Harran ile İlgili Şiirler

Bal kubbeler altında uyur sıcak toprak Uzakta sarı ova, gökte kanatlı bir şarkı Eski taşlar fısıldar geçmişten bugüne Harran, güneşin çizdiği unutulmaz nakış

Kerpiç evler yükselir göğün eşiğine Rüzgâr tuzlu bir masal taşır ovadan Bir çocuk bakışıyla parlar eski şehir Harran, zamanın avucunda kalan izdir

Sabah, kubbelerin üstüne serer altınını Ova uyanır, suskun kuyularla birlikte Taş duvarlarda bin yazın gölgesi durur Harran’ın adı yankılanır her adımda Akşam iner, gök kızıl bir kapı olur Uzak yollar deve kervanlarını anar Eski bir bilginin ışığı düşer toprağa Şehir, geçmişten bugüne sessizce bakar

Bir avuç toz kaldırır ayak sesleri Duvarlarda saklıdır nice eski hikâye Güneş, kerpiç yüzlere sıcaklık bırakır Harran konuşur, dinleyen kalbine eğilir Geceleyin yıldızlar iner kubbelere Ovanın teninde serin bir gölge uzar Uzak çağlardan kalmış bir türkü gibi Harran, sessizliğiyle insanı sarar

Kubbeler, göğe açılmış toprak çiçekleri Her biri başka bir güneş saklar içinde Kapısından geçen zaman yavaşlar burada Harran, geçmişin canlı nefesidir Ovada sarı başaklar dalga dalga büyür Rüzgâr, eski yolları yeniden yoklar Bir kuş konar yıkık bir taşın üzerine Sessizliğin içinden hayat yükselir Akşamın kızıllığı duvarlara sinerken Uzakta bir kandil titrer pencerede Şehir, binlerce yılın sabrını taşır Ve geceye kendi adını söyler

Harran’da sabah başka doğar sanki Güneş, kubbeleri tek tek uyandırır Toprak kokusu karışır sıcak havaya Eski yollar yeni düşlere uzanır Bir taşın üzerinde zamanın eli var Bir kuyuda saklanır suskun mevsimler Çocukların sesi dolaşır avlulara Şehir, bugünle dün arasında yaşar Gökyüzü geniş, ufuklar derin burada Gece yıldızlarını ovaya serper Harran’ın kalbinde yanan eski ateş Her yolcuyu kendi hikâyesine çeker

Sarı ovanın ortasında bir şehir Güneşle yoğrulmuş duvarlarıyla durur Kubbeleri, göğe uzanan sessiz eller Harran’ın yüzünde bin çağ okunur Dar sokaklarından geçerken insan Ayağına değen taşta geçmişi duyar Bir kapı aralığından gelen serinlik Yorgun yolcuya gölgeli bir dünya sunar Uzakta sürüler, yakında buğday kokusu Rüzgârla birlikte avlulara dolar Toprak, her mevsim başka bir hikâye Her sabah yeni bir hatıraya uyanır Akşam, kızıl bir örtü serer kente Kubbeler kararır, yıldızlar çoğalır Harran, sessizliğin en eski dilinde Geçmişten geleceğe ışık taşır

Bir zamanlar bilginler toplandı burada Göğe, suya, yıldızlara baktılar Kumların arasından yükselen her ev İnsan aklının izini sakladı Kerpiç duvarlarda yaz sıcaklığı Avlularda serin gölgeler dolaşır Harran’ın rüzgârı uzak çağlardan gelip Bugünün kulağına bir sır fısıldar Ova, ufka kadar uzanan sessiz deniz Üzerinde sarı ışıklar yüzer Kervan yolları artık daha sakin olsa da Toprak eski hareketi unutmaz Gün batınca kızıl bir mühür vurulur Şehrin alnında parlar son aydınlık Harran’ı gören, yanında götürür Yol boyunca eksilmeyen bir hayranlık

Harran’a varınca değişir gökyüzü Ufuk, gözün erişemeyeceği kadar açık Sıcak toprak ayağın altında konuşur Şehir, uzaktan bile kendini anlatır Kubbeli evler güneşle renklenir Kerpiç duvarlar yüzyılları taşır Her avluda başka bir yaşam izi Her kapıda bekleyen bir hatıra vardır Bilginlerin sesleri kalmıştır rüzgârda Yıldızlara bakan gözlerin parıltısı Eski taşlar susarak anlatır bize İnsanlığın merakla büyüyen yolunu Ovada başaklar sarı bir denizdir Kuşlar üzerinden ince çizgiler çizer Bir su kabında serinler öğle vakti Gölge, en değerli armağan olur Akşam çöker, gök mora bürünür Kubbeler karanlıkta ayla buluşur Harran, geçmişini geceye emanet edip Sabaha yeni bir hikâyeyle uyanır

Güneşin ilk oku düşer kubbeye Uyuyan taşlarda sıcak bir renk belirir Ova, sessizce uzatır kollarını Harran günün kapısını aralar Eski sokaklarda adımlar çoğalır Bir çeşmenin çevresinde serinlik vardır Kerpiç evler, yazın sertliğine karşı İçlerinde sakladıkları gölgeyle yaşar Uzak geçmişten kalan bilgelik Duvar aralarında hâlâ soluk alır Her taşın altında ayrı bir zaman Her bakışta yeniden kurulan bir dünya Rüzgâr, tarlaların üstünde gezinir Buğday başakları altın gibi parlar Çocuk sesleri karışır kuşların sesine Şehrin kalbi hayatla yeniden dolar Gece olduğunda yıldızlar yaklaşır Ay, kubbelerin omzuna yaslanır Harran’ın sessizliği derin bir nehir gibi İçimizden geçer, izini bırakır