Muğla ile İlgili Şiirler

Çam gölgesi düşer taş avluya, Muğla, içimde serin bir sabah.

Bodrum akşamında moraran deniz, Ege, kalbime sessizce yaklaşır. Bir sokak lambası yanar uzakta, Muğla, gecemde sıcaklık bırakır.

Yokuş başında eski bir ev, Penceresinde fesleğen kokusu. Kiremitlerden süzülen güneş, Uyandırır taş duvar uykusu. Kıyıda mavi bir tekne sallanır, Koylar akşamla gümüşe döner. Muğla diye anınca içimden, Uzakta kalan yollar eve döner.

Sabah, dağların ardında uyanır, Sokaklara serpilir kekik kokusu. Bir çeşme konuşur sessiz taşlarla, Şehrin kalbinde durur türküsü. Bodrum gecesi yıldızla parlar, Ay, koyun üzerine ince bir iz. Muğla’nın rüzgârı dokunur yüzüme, İçimde çoğalır mavi deniz.

Muğla’nın yolu virajlı, uzun, Her dönüş başka bir manzara açar. Çamlar eğilir rüzgâr önünde, Toprak, yağmurdan sonra kokar. Kıyıda balıkçı ağını toplar, Güneş su üstünde bakır bir pul. Ege koylarında susar zaman, Dalgalar anlatır bildiği masal. Akşam inerken eski evlere, Pencerelerde sarı ışıklar. Bir şehir kalır insanın içinde, Gidince bile peşinden bakar.

Bodrum akşamı beyaz duvarlarda, Mor bir gölge bırakır yavaşça. Sokak arası denize açılır, Gece yürür tuz kokusuyla. Ege koyları uzak bir ninni, Kıyıda köpük, gökte ince ay. Bir sandalın ipi suya değdikçe, Sessizliğe karışır küçük bir pay. Muğla, yalnız bir harita değildir, Bir çınarın altında bekleyen ses. Çocukluğa benzeyen o sıcaklık, Her dönüşte yeniden bulur nefes.

Sabahın serinliği yayılır kente, Dağların alnında bulutlar gezinir. Fırından yükselen ekmek kokusu, Dar sokaklarda güneşe karışır. Taş evlerin gölgesinde ağır ağır, Bir kapı açılır, bir selam geçer. Muğla’nın kalbi gösterişsiz atar, İnsan, burada kendine yer seçer. Sonra yollar kıyılara uzanır, Zeytin dalları rüzgârla parlar. Ege koyları mavi bir defter gibi, Her sayfasında başka anı saklar. Bodrum akşamı inerken denize, Beyaz tekneler karanlıkta yüzer. Bu şehirden ayrılan her yolcu, Ardında biraz özlem, biraz ışık gezer.

Bir tepenin ardında kurulur gün, Çamların arasından süzülür aydınlık. Muğla’nın toprağı avuçta kalır, Rüzgârı insana verir canlılık. Eski sokaklarda ayak sesleri, Duvarlarda yılların rengi vardır. Bir pencere önünde duran sardunya, Şehrin sabrından ince bir paydır. Kıyıya varınca değişir gökyüzü, Deniz, ufukla aynı renge bürünür. Ege koylarında akşamın sesi, Bir dalga kıyıya vurup görünür. Gece yıldızları serper çatılara, Uzakta bir ezgi dolaşır yavaş. Muğla, içimizde kalan güzel yer, Bir anı değil, bitmeyen bir telaş.

Muğla’da sabah, taş duvarlara Bal rengi bir örtü serer. Çınar altında bekleyen gölge, Gelen geçene serinlik verir. Yokuşlardan iner eski şehir, Kiremit çatılar omuz omuza. Bir kahve fincanında tüter gün, Sesler karışır kapıdan kapıya. Yol uzanır orman içlerine, Çam reçinesi siner havaya. Dağların sessizliği eşlik eder, Düşünceye, sabra ve duaya. Kıyıda bir tekne çözülür ipten, Mavi suya bırakır ağır gövde. Bodrum akşamı renk renk açılır, Gün batarken susar bütün gövde. Ben Muğla’yı böyle taşırım, Bir avuç toprak, bir parça deniz. Nereye gitsem ardımdan gelir, Rüzgârda kalan o tanıdık ses.

Şehrin üstüne ince yağmur iner, Taş sokaklar parlar, sesler yumuşar. Eski bir evin kapısında zaman, Kendi hikâyesini sessizce taşır. Çam dallarında ıslak kuş sesleri, Dağ yolu kıvrılır yeşil boyunca. Muğla’nın her köşesi başka renktir, Bakanın gönlüne dokunur usulca. Öğle vakti durulur meydanlar, Güneş, duvarlarda sıcak bir iz. Bir çocuk koşar avludan avluya, Şehrin neşesi olur tertemiz. Akşam kıyılara indiğinde sonra, Ege koyları cam gibi sakinleşir. Uzakta Bodrum’un ışıkları yanar, Deniz, geceyle birbirine erişir. Bu şehir bir özlem bırakır tende, Tuz, toprak, kekik ve eski taş. Muğla adı geçince içimde, Yeniden filizlenir yollara aşk.