Çankırı ile İlgili Şiirler

Geniş gökte akşamın kızıl izi, Çankırı, içimde dinlenen saz. Tuz kokar rüzgârın serin nefesi, Adınla yumuşar en sert ayaz.

Ilgaz’dan süzülen sabah serini, Eski bir avluda bulur kendini. Çankırı, uzaklarda kalsan bile, Yoluma bırakırsın çocukluğumu.

Yer altında bembeyaz bir ülke, Duvarlarda parmak izi gibi tuz. Tuz Mağarası saklar sessizce, Bin çağın içinden kalan bir söz. Dağ eteğinde gün ağır ağır, Kaldırım üstünde gölgeler uzar. Çankırı deyince gönlümde bahar, Uzaklık ne kadar olsa da bozulmaz.

Bozkır yolu sarı bir çizgi olur, Tepeler ufukta birbirine değer. Akşam, yorgun damlara konuk olur, Şehirde her pencere bir ışık eker. Kapı önlerinde demlenir sohbet, Bir çay buharında çoğalır zaman. Çankırı, dönüşü güzel bir hasret, İnsanı kendine çağırır her an.

Ilgaz’ın alnında kıştan kalan ak, Bahar dokununca erir yavaşça. Çamların arasından süzülür şafak, Dağ uyanır kuşların telaşıyla. Mağaranın koynunda serin bir dünya, Tuz kristalleri gibi parlar hatıra. Sanki geçmiş eğilmiş bugünün yanına, Sessizce bakar taşın içinden dışarıya. Akşamın rengi düşer eski evlere, Bir çocuk sesi karışır uzak yola. Çankırı, adını yazınca gönlüme, Memleket görünür küçücük bir solukta.

Kavakların gölgesi uzanır yere, Rüzgâr taş avluda dolaşır ince. Bozkırın sesini dinlerken yine, Bir türkü yükselir komşu evinden. Tuzun beyaz yüzü ışığı çoğaltır, Derinlerde uyur eski zamanlar. Her kaya, geçmişten bir kapı açar, İçinden sabırlı bir şehir çıkar. Ilgaz akşamında morlaşır yollar, Gün çekilir, gökyüzü derinleşir. Çankırı, uzaklık büyüdükçe anlar: İnsan bazı yerlere kalbiyle erişir.

Gün doğarken ovaya serpilir ses, Çatıların üzerinde ince bir aydınlık. Çankırı, uykudan kalkmış bir nefes, Sokaklarda başlar sade bir canlılık. Ilgaz yamaçları sisleri yarar, Çam dallarında gün ışığı titrer. Yol boyunca insanın içine akar, Dağlardan süzülen ferah bir haber. Tuz Mağarası’na varınca susar, Adımlar yankıyla kendini dinler. Beyaz kayalarda zaman ağırlaşır, Geçmiş, loş duvarlarda yeniden belirir. Akşam olunca evler birer yıldız, Kazanlarda kaynar tanıdık huzur. Çankırı, gönülde eskimeyen yaz, Nereye gidilse de peşinden yürür.

Taş duvar boyunca serinlik gezer, Eski sokaklarda gün yavaşlar. Bir kapı aralanır, içeriden ezgiler, Mahalleye dağılır, göğe ulaşır. İç Anadolu’nun uçsuz göğünde, Bulutlar ağır ağır yer değiştirir. Bir avuç toprakta, evin önünde, Çocukluk yeniden seslenir. Ilgaz’ın etekleri akşamla susar, Ardıç kokusu kalır kıvrımda. Uzakta bir kuş kanadını açar, Gölgesi büyür dağın ardında. Mağara ağzında ay ışığı parlar, Tuz, geceye ince bir parıltı katar. Çankırı, hatırayı diri tutar, Her dönüşte başka bir yanını anlatır.

Sabah, bozkırın üstüne serilir, Çiy damlaları parlar damlarda. İlk ışıkla şehir belirir, Sessiz bir sevinç büyür odalarda. Mahalle yolunda ayak sesleri, Fırın önünde taze ekmek kokusu. Güne karışır esnaf sözleri, Sıcaktır Çankırı’nın sabah uykusu. Ilgaz’da mevsimler başka konuşur, Kış beyaz, yaz yeşil, sonbahar altın. Her dönüşte dağlar yeniden oluşur, Bulutlara uzanır sessizce sırtın. Tuz Mağarası’nın derin katında, Işık, kayalara gümüş serper. Saklı duran çağların kanadında, Bir şehrin geçmişi usulca gezer. Akşam, göğe serpiştirir yıldızını, Avlularda demlenir çayın buğusu. Nereye taşısam Çankırı adını, Orada filizlenir memleket duygusu.

Kış gelince damlar beyaza bürünür, Pencerelerde buğu, ocakta ateş. Dışarıda karın sesi duyulur, İçeride koyulaşır eski bir neş’e. Bahar, yamaçlara renk renk dokunur, Otlar taş aralarından baş verir. Bir kuş, sabahın sessizliğini bulur, Kanadıyla göğü yeniden çizer. Yaz vakti yollar tozlu ve sıcak, Akşam serinliği bağlara iner. Ilgaz’dan esen yumuşak bir soluk, Günün yorgunluğunu alıp gider. Güz, sarı yaprak döker avluya, Rüzgâr eski dallarla konuşur. Tuzun sakladığı derin hatıraya, Her sessiz adım biraz daha ulaşır. Bir gün uzaklara düşse de yolum, İçimde kalır o tanıdık şehir. Çankırı, gönlümde tüten bir ocak, Adını anınca dünya güzelleşir.