Ayrılık ile İlgili Şiirler

Valizinin yanında sustu evin saati Bir gölge kaldı kapının eşiğinde Adını söylemedim, sesim kırılmasın diye Akşam, yokluğunu usulca giyindi

Gittiğin sokakta yağmur erken başladı Kaldırım taşları seni benden sordu Cevap vermedim; içimde büyüyen boşluk Bir kuş gibi sessizce omzuma kondu

Pencereye bıraktığın küçük çiçek Şimdi başka bir mevsime direniyor Ben de senin ardından öğrendim Bazı vedaların geç konuştuğunu Tren sesi bölüyor gecenin tenhasını Uzaklık, adını raylara yazıyor Dönmeyeceğini bilsem de kalbim Her istasyonda seni bekliyor

Bir fincan çayın soğuyan yüzünde Dün akşamdan kalma sözler duruyor Sen gidince odanın duvarları Benden daha çok seni duyuyor Yollar uzadı, gökyüzü alçaldı Elimde yalnızca eski bir fotoğraf Bakışların orada hâlâ sıcak Benim içimdeyse ağır bir kış var

Sabah, perde aralığından sızdı Senin yokluğunla solgun ve ince Birlikte seçtiğimiz şarkı çaldı Kalbim kapandı kendi sesine Çekmecede unutulmuş bir bilet Geçmişten bugüne uzanan köprüydü Üzerindeki tarih kadar suskundum Gidişin, ömrümde uzun bir gündü Şimdi adını anmadan yaşayacağım Her acı, zamanla biçim değiştirir Kırık bir dalın ucunda bile Bahar, kendine yer bulup yeşerir

Deniz kıyısında bıraktığın taş Avucumda hâlâ senin kadar ağır Dalgalar geri çekildikçe anladım Bazı izler silinmiyor, yalnızca sağır Sana ait bir atkı duruyor sandalyede Kokusu azaldıkça gece uzuyor Gözlerimi kapatınca eski günler Kıyıdan kıyıya içimde savruluyor Yine de sabaha karşı bir ışık Perdelerin ardından yüzüme değdi Ayrılığın açtığı derin yaradan Yeni bir cesaret sessizce geçti

Kapının önünde iki çift ayakkabı Biri gitti, biri hâlâ bekliyor Evin içinde dolaşan sessizlik Adımlarının yerini gizliyor Takvimden düşen her yaprakla Birlikte geçirdiğimiz gün azalıyor Fakat eski bir gülüşün sıcaklığı Soğuk duvarlarda yaşamaya devam ediyor Sokağın lambası titrek yanarken Gölgem uzuyor kaldırım boyunca Seni uğurladığım o son akşam Dönüp duruyor zihnimin kıyısında Artık penceremi açıyorum korkmadan Rüzgâr, odama yeni kokular getiriyor Ayrılık ne kadar derin olsa da İnsan kendi kalbinden yeniden doğuyor

Bir mektup yazdım, göndermedim sana Mürekkep kurudu, cümleler kaldı İçimde taşınan onca kelime Bir gece lambasının altında daldı Senden kalan yüzük değil belki Ama masada duran küçük bir anahtar Açılmayan kapıların önünde Beni bekleyen başka sabahlar var Yağmur, camda ince yollar çizdi Her çizgide başka bir hatıra belirdi Bizi ayıran o uzun gecenin İçinden ağır ağır gün ilerledi Şimdi seni suçlamadan anıyorum Kırgınlığım da dinlenmeyi öğrendi Bir zamanlar yalnızca seni arayan kalp Kendi adını yeniden söyledi

Gidişinle evin rengi değişti Duvarlar aynı, ışık başka şimdi Birlikte büyüttüğümüz sessizlik Kaldı gecenin en tenha yerinde Sokak başındaki eski banka Üzerinde iki kişilik bir yaz Oradan geçen her yabancı gibi Ben de taşıyorum içimde biraz Fotoğraflar sandıkta uyuyor Toz, yüzlerimize yavaşça konmuş Bir zamanlar sonsuz sandığımız şey Meğer kısa bir yazdan ibaretmiş Seni düşünmek artık bir yara değil Uzak bir şarkının nakaratı gibi Ne zaman duysam içimde hafifçe Eski bir pencere açılıyor sanki Kendime dönen yolları buldum Yalnızlığın da bir dili varmış Ayrılık, bitti sandığım yerde Bana yeniden başlamayı anlatmış

İstasyonda bıraktığın mendil Rüzgârla çizdi son işaretini Tren karanlığa karışırken ben Sakladım içimde vedanın sesini Günler geçti, şehir değişmedi Fırın yine erkenden ekmek pişirdi Benim içimde duran o boşluk Her sabah biraz daha küçüldü Bir çocuk uçurtma saldı göğe İpi avucunda sağlam tutarak Ben de geçmişi bıraktım sonunda Gözlerimi uzaklara kaldırarak Ne seni unutmak zorundayım artık Ne de dünün içinde kalacağım Sevgi, bazen el sallayıp gider Ben kalan yanımla yol alacağım Akşamın mavi saatlerinde Kalbim eski korkusundan sıyrıldı Ayrılık kapıyı kapatsa bile Önümde sessiz bir bahçe açıldı