Çocukluk ile İlgili Şiirler

Kaldırımda tebeşirden bir ülke kurardık, Güneş batana dek sınır tanımazdık. Pencereden uzanan babaannemin sesi, Bir lokma ekmek gibi günü ısıtırdı.

Yeni açılmış defter, mavi mürekkep, Sırada sakladığım minicik bir kelebek. Zil çalınca kanatlanırdı sınıf, Dünya, çantam kadar hafifti o gün.

Kırık bir sopayla kale kurardık, Ayakkabı izlerinde yollar arardık. Bir arkadaş gülünce yan sokaktan, Öğleden sonra masala dönüşürdü. Şimdi apartmanlar yükselmiş orada, Eski sesler uyur asfaltın altında. Bir çocuk top peşinde koştuğunda, İçimde kapısı açılır o mahallenin.

Tencerede kaynayan süt kokusuyla, Akşam inerdi perdelerin ucuna. Yastıklar gemi, battaniye deniz, Uykuya dalardık masalın yolunda. Yıllar sonra bir fincan tarçında, O mutfak yeniden belirir karşıma. Çocukluk bazen küçücük bir kokudur, Sessizce yerleşir insanın yanına.

Sabah ayakkabılar kapıda bekler, Saçımda acele, elimde bir ekmek. Annemin uğurlayan bakışıyla, Sokağa sığmazdı içimdeki neşe. Okulun duvarında renkli resimler, Sıralarda büyüyen gizli düşler. Teneffüste bir mendil top olur, Dakikalar kuş gibi geçerdi. Bugün çocuk sesleri duyduğumda, Eski zil çalar sanki uzaklarda. Bir anlığına ağırlaşır zaman, Kalbim yeniden koşar o koridora.

Kumsalda avuç avuç şehir yaptık, Deniz kabuklarını evlere kattık. Bir yengeç geçince sustu oyun, Sonra kahkahalarla yeniden başladık. Gün eğilirken babam uzaktan seslendi, Gölgesi akşamın içine yerleşti. Ceplerimiz taş, saçlarımız tuzdu, Eve dönüş bile güzel bir şenlikti. Şimdi kıyıya tek başıma varsam, Dalgalar konuşur eski çocukla. Kumda kalmayan o küçük kaleler, Bir yer bulur hâlâ hatıralarımda.

Avluda dönen ip, havada kahkaha, Güneş vururdu eski duvarlara. Bir tur daha diye uzardı oyun, Akşamın gölgesi düşse de yola. Bayramlık elbiseler sandalyede, Ütü kokusu yayılırdı evde. Kapı çalınca eller öpülür, Şekerler saklanırdı ceplerde. Defterin kenarında uçsuz çiçekler, Harflerle açılan uzak ülkeler. Bir öğretmen gülümseyince bize, İçimizde parlar küçük yıldızlar. Ne çok sevinç sığarmış bir güne, Bir kurdele, bir dost, bir pencereye. Çocukluk uzakta sanılır bazen, Oysa nefes alır eski neşeyle.

Yağmur oluklardan inerken hızla, Kâğıt kayık salar, beklerdik kıyıda. Çamura bulanmış dizlerimizle, Bulurduk macerayı her damlada. Dedemin radyosu kısık bir sesle, Akşamı örerdi eski türkülerle. Yanında dinlenen uzun hikâyeler, Geceyi yumuşatırdı kelimelerle. Büyümek uzak bir tepeydi bize, Adını koyardık gelecek günlere. Yıllar fark ettirmeden geçerken, Bir çocuk kaldı içimizde gizlice. Şimdi çekmeceden çıkan bir düğme, Açar yıllar önce kapanmış perdeyi. Küçük eşyalar büyük kapılar gibi, Geri getirir evin sıcaklığını.

Sabah evin içinde telaş uyanır, Perdelerden ince bir aydınlık sızar. Çoraplar koltuğun altında saklı, Kahvaltıda yeni bir gün başlar. Sokağın köşesinde buluşurduk, Kimimiz ip, kimimiz top taşırdık. Bir düdük duyulunca bütün çocuklar, Dar kaldırımlara neşe saçardı. Bakkalın önünde durur, düşünürdük, Bir şekerle koca gün zenginleşirdik. Avucumuzdaki birkaç bozuk para, Bize dünyanın anahtarı gelirdi. Kardeşimle örtüler gererdik odaya, Sandalyeler dönüşürdü yüksek kaleye. Dışarıda akşam usulca kararırken, Biz sığmazdık kurduğumuz hikâyeye. Yıllar sonra dönüp bakınca gördüm, Sevinç uzaklarda değilmiş meğer. Çocukluk, insanın içinde büyüttüğü, İlk ve en aydınlık sığınakmış meğer.

Uçurtmanın ipi avucumu keser, Rüzgâr yükseldikçe gözlerim güler. Kuyruğuna bağladığım renkli bezler, Gökte dileklerime yol gösterir. Bisikletle inerken tozlu yoldan, Korku da savrulurdu arkamdan. Düşüp dizimi kanatsam bile, Kalkardım maceranın çağrısından. Annemin kutusunda düğmeler parlar, Her biri başka bir oyuna başlar. Kırmızıdan tren, beyazdan bir ev, Maviyle uzak denizler kurulur. Kış gecesi soba başında herkes, Bir masalın çevresinde sessizleşir. Kar pencereye ince ince vurur, Uyku, gözlerime usulca yerleşir. Bugün yollarda yürürken ansızın, Eski bir ışık düşer omuzlarıma. Çocukluk bitmiş bir hikâye değil, Yol gösteren sıcak bir izmiş bana.