Kızılay ile İlgili Şiirler

Kırmızı bir iyilik düşer günün avucuna, Bir el uzanır sessizce yorgun yolcuya, Kızılay denince çoğalır güven, Umut yeniden konar insanın omzuna.

Bir damla merhamet büyür avuçlarda, Paylaşmak ışık olur karanlık sokaklarda, Kızılay’ın adı geçince kalpler birleşir, İyilik iz bırakır en uzak yarınlarda.

Bir çadır kurulur soğuk gecenin yanında, Sıcak bir çorba tüter dostluk kazanında, Kızılay, zor günlerin kapısını çalar, Kimse yalnız kalmaz hayatın sınavında. Bir gönüllü taşır umudu omuzunda, Bir çocuk gülümser uzanan el sonunda, Paylaşmanın sesi yükselir her yerde, İnsanlık güçlenir iyiliğin yolunda.

Kızıl bir hilal gibi parlar merhamet, Yaralı bir kalbe dokunur şefkat, Kızılay’ın izinde buluşur insanlar, Birlikte hafifler en ağır zahmet. Kimi battaniye verir, kimi kanını, Kimi bir selamla ısıtır zamanı, Küçük görünen nice güzel davranış, Büyütür içimizde kardeşlik payını.

Yağmur iner kentin sessiz çatısına, Bir yardım aracı varır uzak kapısına, Kızılay, bekleyenlerin yanında durur, Güven serper yorgunların bakışına. Bir gönüllü açar kolileri sabaha, Ekmek kokusu yayılır dar sokaklara, İyilik, elden ele geçen bir ışıktır, Ulaşır en tenha evlere, en uzaklara. Gün doğarken diner gecenin telaşı, Kalplerde büyür dayanışmanın alkışı, Kızılay’ın taşıdığı güzel emekle, Yeniden yeşerir hayatın umudu.

Bir kan bağışı bekler hastane koridorunda, Sessiz bir umut yaşar beyaz odasında, Kızılay’ın çağrısıyla uzanır kollar, Hayat yeniden parlar bir insanın yanında. Afet sonrası kurulur güvenli bir alan, Bir tas sıcak yemek, bir battaniye, bir zaman, Dertler paylaşılınca küçülür yavaşça, İyiliğin sesi duyulur taş duvarlardan. Çocuklar öğrenir paylaşmanın anlamını, Büyükler korur yardımlaşma mirasını, Kızılay, gönülden gönüle köprü kurar, Birlik aydınlatır ülkenin yarınını.

Bir sabah haber gelir uzak bir beldeden, İnsanlar çıkar yola içten gelen sevgiden, Kızılay’ın bayrağı görünür ufukta, Dostluk belirir yıkılmış evlerin içinden. Bir masa kurulur meydanın kıyısına, Sıcak ekmek bölünür herkesin payına, Kimse sormaz kim nereden, nasıl gelmiş, Kardeşlik yazılır o gün her yanına. Gönüllüler taşır suyu, umudu, sesi, Hafifler bekleyenlerin yorgun nefesi, Bir yardım eli değdiğinde kalbe, Daha aydın görünür dünyanın gecesi. Kızılay yalnız bir isim değildir, Zor zamanda yükselen güvenli bir sestir, İnsan insana omuz verdiği sürece, En koyu kederin içinden sabah geçer.

Kışın sert yüzü vururken pencerelere, Bir sıcak yuva aranır üşüyen ellere, Kızılay gelir sevgiyle, sessizce, Güneş taşır karla örtülü şehirlere. Bir kan bağışı olur hayatın kıyısında, Umut yeşerir hastanenin ışığında, Tanımadığın birine iyilik etmek, İnsanlığın en güzel tarafıdır aslında. Çadırlar kurulur geniş meydanlarda, Çocuk sesleri duyulur beyaz duvarlarda, Bir tas yemek, bir battaniye, bir selam, Büyük anlam taşır en zor zamanlarda. Kızılay’ın yolu sevgiden geçer, Paylaşan yürek her engeli aşar, Birlik oldukça çoğalır güzel günler, İyilik, yarınlara bırakılan mirastır.

Bir haber düşer sabahın erken vaktine, Yardım gerekir uzak bir kentin evine, Kızılay’ın araçları yola koyulur, Umut varır bekleyen her yüreğine. Kimi eline bir paket alır, Kimi yaraya merhem, kimi su taşır, Gönüllerin sessizce verdiği emek, En ağır yükleri bile hafifletir, aşırır. Bir çocuk uzatır oyuncağını, Bir yaşlı paylaşır evindeki ekmeğini, İyilik bölündükçe azalmaz hiçbir zaman, Aksine büyütür insanın sevincini. Kan veren bir insan bilmez belki, Kimin hayatına dokunur o küçük iyilik, Fakat bir kalp yeniden attığında, Dünyaya yayılır görünmez bir sevinç. Kızılay’ın kırmızı hilali altında, Dayanışma filizlenir her adımda, İnsanlık birbirine sahip çıktıkça, Yarınlar daha aydın kalır aklımızda.

Gecenin içinde bir ışık yanar, Yardım bekleyen bir eve umut konar, Kızılay’ın gönüllüleri yola çıkınca, Korkunun yerini güven duygusu alır. Karlı dağların ardında bir köy düşün, Sessizce bekleyen yüzlerce güzel yüz, Bir battaniye kadar sıcak olabilir, Paylaşılmış küçücük bir gönül sözü. Hastane odasında zaman ağır akar, Bir bağışla bekleyen kalp yeniden bakar, Tanımadığın bir can için verilen emek, İnsanın içindeki iyiliği uyandırır. Meydanlarda kurulur dayanışma sofrası, Yan yana oturur zengin, yoksul, yaşlısı, Aynı ekmekten alınan bir lokma, Birliğin en sade ve gerçek aynası. Kızılay, iyiliği yollara düşürür, Her ulaştığı yerde gönülleri büyütür, El ele veren insanlar sayesinde, Dünya biraz daha yaşanır görünür.