Sonbahar ile İlgili Şiirler

Bahçede sarı bir yaprak, Sessizce indi yere; Akşam serinliği doldu, Uyuyan dallar üzerine.

Pencereye vuran yağmur, Eski bir şarkı söyler. Sonbahar geçerken içimden, Yumuşak bir sessizlik geçer.

Kaldırımda bakır renkler, Rüzgârla döner durur. Bulutların gölgesinde Gün, yavaşça küçülür. Bir fincan sıcak çayın Buharı yükselirken, İçimde uzak bir bahar Sessizce filizlenir.

Kuşlar göç yoluna düşmüş, Gökyüzü geniş ve solgun. Ağaçlar ellerini açmış, Bekliyor sabahı yorgun. Yağmurun ince sesinde Bir eski anı uyanır. Mevsim değişse de kalpte Bazı ışıklar yaşar.

Ormanın derin yerinde Kızıl bir akşam büyür. Yosun kokulu patikadan Serin bir rüzgâr yürür. Bir çocuk toplar yaprakları, Avucunda küçük güneş. Her renk başka bir masal, Her masalda başka ateş. Gece inerken dallara Ay, göle gümüş saçar. Sonbahar suskun görünür, Ama içten içe yaşar.

İstasyonda bekleyen tren Sislerin arasından geçer. Peronda kalan son yaprak Raylara sessizce düşer. Bir bavul, eski bir mektup, Cebimde taşınır bugün. Sonbahar bazı vedaları Hatırlatır bütün bütün. Yine de uzak tepelerde İnce bir aydınlık var. Her bitişin ardında saklı Yeni bir başlangıç doğar.

Sokak lambası altında Yağmur parıldar gece. Kaldırım taşları dinler Rüzgârın anlattığını sessizce. Dükkanlar erken kapanır, Şehir çekilir içine. Bir kedi kıvrılır kapıda, Isınır duvar dibinde. Pencerelerde sarı ışık, Evlerde küçük telaş. Dışarıda üşüyen mevsim, İçeride demlenen bir kış. Ben avuçlarımda saklarım Yazdan kalan sıcaklığı. Sonbahar öğretir insana Beklemenin güzelliğini.

Göl kıyısında kamışlar Suyun ritmiyle eğilir. Uzakta solgun bir güneş, Bulutların ardında belirir. Çınarların gölgesinde Bakır yapraklar birikir. Bir adım atınca zaman Ayaklarımda ağırlaşır. Kıyıya vuran küçük dalga Taşlara sır verir gibi. Geçen günlerin ardından Kalır insan kendisiyle. Akşam mavisi yayılırken Göl, göğü içine alır. Sonbaharın durgun kalbi Sessizce yeniden çarpar.

Sabahın erken vaktinde Çiğ parlar kuru otlarda. Bir serçe kanat çırpar, Kaybolur uzak çatılarda. Bahçe kapısının önünde Renk renk yapraklar uyur. Rüzgâr onları savurdukça Toprak yeni bir örtü bulur. Dalda kalan tek elma Kızıl bir kandil gibidir. Güneş çekilse de ondan Bahçeye sıcaklık gelir. Akşam, bacalardan yükselen Dumanla ağırlaşır biraz. Bir evin açık penceresi Karanlığa umut saçar. Mevsimler döner durmadan, Hiçbiri aynı kalmıyor. Sonbahar, gidenin ardından Kalpte yer açmayı öğretiyor.

Deniz kıyısında bugün Ufuk kurşuni bir perde. Dalgalar kıyıya bırakır Köpüklü izlerini yerde. Martılar alçaktan uçar, Rüzgâr tuz taşır yüze. Yazdan kalan boş sandallar Salınır sessizce suya. Bir bankta oturan adam Elinde eski bir kitap. Sayfalar çevrildikçe Daha da derinleşir akşam. Yağmur başlayınca şehir Kendi sesini unutur. Islak kaldırımlarda yalnız Adımların yankısı duyulur. Fakat bulutların ardında Solmayan bir sabah saklı. Sonbahar, suskun geceden Baharın yolunu açar.