Hüzün ile İlgili Şiirler

Duvarımda solgun bir akşam durur, Saatler içimde ağır ağır yorulur. Adını söylemeden büyür sessizlik, Bir kuş konar, sonra göğe savrulur.

Camda gezinen ince su izleri, Uzak bir şarkıya karışır gecem. Sakladığım cümleler uyumaz hâlâ, Sabaha değmeden susar pencerem.

Koridorda unutulmuş bir ayakkabı, Gidişinden kalmış eğri bir iz. Ev, senden sonra daha büyük sanki, Her köşesinde çoğalıyor sessizliğimiz. Takvimde eski bir gün duruyor hâlâ, Üstünde solmuş bir mürekkep lekesi. Bazı anılar kapıyı çalmaz, İçeri girip oturur, bekler kendisi.

İstasyonda dağılan akşam kokusu, Bir bavul gibi ağırlaştı içimde. Giden trenin ardından kalan duman, Dönüşsüz yollar çizdi gözlerimde. Sonra bir serçe kondu demir korkuluğa, Güneş, çatılara ince bir renk serdi. Kalp kırılmış olsa da gün sürer, İnsan kendine yeniden yer eder.

Raflarda dokunulmamış bardaklar, Tozlu ışıkta bekler akşamı. Birlikte kurduğumuz küçük cümleler, Şimdi taşır odanın yankısını. Paltomun cebinden düşen bilet, Unutulmuş bir yolculuğu çağırır. Bazı ayrılıklar bitmez bir günde, Her hatırlayışta başka yerden sızar. Yine de kapıyı açarım sabaha, Sokağın sesi içeri dolar. Hüzün, beni yerimde tutan zincir değil, Kendimi duymayı öğreten bir yol olur.

Uzak tepelerde sönerken ışıklar, İçimde eski bir bekleyiş uyanır. Bir mektubun boş kalan satırlarında, Söylenmemiş bir veda saklanır. Cebimde küçük bir taş taşırım, Deniz kıyısından aldığım sessizce. Ne zaman avucumda ısınsa, Geçmiş yeniden yaklaşır usulca. Sabahın sesi yükselir sokakta, Çaycı bardakları dizer dükkâna. Ben de kırık düşlerimi toplarım, Biraz cesaret serperim yarına.

Kıyıda ters dönmüş eski bir sandal, Geceyi dinler, kıpırtısız kalır. Birlikte baktığımız uzak çizgi, Şimdi yalnızlığımda uzayıp durur. Masanın üzerinde iki gölge var, Biri lambadan, biri senden kalma. Ev, ayak seslerini unutmuş gibi, Duvarlar çekilir kendi suskunluğuna. Rüzgâr, perdeleri yoklar aralıkta, Sokak ıslak, gökyüzü yorgundur. Bazen insan bir odanın içinde, Kendi kalbine bile misafir olur. Derken doğar içimde küçük bir ses, Karanlığı bütünüyle reddetmez. Acı, kök salar ama zamanla, Yeni bir dal için yer de bırakır.

Çekmecede kıvrılmış bir kurdele, Rengi yılların altında değişmiş. Dokunduğum anda eski bir gün, Avuçlarımda yeniden belirmiş. Kalabalık dağıldı meydan boyunca, Esnaf kepengini sessizce indirdi. Ben, tanıdık bir yüz arar gibi, Geçip giden gölgeleri seyrettim. Yağmurdan sonra parlayan taşlarda, Şehrin yorgun ışıkları çoğaldı. Bir çocuğun gülüşü duyulunca, İçimdeki gece biraz kısaldı. Her yara aynı yerde kalmıyor, Zaman ona başka bir biçim veriyor. Dün ağır gelen o eski sızı, Bugün bir türküye dönüşüyor.

Şafaktan önceki soluk gökyüzü, Uyandırır unutulmuş soruları. Sesin hangi rüzgârda kaldı bilmem, Kim taşıdı senden kalan yolları. Bir defter arasında ince bir yaprak, Kuru damarlarında eski bahar. Her dokunuşta dağılan o gün, Kalbimin derininde yaşamaya devam eder. Dışarıda servisler geçer gürültüyle, Fırın önünde insanlar bekleşir. Benim içimde sessiz bir yağış, Uzak bir pencerenin camına yerleşir. Bir dükkândan yükselen ezgi, Beklemediğim anda içimi deler. Geçmiş, kapıyı çalmadan gelince, Oturur ve kendi hikâyesini söyler. Akşamın morluğu inerken şehre, Anlarım: kayıp, yalnızca eksiltmez. Hüzün bazen derin bir kuyu değil, İçinden çıkmayı öğreten bir sestir.

Yol boyunca savrulan yapraklar, Mevsimin sessiz vedasını taşır. Bazı insanlar uzaklaşırken, Ardında görünmeyen bir boşluk bırakır. Bulutlar alçalmış, çatıların üstünde, Gün, gri bir kumaşa sarınmış. İçimde büyüyen o tanıdık eksik, Her damlada biraz daha konuşmuş. Masada açık duran defter, Yanında soğuyan kahve bekler. Yazıya dönüşmeyen bütün sözler, Boğazımda düğümlenip çözülemez. Uzak bir evde ışık yanınca, Gece bütünüyle karanlık kalmaz. İnsan, en yorgun düşüncesinde bile, Kendine uzanan bir patika bulur. Seni silmek değildi belki dileğim, Anını incitmeden taşımaktı. Hüzün, kapanmayan bir yara değil, Geçmişten geçip bugüne varmaktı.