Ağaç ile İlgili Şiirler

Kökünde uyur eski toprak, Dalında sabahın sesi. Bir gölge düşer avluma, Serinler içimin hevesi.

Bir fidan sustu rüzgârda, Sonra göğe çevirdi başını. Yeşil bir umut büyüttü, Paylaştı dünyanın ışığını.

Bahçede duran yaşlı çınar, Çocukluğumdan bir iz taşır. Her dalında başka bir yaz, Her gölgesinde yüzüm yaşar. Yağmur iner yapraklarına, Toprak kokar ince bir anda. Bir ağaç büyürken sessizce, Dünya güzelleşir yanında.

Küçük bir dal pencereye, Akşam güneşini getirir. Kuşlar konar ucuna, Evimizin içi neşelenir. Kış geçer, bahar görünür, Tomurcuk uyanır dalında. Sabırla bekleyen her canlı, Bir gün çiçek açar sonunda.

Tepenin ardında bir sedir, Rüzgârla konuşur gece. Karanlık ne kadar uzasa, Duruşu güven verir yine. Gövdesinde halka halka, Yılların izi saklıdır. Bir dalı kırıldığında bile, Yeni bir filiz aklıdır. Onu koruyan eller çoğalsın, Ormanlar nefesle dolsun. Bir ağaca iyi bakanın, Yüreğinde bahar olsun.

Dere kıyısında kavaklar, Suya eğilir ince ince. Yaprakları gümüş gibi, Parlar öğle düşünce. Bir sincap hızlıca geçer, Dalı yuva olur ona. Ağaç yalnız büyümez, Can verir nice canlıya. Gölgesinde dinlenen insan, Sessizce şükreder güne. Bir fidan dikildiğinde, Umut kök salar yarına.

Sabahın ilk serinliği, Söğüdün saçını tarar. Dallarından düşen ışık, Taşlı yolu renklendirir. Kabuğunda ince çizgiler, Bir kitabın sayfasıdır. Her mevsim başka bir cümle, Her tomurcuk başlangıçtır. Yaz gelince geniş gölgesi, Sokağa serinlik verir. Uzaklardan dönen kuşlar, Dallarında yuva bulur. Sonbaharda sarı yapraklar, Sessiz bir mektup bırakır. Ağaç susar sananlara, Kökleriyle cevap verir.

Bir fidan aldım elime, Avuçlarım toprak koktu. Çukur açtım bahçeye, İçimde yeni bir yol oldu. Can suyu verdim köküne, Güneş değdi narin gövdeye. Her gün biraz daha dikildi, Göğe bakan ince gövde. Aylar geçti, dal çoğaldı, Yapraklandı küçük düş. Arılar uğradı çiçeğine, Bahçem uyandı, değişti. Şimdi altında otururken, Geçen zamanı anlıyorum. Bir ağacı büyütmenin, Yarını büyütmek olduğunu biliyorum.

Ormanın koyu sessizliği, Sabah kuşlarıyla bölünür. Işık, dalların arasından, Toprağa incece süzülür. Meşe, ardıç, ıhlamur, Yan yana durur yamaçta. Her biri başka bir hikâye, Saklar gövdesinde yavaşça. Kimi fırtınayı dinlemiş, Kimi kar altında kalmış. Yine de bahar gelince, Yeşil bir bayrak açmış. Bir çocuk fidan dikiyor, Ellerinde çamur, gözünde düş. O küçücük dalın içinde, Koca bir orman varmış. Biz korursak kökleri, Dereler temiz akacak. Ağaçların çoğaldığı yerde, Dünya daha uzun yaşayacak.

Köy yolunun kıyısında, Tek başına bir dut ağacı. Gelen geçene gölge olur, Sessizce paylaşır tacını. Kışın dalları çıplakken, Göğe çizgiler gönderir. En soğuk günlerin ardından, Baharın geleceğini söyler. Yaz akşamı çocuk sesleri, Altında oyun kurar yine. Dallarından düşen dutlar, Mor lekeler bırakır eline. Yaşlı gövdesine yaslanınca, İnsan kendi sesini duyar. Geçmişin uzak adımları, Yapraklar arasında yaşar. Bir gün onu korumak için, Çevresine fidanlar diktik. Dut ağacı gülümsedi sanki, Geleceğe kök saldık.