Gökyüzü ile İlgili Şiirler

Mavi bir pencere açılır sabaha, Bulutlar geçer usulca içinden, Bir kuş kanadında çoğalır dünya, Gök, kalbime serinlik bırakır.

Ay, gecenin alnında sessiz bir iz, Yıldızlar uzaklardan göz kırpar. Başımı kaldırınca susar içim, Gökyüzü düşlerime ışık saçar.

Sabahın mavisi iner çatılara, Güneş altın bir yol çizer cama. Bulutlar beyaz bir gemi misali, Yol alır bilinmeyen bir zamana. Öğle vakti genişler sonsuz boşluk, Kuş sesleri yükselir dallardan. İnsan, göğe bakarken anlar bazen, Umut doğar en sessiz anlardan.

Yağmurdan önce ağırlaşır hava, Gri bulutlar toplanır tepemde. Her damla, toprağa değen bir söz, Yeni bir koku bırakır çevremde. Sonra güneş görünür aralıktan, Ufuk pembe bir şarkıya döner. Karanlık ne kadar uzun sürse de, Gökyüzü yeniden aydınlanır.

Akşam, mor bir örtü serer kente, Çatılar gölgede yavaşça diner. Günün telaşı uzaklaşırken, Ufukta kızıl bir çizgi belirir. İlk yıldız görünür sessizce, Gece, lacivert bir deniz olur. Penceremde duran küçük ışık, Uzak göklerle dostluk kurar. Ay yükselir ince bir kayık gibi, Bulutlar kıyısında ağır ağır. Başımın üstünde sonsuz bir yol, İçimde yeni düşlere açılır.

Bahar göğü kuşlarla doludur, Kanatlarda neşeli bir telaş. Maviye karışan ince cıvıltı, Güne başlatır içimde güneş. Yaz gelince bulutlar seyrekleşir, Sıcak ışık taşar taş duvarlara. Bir serçe konar eski direğe, Sessizlik yayılır uzak ovalara. Sonbahar, bakır renkli akşamıyla, Göğün yüzüne hüzün serper. Yaprakların ardında kalan mavilik, Geçen günleri usulca söyler.

Göğün altında yürürken bugün, Adımlarım hafifledi birden. Bulutların arasından süzülen ışık, Bir selam getirdi uzak yerlerden. Kırlangıçlar çizdi ince yaylar, Rüzgar taşıdı kanat sesini. Uçsuz mavilikte kaybolurken gözüm, Unuttum içimdeki eski kederi. Öğleden sonra gölge uzadı, Güneş yavaşça eğildi batıya. Ufukta turuncu bir kapı açıldı, Gün veda etti sessiz dünyaya. Geceyle birlikte yıldızlar geldi, Her biri karanlıkta küçük bir kandil. Gökyüzü, susan kalbime anlattı: Uzaklık bazen umuda en yakın menzil.

Kış sabahı solgun bir gök vardı, Kar taneleri süzülüyordu. Dalların çıplak sessizliğinde, Beyaz bir masal kuruluyordu. Güneş, bulutların ardında saklı, Yine de ışığı duyuluyordu. Donmuş camın ince deseninde, Yeni bir gün büyüyordu. Akşamüstü bulutlar yarıldı, Uzakta mavi bir çizgi kaldı. Soğuk havanın ortasında bile, İçimde sıcak bir sevinç çaldı. Gece inerken ay göründü, Kar üstünde gümüş izler bıraktı. Göğe bakan yalnız bir yolcuya, Sessizce sabrı hatırlattı.

Sabah, perdelerin arasından, Odaya açık bir renk doldurdu. Gök yüzünde uçan iki martı, Uykulu şehri uyandırdı. Bulutlar biçim değiştirirken, Çocukluğum geldi aklıma. Bir pamuk dağı sanırdım onları, Uzanırdım mavi bir rüyaya. Öğle saatinde yükseldi güneş, Gölgelere kısa bir ömür verdi. Ağaçların altında serinleyen dünya, Göğün sonsuzluğunu seyretti. Akşam, pembeden mora döndü, Kuşlar yuvalarına çekildi. Ufukta kalan son aydınlık, Günün yorgunluğunu dindirdi. Yıldızlar geceyi örerken, Ay usulca geçti damların üstünden. Gökyüzü, her sabah yeniden doğan, Bitmeyen bir umut gibi içimden.

Bir damla yağmur düştü avcuma, Göğün sesi titredi sessizce. Uzakta gök gürledi derinden, Toprak uyandı serin nefese. Bulutlar kapattı bütün maviyi, Şehir bir perde ardında kaldı. Islak kaldırımlarda yürürken, Her adım başka bir yankı aldı. Sonra rüzgar savurdu karanlığı, Güneş göründü ince bir aradan. Gökkuşağı yedi renkli bir köprü, Kuruldu yağmurla aydınlık arasında. Gece, yıldızlarını serpti göğe, Sessizlik genişledi evlerin üstünde. Bir dilek tuttum kayan ışıkla, Adını yazmadan kalbimin içinde. Ne kadar değişse de gökyüzü, Her haliyle tanıdık ve derin. İnsan, başını kaldırdığı anda, Kendi içindeki ufku görür.