Dünya ile İlgili Şiirler

Mavi bir küre döner avuçlarımızdan uzakta Dağlar susar, denizler uyur aynı anda Birlikte yaşamanın ince sırrı kalır geriye Dünya, kalbimize emanet bir yuva

Sabah, toprağın alnına altın bir iz çizer Bir serçe göğe yükselir, uzaklık kısalır Nereye baksam yaşam yeniden başlar Dünya, sessizce kendini anlatır

Bir ucunda kar yağarken bir ucunda çiçek açar Aynı göğün altında bin ayrı hikâye yaşar Irmaklar taşır sesini ovalardan kıyılara Dünya, herkese yetecek kadar geniş bir düş kurar İnsan eli değince kimi bahçeler solar Kimi yaralar gecenin içinde usulca kanar Yine de bir fidanın gölgesinde büyür umut Dünya, iyiliğe dönünce yeniden ışıldar

Uzay karanlığında dönen küçük bir mavilik İçinde kahkaha, yas, emek ve çocukluk Her ülke başka bir ezgi söylerken Dünya, ortak bir şarkıda buluşturur bizi Sınırlar çizilir, yollar yine birbirine varır Bir annenin duası her dilde aynı ısıyı taşır Gökyüzü kimseye uzak değildir aslında Dünya, barış denilen kapıyı aralar

Toprak, yağmur düşünce kokusunu salar Güneş, taş duvarlarda eski bir türkü yakar Kökler karanlıkta birbirini bulur Dünya, görünmeyen bağlarla yaşar Bir çocuk elinde küçük bir taş çevirir O taşta kıtalar, denizler, yollar belirir Merakı büyüdükçe ufuk genişler Dünya, sorularla güzelleşir Akşam bütün kıyılara aynı rengi indirir Kuşlar yorgun kanatlarını yuvalara getirir İnsan, göğe bakıp kendini hatırlar Dünya, paylaşınca çoğalan bir hikâyedir

Kuzeyde buzullar, güneyde sıcak rüzgâr Birbirinden uzak görünen yaşamlar Aynı yağmurun sesinde birleşir Dünya, çeşitliliğiyle tamamlanır Bir pazarda baharat kokusu yükselir Başka bir kentte çanlar, başka yerde ezgiler Diller değişse bile gözlerdeki sevinç Aynı ışıkla yüzlere yerleşir Gece uzaydan bakınca şehirler küçülür Savaşların gürültüsü sessizliğe gömülür Geriye dönen mavi bir nefes kalır Dünya, korunmayı bekleyen tek evimizdir

Yeryüzü, sabahın ilk ışığında uyanır Çimenler üzerinde billur damlalar parlar Bir kelebek kısa ömrünü renklendirir Dünya, ayrıntılarda kendini duyurur Kentlerin içinden yollar birbirine uzanır Pencerelerde farklı hayatlar aydınlanır Her evde başka bir bekleyiş sürerken Dünya, insan sesleriyle anlam kazanır Deniz, kıyıya eski bir sır bırakır Bulut, dağların omzunda ağır ağır akar Ağaçlar rüzgârla yön değiştirir Dünya, sabırla dönen büyük bir çarktır Bir gün çocuklar gökyüzüne bakacak Temiz nehirleri, yeşil tepeleri anacak Bugünden kalan seçimler konuşulacak Dünya, bize değil gelecek kuşaklara da ait

Gece, kıtaların üstüne lacivertini serer Uyuyan köylerde lambalar birer birer söner Yalnız ay, deniz yollarını aydınlatır Dünya, karanlıkta bile nabzını sürdürür Bir madenci yerin derininden güne çıkar Bir çiftçi avucunda bereket arar Aynı günün farklı yüzlerinde Emek, hayatın sessiz dilini kurar Uzak adalarda dalgalar kayalara vurur Bozkırda rüzgâr kuru otları savurur Her manzara başka bir cümle söyler Dünya, tek renge sığmayan bir şiirdir İnsan bazen kendini herkesten ayrı sanır Oysa damarlarında aynı suyun izi var Birbirimize uzanan eller çoğaldıkça Dünya, yarınlara daha güvenle bakar

Güneş, okyanusun üstünde ağır ağır yükselir Kıyıda bir balıkçı ağlarını toplar Uzaklarda şehirler güne hazırlanırken Dünya, yeni bir güne kapı açar Ormanların içinde yeşil bir sessizlik vardır Yapraklar, rüzgârın dilini ezberler Her dalda küçük bir hayat saklanır Dünya, nefesini canlılardan alır Bir tren sınırları aşarak ilerler Camda akan manzaralar birbirine eklenir Yolcular farklı adlar taşısa da Hepsinin içinde eve dönme arzusu vardır Kimi meydanlarda umut sesleri yükselir Kimi odalarda bir yaraya merhem aranır İnsan, acıyı paylaşınca hafifletir Dünya, dayanışmayla ayakta kalır Gece göğe serpilmiş yıldızları sayarken Küçük olduğumuzu değil, bağlılığımızı anlarız Bir gezegenin içinde yan yana yaşarız Dünya, en büyük ortaklığımızdır

Toprağın altında görünmeyen kökler uzanır Birbirine değmeden birbirini besler Yüzeyde ayrı duran bütün ağaçlar Dünya denen derinlikte kardeştir Yağmur, çatlamış taşlara serinlik bırakır Güneş, kışın suskunluğunu çözer Mevsimler değişirken zaman anlatır Dünya, hiçbir acının sonsuza dek sürmediğini Bir okul bahçesinde çocuklar koşar Küçük ellerde yarının haritası parlar Öğrendikleri her güzel sözle Dünya biraz daha aydınlanır Bazen gökyüzü dumanla örtülür Irmaklar yorgun, kıyılar sessiz kalır Yine de onarmak için geç değildir Dünya, dönüşecek gücü içinde taşır Avuçta filizlenen ufacık bir tohum Bütün mevsimlere karşı cesaret verir İyilik, bir yerden başlayıp çoğalır Dünya, umutla yeniden yeşerir