Dolunay ile İlgili Şiirler

Gece, gümüş bir kapı açtı göğe Ay sustu, içim konuştu Uzak evlerin camlarında Bir umut yavaşça çoğaldı

Durgun suya düşen ay Kıyıda ince bir titreşim Kalbimde unutulmuş bir ses Bu gece yeniden uyandı

Pencereme kondu ayın serin soluğu Perdeler usulca kıpırdadı Sokak, uykusunu bölmeden Beyaz bir masala dönüştü İçimde kalan eski sorular Işığın altında yumuşadı Dolunay, suskun bir dost gibi Yolumu yeniden hatırlattı

Çatılara yayılan aydınlık Geceyi uzaklara taşıyor Bir kedi geçiyor gölgelerden Sessizlik peşinden bakıyor Ay yükseldikçe göğsümde Düğümlenen sözler çözülüyor Belki de bazı vedalar Karanlıkta değil, ışıkta biter

Kırın üstüne serilen ışık Otların ucunda parlıyor Uyuyan çiçeklerin arasında Gece kendi kalbini dinliyor Deniz, ayı bölmeden taşıyor Kıyı köpüklerle soluk alıyor Uzakta bir tekne sallanırken Anılar içime yanaşıyor Bu parlak çember altında İnsan kendine daha yakın Dün ne kadar ağırsa Sabah o kadar mümkün artık

Bir avuç geceyi avuçladım İçinde yuvarlak bir ışık vardı Adını koyamadığım özlem Gözlerime sessizce doldu Ağaçların dalları boyunca Gümüş çizgiler uzanıyordu Her yaprak, rüzgârla birlikte Başka bir sır fısıldıyordu Ay çekilmeden önce gökten Kalbimde bir pencere açıldı Kendime dönüp baktığımda Karanlığım artık eskisi değildi

Dolunay çıktı taş duvarların ardından Mahalle bir anda yavaşladı Gece lambaları sönük kaldı Ay, bütün yolları aydınlattı Bir bankta oturan yalnızlık Omzuma sessizce yaslandı Uzak bir saat çaldı gecede Zaman, sesini alçalttı Gökyüzünde büyüyen o daire Bana çocukluğumu anımsattı Bahçede saklanan kahkahalar Yıllar sonra geri döndü Sabahın ilk rengi belirirken Ay hâlâ nöbetini tutuyordu İçimde kırılmış ne varsa Işığınla yerine oturdu

Sahil boyunca uzanan köpükler Ayın izini taşıdı kıyıya Gece, tuz kokulu bir mektup gibi Bırakıldı dalgaların arasına Rüzgâr, sazlıkların içinden geçti Kumda ince yollar çizdi Bir martı uykusunda kanat çırptı Sessizlik denize karıştı Ben, uzak bir yüzü düşünürken Gökteki ışık büyüdü durmadan Hasretin de bir gölgesi varmış Bunu o gece öğrendim Dönüş yolunda adımlarım Eskisi kadar ağır değildi Dolunay ardımdan bakarken İçimde deniz kadar ferah bir yer kaldı

Gece bahçeye inerken Ay dalların arasından göründü Güller susarak bekledi Toprak serin bir nefes aldı Bir yaprağın üstünde parlayan O küçücük ışık damlası Bana hayatın bazen Sessizce güzelleştiğini söyledi Uzak tepeler maviye çaldı Köy evlerinde uykular derindi Dolunay, bacalardan yükselen Dumanı bile şiire çevirdi İçimde uzun zamandır duran Kırgınlık geceye bırakıldı Ayın yuvarlak yüzünde Yeni bir başlangıç aradım Şafak ufka yaklaşırken Işık usulca incelmeye başladı Fakat o gecenin aydınlığı Gün boyunca bende kaldı

Bir tren sesi yarıp geçti Ayın aydınlattığı ovayı Pencerelerde uyuyan yüzler Geceye karışıp kayboldular Ben istasyonda tek başıma Göğe bakarak bekledim Dolunay, gitmekle kalmak arasında Bana sessiz bir işaret verdi Eski bavulumun yanında Bir mektup duruyordu katlı Yıllardır söyleyemediğim sözler Kâğıtta kendine yer buldu Rüzgâr perona vurduğunda Bulutlar ayı kısa süre örttü Karanlık bile geçiciydi artık Bunu kalbim hemen anladı Tren uzaklarda küçülürken Sabahın rengi göğe yayıldı Dolunaydan kalan son parıltı Yeni bir yola düştü