, Gün doğar buğdayın sarı başında. İç Anadolu’nun açık yüzüdür Aksaray, rüzgârın dolaştığı ovada. Çarşıda adımlar birbirine karışır, Bakır parlar eski dükkân önünde. Bir fincan çayın bıraktığı sıcaklık Kalır uzun süre insanın gönlünde. Vadide taşlara dokunur serin su, Kanyon boyunca sessiz kuşlar uçar. Ihlara, sakladığı yeşil düşlerle Gelen her bakışa yeni kapı açar. Gece iner, dağ koyulaşır uzakta, Evlerde perdeler kapanır yavaşça. Aksaray’ın adı kalır dilimizde, Bir yıldız gibi yanar karanlıkta.

Yolum düştü geniş bozkır içine, Güneş, toprağın rengini sürüyordu. Uzakta yükselen Hasan Dağı Sessiz bir nöbet gibi duruyordu. Şehre yaklaşınca değişti hava, Çeşmeler, dükkânlar, gölgeli duvar. Bir simitçinin sesi karıştı güne, Aksaray’da hayat kendince akar. Ihlara Vadisi’ne indim sonra, Kayalar arasında çoğaldı yeşil. Suyun kıyısında dinlenen zaman Bir masal bıraktı, duru ve güzel. Akşamın kızılı vurdu damlara, Kuşlar yuvalarına döndü sırayla. İçimde çocukluğa benzeyen bir his Yürüdü şehrin eski yollarıyla. Şimdi nerede olsam göğümde taşırım O açık ufku, o sakin havayı. Aksaray, bir şehirden öte bende, Kalbe emanet edilmiş bir yuvayı.

Kışın beyazı iner ovaya, Duman tüter evlerin bacasında. Hasan Dağı, bulutlara yaslanır, Sessizlik büyür akşam aralığında. Bahar gelince otlar canlanır, Tarla kenarında papatyalar açar. İç Anadolu’nun yorgun toprağı Yağmurla birlikte yeniden parlar. Ihlara’da yankılanır suyun sesi, Kaya duvarlar güneşle ısınır. Bir dalın ucunda titreyen yaprak Vadinin kalbine doğru savrulur. Yaz, sokaklara uzun ışık serer, Gölgelik arar insanlar öğlende. Bir kapı önünde başlayan sohbet Akşama kadar sürer aynı neşeyle. Sonbahar sarıya boyarken yolları, Şehir başka bir hikâye söyler bana. Aksaray, mevsimler değişse bile Kök salar insanın hatırasına.