Edirne ile İlgili Şiirler

Selimiye’den süzülür akşamın ince ışığı Meriç kıyısında susar günün telaşı Trakya göğünde bir tanıdık sıcaklık Edirne, kalbimde açılan eski kapı

Taş köprülerden geçer çocukluğumun izi Bir çınar gölgesinde dinlenir şehir Uzakta akşam kızarırken kubbeler Edirne adın içimde yumuşak bir sevinçtir

Sabah, Saraçlar’da uyandırır kaldırımları Fırın kokusu karışır serin havaya Selimiye, bulutların altında sessizce Bir dua gibi yükselir şehrin başına Meriç, kıyısında saklar günün rengini Köprü taşlarında ayak sesleri çoğalır Edirne’yi anınca uzak yollar kısalır Memleket dediğin bazen bir şehirde yaşar

Eski bir avluda begonya açar Duvarlarda yüzyılların gölgesi vardır Edirne, her sokağında geçmişi taşır Bugünle dün aynı pencerede buluşur Akşam iner Tunca’nın serin yüzüne Meriç’te gökyüzü ağır ağır parlar Selimiye’nin çevresinde susan kalabalık Şehrin kalbinden geçen bir ezgiye dönüşür

Edirne sabahı ince bir çan sesi Çarşıda kepenkler birer birer açılır Tarihin kokusu taş duvarlardan yükselir Şehir, yeni güne sakinlikle karışır Selimiye’nin gölgesinde durur zaman Kubbeye konan kuşlar göğe haber taşır Mimar Sinan’ın düşü, taşta ve ışıkta Bugünün gözlerine yeniden ulaşır Meriç boyunca uzar akşamın soluğu Köprü altında su, ayı sessizce taşır Edirne’den ayrılan herkes ardında Bir avuç hasret, bir ömürlük hatıra bırakır

Karaağaç yönünde uzanır yol Ağaçlar rüzgârla eski bir türkü söyler Edirne’nin toprağına basan adımlar Geçmişten bugüne ince izler sürer Selimiye, gün batımında başka güzel Minareleri pembeye boyanır göğün Bir şehir böylesine zarif susarsa İnsan kendi içini dinler o gün Meriç’in kıyısında akşam serinler Uzakta Marmara’dan gelen rüzgâr eser Edirne, gönlümde bir kavuşma yeri Adını söyleyince içim eve döner

Edirne’de sabah, taşlara vurur Kaldırım aralarında ışık büyür Bir simitçinin sıcak sesiyle Şehrin uykusu yavaşça çözülür Selimiye’nin geniş gölgesinde Güvercinler döner mavi boşlukta Kubbesi, göğe bırakılmış bir sır gibi Parıldar öğleye yakın aydınlıkta Meriç kıyısında söğütler eğilir Suya düşen yaprak yönünü arar Köprünün kemerleri altında zaman Eski sevdaları sessizce saklar Edirne, ayrılık vakti gelince Valizlere sığmayan bir duygu olur Hangi yola dönsem ardımdan gelir Şehrin sıcaklığı içimde kalır

Taşhan’ın çevresinde akşam uzar Duvarlara kızıl bir renk siner Edirne, tarih anlatmadan da Bakışlarıyla çok şeyi söyler Dar sokaklardan geçerken insan Bir pencere önünde durup dalar Saksıda fesleğen, kapıda eski tokmak Her ev geçmişten bir selam yollar Tunca’nın kıyısında gece belirir Ay, suyun üzerinde ince bir izdir Selimiye uzaktan görünürken Şehir, karanlıkta bile denizdir Trakya’nın rüzgârı yüzüme değer Uzak tarlalar sessizce soluklanır Edirne’yi kalbinde taşıyan kişi Nereye gitse bu şehre bağlanır

Edirne’ye girerken geniş gökyüzü Yol kenarlarında uzanır buğday Şehrin ilk selamı, uzak kubbelerden İçimde yıllardır dinmeyen bir çağrı Çarşıların içinde renk renk sesler Bakır, kumaş, baharat birbirine karışır Bir dükkân önünde duran yaşlı adam Geçmişi tek bakışla yeniden yaşatır Selimiye’nin avlusunda serinlik Taş zeminde yankılanır adımlar Kubbe, gökyüzünü içine alırken İnsan kendi küçüklüğünü anlar Meriç’in kıyısında uzun bir akşam Söğütler suya eğip saçlarını tarar Köprüden geçen her sessiz yolcu Suyun dilinde unutulmaz bir iz arar Edirne, ayrılınca daha çok duyulur Bir mendil kokusu, bir ezgi, bir ışık Şehrin adını fısıldayan her gönülde Memlekete açılan penceredir artık

Bir sabah Karaağaç yolunda yürüdüm Çimenler çiğ taşıyordu ayaklarımda Edirne’nin dinginliği yayıldı içime Kuşlar uyandı eski ağaç dallarında Tunca, kıyısında ağır bir masal Köprü taşlarında geçmişin sesi Suyun üstünde titreşen gökyüzü Şehrin en sade, en derin nefesi Selimiye, öğle güneşinde parlar Dört minaresi ufka çizgi çeker Onu gören her yorgun kalp içinde Sessiz bir hayranlıkla yeniden yeşerir Marmara’ya uzanan serin rüzgâr Trakya ovalarından haber getirir Edirne’nin geniş ve açık ufku İnsana yaşamanın ferahlığını verir Gece olunca lambalar yanar Eski evler gölgelerini uzatır Edirne, yıldızların altında bile Uzakta kalanları kendine çağırır