Malatya ile İlgili Şiirler

Sarı bir ışık düşer bahçelerin taşına, Malatya, çocukluğumun sıcak avlusuna, Uzakta suyun sesi karışır akşam kuşuna, Adını duyunca yol yaklaşır yanıma.

Sabah, dağ eteğinde ince bir serinliktir, Olgun meyve kokusu sokağa sinmişliktir, Bir şehirden öte, gönülde kalan iyiliktir, Malatya, her dönüşte yeniden sevilmektir.

Çiğ taneleri parlar bağın yeşil ucunda, İlk horoz sesi yayılır damların avlusunda, Emekle uyanır gün, nasır tutmuş avuçta, Malatya’nın bereketi saklıdır her adımda. Akşam, çarşı üstüne bakır renkler serper, Bir dükkân kapanırken son selamını verir, Dönüş yolu uzasa da içimde ışık söner, Memleket, insanın kalbinde kendine yer eder.

İlkbahar, dallara pembe bir haber bırakır, Kırlangıçlar saçaklarda gökyüzünü tartar, Toprak, yağmur içince yumuşak bir ses çıkarır, Malatya’da yeni gün eski hüznü dağıtır. Fırat’a giden yolda taşlar güneşte parlar, Kıyıda suskun söğütler suya gölgeler salar, Bir türkü duyulunca uzak evler yakınlaşır, İnsan, yurdunu bazen tek bir esintiyle anlar.

Bir dut ağacının altında büyüdü düşlerim, Tozlu yolda akşamı beklerdi küçük ellerim, Bahçe duvarlarında kaldı ilk sevinçlerim, Malatya, geçmişimin en canlı penceresi. Yaz sıcağında kasalar dizilir gölgeli yere, Alın teri karışır meyvenin tatlı rengine, Her evden başka bir emek yükselir göklere, Şehir, çalışan insanıyla güç verir günlere. Yol kıvrılıp suya varınca ferahlar içim, Ufukta mor dağların ağırbaşlı biçimi, Gurbetten dönmüş gibi tamamlanır eksik yanım, Malatya, sesini duyunca çoğalır sevincim.

Kar, damların üstüne sessiz bir örtü serer, Pencerede buğulanan camda akşam bekler, Çaydanlığın buharı soğuk geceyi deler, Malatya kış boyunca sıcaklığını gizler. Mart gelince ince dallar göğe doğru uzanır, Arıların vızıltısıyla boş avlular canlanır, Kuru toprak, ilk kokuyla derinden uyanır, Baharın ayak sesi mahallelerde duyulur. Garda bir bavul açılır, yüzler birbirini bulur, Eski bir selam bütün uzaklıkları unutturur, Toprağa değen ayakla yorgunluk savrulur, Malatya, dönenin yüreğinde yeniden kurulur.

Gün, ovanın üstünde usulca renk değiştirir, Taş duvarlı evlere ince aydınlık indirir, Bahçede dal uçları rüzgârla titreşir, Malatya, sabahını emekle sevindirir. Çarşıda teraziler, sesler birbirine karışır, Taze ekmek kokusuyla yorgun yüzler barışır, Bir bardak çay başında uzun yollar konuşulur, Şehrin kalbi küçük dostluklarla ısınır. Uzak yola düşen otobüs ovayı geride bırakır, Teker izleri boyunca akşam gölgeler uzatır, Fırat’ın serinliği kayalara dokunup akar, Her virajda memleket başka bir yüzünü açar. Gece, damların üstüne lacivertini bırakır, Bir evde ışık yanar, bir evde ninni akar, Yıldızlar sessizce eski sokakları yoklar, Malatya, uyurken bile içimde uyanık kalır.

Yamaçlarda sabırla tutunur taşlı patikalar, Ovada altınlaşır güneşi gören dallar, Her mevsim başka renkle anlatır kendini bağlar, Malatya’da zaman, toprağın nabzıyla akar. Avlularda serilir günün tatlı hatırası, Ellerin çizgilerinde görünür yaşam kavgası, Bir sandık kapanınca yola çıkar emeğin payı, Uzak şehirler tanır bu kokuyu, bu çabayı. Suya eğilmiş söğütler akşamı dinler, Göğün kızıl parıltısı kıyıda ağır ilerler, Dağların ardında birer birer lambalar belirir, Fırat, geceye doğru sessiz masallar söyler. Gurbetçinin cebinde kurumuş bir yaprak vardır, Bir fotoğraf, bir anahtar, bir de eski bahar, Dönüş düşüncesiyle yumuşar sert rüzgârlar, Malatya, özleyene uzaktan da yuva kurar.

Doğu’nun serinliği iner günün başına, Güneş, ince bir çizgi çeker dağ yamaçlarına, Çiçekli dallar konuk olur sessiz bahçelere, Malatya, uyanır toprağın çağrısıyla. Yazın ortasında ağırlaşır ağaçların kolu, Sandıklara taşınır güneşin sarı yolu, Kadın, erkek, çocuk paylaşır günün yükünü, Bereket, alın terinden bulur kendi dilini. Öğle çekilince gölge düşer duvarlara, Kediler kıvrılır serin kapı aralıklarına, Çeşme başında sohbet uzar eski yıllara, Şehir, küçük seslerle bağlanır insanlara. Akşamüstü yol alır düşüncem suya doğru, Kıyıda solgunlaşır göğün mavi soluğu, Bir kuş sürüsü geçer, ardından kalır boşluk, Fırat, içimde taşır uzaklığın uykusunu. Yıllar başka yerlere savursa da adımlarımı, Bir koku geri çağırır unutulmuş zamanımı, Sarı bir meyve gibi saklarım çocukluğumu, Malatya, kalbimde tamamlar yarım kalanımı.

Bozkırın ardından yükselir berrak bir sabah, Pencerelere vurur sessiz, duru bir ışık, Dalda kıpırdanırken mevsimin ilk soluğu, Şehir, güne başlar yavaşça ve tanıdık. Bahçe yolunda bir çocuk ıslıkla yürür, Yaprakların arasından ince gölgeler süzülür, Tozlu patika akşama kadar uzanır, Yaz, Malatya toprağında sıcak bir sır taşır. Merkezde kepenkler açılır, hayat çoğalır, Selam veren her yüz bir başka kapı aralar, Çay bardaklarında günün telaşı dinlenir, İnsan insana yaklaşınca uzaklıklar kısalır. Gün batımı suyun yüzünde renk renk çözülür, Kıyıdaki taşlara mor bir serinlik sürülür, Yolcuların gözünde ev ışıkları büyür, Fırat’ın kıyısında bütün yorgunluk süzülür. Memleket sözü geçince içimde bir kapı açılır, Eski bahçeler, sesler, yüzler birden canlanır, Gurbetin ortasında bile yönümü buldurur, Malatya, adınla içimde uzun bir yaz kalır.