Tokat ile İlgili Şiirler

Tepenin ardında gün açar, Bir serinlik iner bağlara. Tokat’ın adı değince dile, Yuva kurar içimde.

Ballıca’da damla damla Uyur taşların hafızası. Çıkınca gökyüzüne bakarım, İçim parlar, Tokat’la.

Nemli bir yel geçer ovadan, Asmalar kıpırdar sessizce. Eski çeşmenin serinliğinde Dinlenir yolcu bir süre. Yeşilırmak gün batımında Kızıl bir iz taşır uzağa. Tokat’ı düşününce gönlüm Döner çocukluk sokağına.

Pencerelerde akşam rengi, Taş eşikler gün boyu ılık. Bir evden yükselen ekmek kokusu Sarar sokağı tanıdık. Ballıca’nın koyu sessizliği İnsanı kendine çağırır. Tokat, unutulan ne varsa Kalbin bir köşesinde yaşatır.

Sabah sisi çekilirken Bahçelerde ışık çoğalır. Uzak tepelerin üstünde Yeni bir gün kanat açar. Köprüden geçerken duyarım Suyun taşlara söylediğini. Yeşilırmak, kıyısında saklar Nice eski günün izini. Akşam, ahşap evlere iner, Pencereler birer birer parlar. Tokat’tan uzakta yaşayanın Yüreğinde yollar uzar.

Bağların arasından kıvrılır Tozlu yol, yamaçlara doğru. Karadeniz’in serin soluğu Değdirir dallara kokusunu. Ballıca’da gölgeler içinde Taş, sabırla masal anlatır. Damlaların ince vuruşları Karanlığı canlı tutar. Bir otobüs şehirden ayrılır, Camda son ışıklar küçülür. Tokat, gidenin ardı sıra Sessizce içine yürür.

Güneş vurur kızıl yamaçlara, Üzüm kokar öğle vakti. Emeğin izini taşır toprak, Her avuçta başka bir şarkı. Eski evlerin saçaklarında Gölge dinlenir yaz boyunca. Bir çocuk topunu sürer, Neşe yayılır dar yola. Yeşilırmak’ın kıyısında Söğütler suya eğilir. Kıyıdan geçen hafif rüzgâr İnsanın içine çevrilir. Gece yıldızlarını dizer Şehrin sessiz damlarına. Tokat, uzaklarda kalsam da Işık bırakır yollarıma.

Karadeniz’in bulutları Dağ başında ağır ağır. Ardından açan güneşle Yamaçlarda renk uyanır. Ballıca’nın taş odalarında Sesler duvara yaslanır. Zaman, karanlık derinlikte Kendi adını fısıldar. Akşam iner çarşı üstüne, Kepenkler usulca kapanır. Bir fincan çayın buğusunda Günün telaşı dağılır. Nereye gitsem su sesiyle Bir kapı açılır içimde. Tokat, çocukluk yönümü Saklar kalbimin pusulasında.

Bahar değince yamaçlara Yeşil bir telaş başlar. Çiçeklerin arasından Toprak yeniden konuşur. Eski taş köprünün altında Su, gölgeleri sürükler. Yeşilırmak’ın kıvrımında Anılar kıyıya bekler. Ballıca’nın serinliğinde Dünya dışarıda kalır. Bir damlanın düşüşü bile Uzun yılları anlatır. Kapı önlerinde akşam, Bakır renkli ışıklarla. Çay kokusu karışırken Rüzgâr eski sokaklara. Tokat denince gözümde Bir avlu belirir hemen. Memleket, insanın içinde Büyüyen sessiz bir neden.

Öğle sıcağı çekilir, Bağ yolları serinler. Duvar dibinde bir kedi Gölgesine güvenlenir. Karadeniz’den gelen hava Otları eğip geçer. Her mevsim başka bir yüzle Şehre yeni renk seçer. Yeşilırmak akşam saatinde Bulutları suya alır. Kıyıda duran küçük kayık Günün yükünü bırakır. Ballıca’nın derinliğinde Gürültü anlamını yitirir. İnsan kendi sesini bulur, Dışarıdaki dünya küçülür. Dönüş vakti yaklaşınca Pencerelerde kalır gözüm. Tokat, ayrılık sonrasında İçimde büyüyen evim.