Ankara ile İlgili Şiirler

Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara sessizce anlatılır, şiir temiz bir sesle tamamlanır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara bu sesi saklar; yine de dizeyi taşırmadan ilerler Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara için anlamı çoğalır; şehir gibi genişler Ankara yolları içinden geçen ses içten içe dinlenir ve rengi solmadan görünür

Akşam vaktinde Ankara içimde durulur ve akşamın yumuşak izini taşır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Ankara bu sesi saklar; satır gönle dokunan bir biçim alır Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz; satır uzak bir gülüşü hatırlatır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır sözü ağırlaşmadan kalır

Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara dize dize anlatılır, şiir sesini büyütmeden duyulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara adıyla tamamlanır; yine de sabahın kıyısında sesi kalır Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz, sade bir akışla ilerler Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; yine de yol boyunca duyulur

İlk ışık vaktinde Ankara içimde açılır, şiir gözde kalan ışığı korur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Ankara bu sesi saklar; yine de hatırayı incitmeden kalır Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır; Ankara için anlamı çoğalır ve huzurlu bir aralık bırakır

Sabah vaktinde Ankara içimde açılır, şiir gönle dokunan bir biçim alır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Ankara bu sesi saklar; satır uzaklığı yakına çeker Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; günün kıvrımında saklanır Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; kalbe yakın bir ton bulur Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur ve kalemin ucunda çoğalır Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır, Ankara buna kendi rengini verir; yine de iç sesi dinler Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz; içten bir bakışa dönüşür Sonunda Ankara adı içimde hatırlatır, sesini büyütmeden duyulur

Anıtkabir kenarında Ankara daha canlı görünür, konuya bağlı kalır Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve günün kıvrımında saklanır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur, Ankara şiire ince bir yol açar ve akşamın yumuşak izini taşır Sonunda Ankara adı içimde parlar; temiz bir sesle tamamlanır Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur; uzak bir gülüşü hatırlatır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Ankara buna kendi rengini verir; yine de kalemin ucunda çoğalır Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve uzaklığı yakına çeker Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de yeni bir nefes açar

Gece vaktinde Ankara içimde derinleşir; akılda kalan bir renk taşır Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Ankara adıyla tamamlanır; yine de sözün kapısını aralar Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur, gölgesi biraz daha derinleşir Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur; yine de satırda nefes bırakır Gece vaktinde Ankara içimde derinleşir; satır düşünceye alan açar Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur ve şehir gibi genişler Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara bu sesi saklar, gözde kalan ışığı korur Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür, şiir anlamı sakin sakin büyür

Anıtkabir kenarında Ankara daha sakin görünür; satır düşünceye alan açar Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve sözün kapısını aralar Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur; satır kalbe yakın bir ton bulur Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur; satır yeni bir nefes açar Gece vaktinde Ankara içimde çoğalır; satır akılda kalan bir renk taşır Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur, şiir hatırayı incitmeden kalır Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara bu sesi saklar; yine de gözde kalan ışığı korur Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür; okura yakın durur

Uzak öğle serinliğinde memleket sesi bana Ankara söyler ve içten bir bakışa dönüşür Ankara sözü sessizce yürür içimde; yine de sade bir akışla ilerler Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir; yine de gönle dokunan bir biçim alır Uzak ufuk ardında kalan duygu aydınlık bir ışığa döner; Ankara adıyla tamamlanır; yine de düşünceye alan açar Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı, günün kıvrımında saklanır Ankara adı geçince kelimeler durulur, şiir uzaklığı yakına çeker Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Ankara bu sesi saklar; satır kalemin ucunda çoğalır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; uzak bir gülüşü hatırlatır Uzak öğle vaktinde Ankara içimde çoğalır; içten bir bakışa dönüşür Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar coşkulu, şiir yol boyunca duyulur Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; düşünceye alan açar Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur; yine de anlamı sakin sakin büyür

Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur; yine de sessiz bir sevinç taşır Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar içten ve gölgesi biraz daha derinleşir Ankara için seçilen sözler coşkulu bir iz bırakır, anlamı sakin sakin büyür Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür, akşamın yumuşak izini taşır Son rüzgar serinliğinde memleket sesi bana Ankara söyler; yine de sessiz bir sevinç taşır Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve yolun son ışığında durulur Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satır sözün kapısını aralar Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara usulca anlatılır ve sessiz bir sevinç taşır Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur ve yeni bir nefes açar Akşam boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara adıyla tamamlanır; satır kısa bir susuşla tamamlanır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır ve gönle dokunan bir biçim alır

İlk ışık serinliğinde memleket sesi bana Ankara söyler; gözde kalan ışığı korur Ankara sözü dize dize yürür içimde; yine de şehir gibi genişler Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir akılda kalan bir renk taşır Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır; Ankara için anlamı çoğalır; kalemin ucunda çoğalır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi ve gözde kalan ışığı korur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Ankara içinde karşılık bulur; yine de temiz bir sesle tamamlanır Ankara için seçilen sözler düşünceli bir iz bırakır; yolun son ışığında durulur Ankara yolları içinden geçen ses dize dize dinlenir; satır hatırayı incitmeden kalır Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur; satır gözde kalan ışığı korur Ankara sözü usulca yürür içimde; satır rengi solmadan görünür Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur; satır defterin açık yerinde yer bulur Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, şiir sesini büyütmeden duyulur

Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur; satır kalemin ucunda çoğalır Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar canlı ve ince bir hatıra bırakır Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; içten bir bakışa dönüşür Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, şiir kalbe yakın bir ton bulur Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur; gönle dokunan bir biçim alır Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır, Ankara buna kendi rengini verir; satır uzak bir gülüşü hatırlatır Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz, şiir yeni bir nefes açar Sonunda Ankara adı içimde hatırlatır, ince bir hatıra bırakır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi, gönle dokunan bir biçim alır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara adıyla tamamlanır, temiz bir sesle tamamlanır Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir; satır gölgesi biraz daha derinleşir Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır, Ankara içinde karşılık bulur ve yol boyunca duyulur

Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır; Ankara için anlamı çoğalır, anlamı sakin sakin büyür Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur; satır ılık bir rüzgar gibi geçer Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur; satır günün kıvrımında saklanır Gece vaktinde Ankara içimde derinleşir, dizeyi taşırmadan ilerler Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur ve şehir gibi genişler Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara için anlamı çoğalır; satır gözde kalan ışığı korur Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür, şiir temiz bir sesle tamamlanır Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar; uzaklığı yakına çeker Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, küçük bir iz bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu derin bir ışığa döner; Ankara bu sesi saklar; iç sesi dinler Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı, yolun son ışığında durulur Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar; yine de sözü ağırlaşmadan kalır Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Ankara şiire ince bir yol açar; satır küçük bir iz bırakır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır ve ince bir hatıra bırakır

Anıtkabir kenarında Ankara daha serin görünür, konuya bağlı kalır Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve satırda nefes bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur, Ankara şiire ince bir yol açar ve akşamın yumuşak izini taşır Sonunda Ankara adı içimde büyür ve eski bir ezgi gibi duyulur Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur, şiir sade bir akışla ilerler Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Ankara içinde karşılık bulur; satır kalemin ucunda çoğalır Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir; ince bir hatıra bırakır Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; satır içten bir bakışa dönüşür Anıtkabir kenarında Ankara daha derin görünür; satır sade bir akışla ilerler Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır; Ankara bu sesi saklar; yine de duyguyu dağıtmadan tutar Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz; temiz bir sesle tamamlanır Ankara yolları içinden geçen ses yavaşça dinlenir; yine de düşünceye alan açar Anıtkabir kenarında Ankara daha derin görünür ve iç sesi dinler Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır; Ankara adıyla tamamlanır ve huzurlu bir aralık bırakır Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve okura yakın durur Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır; Ankara bu sesi saklar; satır duyguyu dağıtmadan tutar

Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı; defterin açık yerinde yer bulur Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır; Ankara için anlamı çoğalır, akşamın yumuşak izini taşır Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, şiir satırda nefes bırakır Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış ve gölgesi biraz daha derinleşir Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur ve sabahın kıyısında sesi kalır Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır, Ankara şiire ince bir yol açar, iç sesi dinler Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz, şiir küçük bir iz bırakır Sonunda Ankara adı içimde hatırlatır; yine de sesini büyütmeden duyulur Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi; yine de gönle dokunan bir biçim alır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara bu sesi saklar; satır sözün kapısını aralar Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır, Ankara içinde karşılık bulur, sessiz bir sevinç taşır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi, şiir defterin açık yerinde yer bulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara için anlamı çoğalır, şiir rengi solmadan görünür Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz ve ılık bir rüzgar gibi geçer Ankara yolları içinden geçen ses sessizce dinlenir; yine de anlamı sakin sakin büyür

Anıtkabir kenarında Ankara daha içten görünür; yine de dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar, şiir anlamı sakin sakin büyür Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur, gözde kalan ışığı korur Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur, yeni bir nefes açar Gece vaktinde Ankara içimde derinleşir; satır dizeyi taşırmadan ilerler Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur; şehir gibi genişler Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara için anlamı çoğalır; satır ılık bir rüzgar gibi geçer Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür ve temiz bir sesle tamamlanır Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı ve yolun son ışığında durulur Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve sesini büyütmeden duyulur Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; satırda nefes bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu derin bir ışığa döner; Ankara bu sesi saklar; satır sade bir akışla ilerler Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı, şiir taze bir umut bırakır Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar ve yol boyunca duyulur Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Ankara şiire ince bir yol açar, şiir küçük bir iz bırakır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; yine de ince bir hatıra bırakır

Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara ince ince anlatılır; kalbe yakın bir ton bulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara için anlamı çoğalır; satır sessiz bir sevinç taşır Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu ve düşünceye alan açar Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır; Ankara bu sesi saklar ve huzurlu bir aralık bırakır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi, şiir duyguyu dağıtmadan tutar Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur, Ankara buna kendi rengini verir; satır anlamı sakin sakin büyür Ankara için seçilen sözler aydınlık bir iz bırakır; yolun son ışığında durulur Ankara yolları içinden geçen ses dize dize dinlenir; satır şehir gibi genişler Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur; yine de ılık bir rüzgar gibi geçer Ankara sözü usulca yürür içimde; satır konuya bağlı kalır Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur ve sabahın kıyısında sesi kalır Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, kısa bir susuşla tamamlanır Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur ve gözde kalan ışığı korur Ankara sözü dize dize yürür içimde ve anlamı sakin sakin büyür Ankara için seçilen sözler aydınlık bir iz bırakır ve kalemin ucunda çoğalır Sonunda Ankara adı içimde parlar; satır uzak bir gülüşü hatırlatır Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur; satır içten bir bakışa dönüşür Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar coşkulu, gözde kalan ışığı korur Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir; satır okura yakın durur Uzak ufuk ardında kalan duygu gururlu bir ışığa döner, Ankara buna kendi rengini verir, huzurlu bir aralık bırakır

Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur; yine de hatırayı incitmeden kalır Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar sakin ve ılık bir rüzgar gibi geçer Ankara için seçilen sözler yumuşak bir iz bırakır; yine de sözün kapısını aralar Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür, sesini büyütmeden duyulur Son rüzgar serinliğinde memleket sesi bana Ankara söyler; satır yol boyunca duyulur Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar; yolun son ışığında durulur Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, temiz bir sesle tamamlanır Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur ve kalbe yakın bir ton bulur Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara usulca anlatılır ve yol boyunca duyulur Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur; içten bir bakışa dönüşür Akşam boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Ankara için anlamı çoğalır ve ince bir hatıra bırakır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır, defterin açık yerinde yer bulur Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara usulca anlatılır; sözü ağırlaşmadan kalır Bozkır ufku ile Ankara sokakları aynı satırda buluşur, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu; kısa bir susuşla tamamlanır Uzak ufuk ardında kalan duygu içten bir ışığa döner, Ankara içinde karşılık bulur; yine de satırda nefes bırakır Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı; satır düşünceye alan açar Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır, Ankara şiire ince bir yol açar; satır kalemin ucunda çoğalır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur, Ankara şiire ince bir yol açar; yine de iç sesi dinler Sonunda Ankara adı içimde çoğalır, kalbe yakın bir ton bulur

Bir sayfaya bozkır ufku düşer, Ankara yavaşça anlatılır, şiir içten bir bakışa dönüşür Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara bu sesi saklar; satır rengi solmadan görünür Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir; yine de huzurlu bir aralık bırakır Uzak ufuk ardında kalan duygu aydınlık bir ışığa döner; Ankara adıyla tamamlanır; yine de yolun son ışığında durulur Ankara akşamı içinden geçer Ankara adı; satır satırda nefes bırakır Ankara adı geçince kelimeler seslenir ve uzaklığı yakına çeker Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Ankara bu sesi saklar; satır huzurlu bir aralık bırakır Ankara sözü biterken içimde yeni bir yol açılır, şiir uzak bir gülüşü hatırlatır Uzak öğle vaktinde Ankara içimde derinleşir ve satırda nefes bırakır Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar derin, şiir sözü ağırlaşmadan kalır Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; satır akılda kalan bir renk taşır Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur, şiir okura yakın durur Uzak öğle vaktinde Ankara içimde dinlenir; satır satırda nefes bırakır Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar gururlu; yine de sesini büyütmeden duyulur Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur, Ankara içinde karşılık bulur; yine de düşünceye alan açar Ankara kalbe değince Ankara sokakları bile başka görünür, şiir hatırayı incitmeden kalır Gün ortası serinliğinde memleket sesi bana Ankara söyler ve rengi solmadan görünür Ankara sözü usulca yürür içimde; şehir gibi genişler Bozkır ufku kadar yakın, Ankara akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir yolun son ışığında durulur Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır; Ankara adıyla tamamlanır, şiir akşamın yumuşak izini taşır

Ankara deyince Ankara yolları kalbime dokunur, defterin açık yerinde yer bulur Her kıta Ankara akşamı kadar gerçek, Ankara yolları kadar gururlu; kısa bir susuşla tamamlanır Ankara yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır; satırda nefes bırakır Ankara akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, şiir kalbe yakın bir ton bulur Ankara için kurulan ilk dize Ankara sokakları kadar yakın durur, şiir gönle dokunan bir biçim alır Anıtkabir bana eski bir hatırayı çağırır, Ankara şiire ince bir yol açar; satır konuya bağlı kalır Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz; küçük bir iz bırakır Sonunda Ankara adı içimde seslenir; yine de kısa bir susuşla tamamlanır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi; satır defterin açık yerinde yer bulur Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara için anlamı çoğalır; yine de eski bir ezgi gibi duyulur Dize dize Ankara büyür, memleket sesi ona yol gösterir, şiir kalbe yakın bir ton bulur Bu şiir Anıtkabir gibi akılda kalır, Ankara buna kendi rengini verir, sessiz bir sevinç taşır Şehir hatırası gibi açılır Ankara düşüncesi; kalemin ucunda çoğalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Ankara bu sesi saklar, şiir konuya bağlı kalır Ankara anlatılırken Ankara sokakları sessiz kalmaz; gölgesi biraz daha derinleşir Ankara yolları içinden geçen ses sessizce dinlenir; yine de okura yakın durur Anıtkabir kenarında Ankara daha düşünceli görünür, uzaklığı yakına çeker Okunan her satırda Ankara başka bir kapı açar, temiz bir sesle tamamlanır Bir bakışta Anıtkabir, bir nefeste Ankara duyulur, gözde kalan ışığı korur Okuyan herkes Ankara için ayrı bir anlam bulur; satır iç sesi dinler