Balıkesir ile İlgili Şiirler

Gün, ovaya serer sarı ışığını, Uzakta yeşerir dağın eteği, Bir zeytin yaprağı tutar rüzgârı, Balıkesir’dir gönlümün durağı.

Kıyıda tuz kokar akşamın soluğu, Sokaklarda çoğalır evlerin ışığı, Bir selamla ısınır yabancı yüzler, Şehir, içimde büyütür yakınlığı.

İskelede usulca sallanır kayıklar, Gün, suyun üstünde bakıra dönüşür, Kıyı boyunca yürüyen sessiz adımlar Uzak bir şarkıyla eve kavuşur. Dağ yolunda kekik açar taşların yanında, Zeytinlikler parlar öğle vaktinde, Balıkesir adını duyduğum her anda Bir pencere aralanır içimde.

Çarşıdan geçerken ekmek kokusu, Eski saat kulesi gölgeler günü, Bir kahve önünde dinlenir zaman, Tanıdık sesler sarar sokağın yönünü. Akşam Marmara’ya mor bir örtü serer, Kuşlar alçalarak yuvalarına döner, Hangi uzaklıkta olursam olayım Bu şehir çağırınca yollar kısalır.

Kazdağları’nın koynunda serinlik, Dallar arasından süzülür gün, Pınarlar küçük taşları okşarken Orman saklar kendi sessizliğini. Ovada biçilir yazın emeği, Başaklar eğilir rüzgâr önünde, Toprağın kokusu yükselir ağır ağır, Bereket çoğalır insanın elinde. Kıyıya varınca genişler gökyüzü, Martılar beyaz iz bırakır suda, Balıkesir, adın usulca anılınca Bir yaz akşamı belirir ruhumda.

Tren düdüğü böler sabahı, Peronda bavullar, gözlerde yol, Gidenin ardında kalır bir şehir, Dönenin içinde yeniden kurulur. Taş evlerin duvarında güneş, Avlularda eski bir sandalye, Bir çocuk kahkahası yükselince Geçmiş dokunur bugünün ellerine. Marmara’dan esen serin havayla Dağların yeşili aynı düşte buluşur, Balıkesir diye fısıldayan kalp Kendine en sıcak yeri bulur.

Sabah, tarlaların üzerine iner, Toprak buğuyla yıkanır sessizce, Uzak köylerde bacalar tüter, Gün emekle başlar her evde. Dağın yamacında gölgeler uzar, Çam reçinesi kokar patika, Bir kuşun kanadı değince dallara Yeşil, yeniden uyanır havaya. Marmara kıyısında bekler tekneler, Halatlarda tuz, güvertede ışık, Akşamın rengi suya yayıldıkça Ufukta dinlenir günün yorgunluğu. Şehirde kapılar birer birer kapanır, Pencerelerde sarı lambalar yanar, Balıkesir, gecenin koynunda bile İnsana tanıdık bir huzur sunar.

Bir dut ağacı serinletir sokağı, Öğle uykusuna dalar eski duvar, Komşudan komşuya uzanan bir tabak Küçük iyiliklerle büyür bahar. Pazarda renk renk meyveler parlar, Zeytin kokusu karışır taze ekmeğe, Esnafın yüzünde gün boyu sürer Memleketten kalma ince bir neşe. Kazdağları uzakta mavi bir çizgi, Bulutlar doruklarda ağır ağır, Marmara’dan gelen hafif esinti Kaldırımlara deniz düşleri bırakır. Bir gün dönmek üzere ayrılan kişi Yanına alır şehrin seslerini, Balıkesir, uzaklarda bile korur Çocukluğun en aydınlık izlerini.

Ova, gün ışığıyla genişler önce, Sürülmüş tarlalar uzanır sessiz, Bir çiftçi sabırla yön verir toprağa, Sabahın yükü ağır, umudu temiz. Zeytin dallarında gümüş bir titreyiş, Yapraklar rüzgâra sırlarını açar, Köklerde yılların derin hikâyesi, Her hasat geçmişten bir selam taşır. Kazdağları’nda sis çözülür yavaşça, Yamaçlara serin gölgeler yayılır, Kuş sesleri arasında yürüyen kişi Kendi içindeki telaştan ayrılır. Marmara kıyısında köpükler söner, Kumlar günün sıcaklığını saklar, Ufka dalan gözlerde uzaklık değil, Yeni başlangıçların ışığı parlar. Gece, şehrin üstüne yıldız serper, Bir evde çay, bir evde sohbet vardır, Balıkesir denince gönlümde hemen Sıcacık bir dönüş duygusu doğar.

Damların üstünde kızarır sabah, Kaldırımlar gece serinliğini taşır, İlk dükkân açılır, kepenk sesleriyle Uykulu mahalle yavaşça canlanır. Meydanda buluşur acele edenler, Çay buharında erir kısa dertler, Bir merhaba, günün kapısını açar, İnsan insana yakın durur bu yerlerde. Yol kıvrıldıkça belirir dağlar, Çamların kokusu ovaya süzülür, Kazdağları’nın gölgesinde bir süre Dünyanın gürültüsü geride kalır. Kıyıda akşam renk değiştirirken Marmara aynasında bulutlar yüzer, Dalgalar kıyıya usulca vurarak Günün unuttuğu sözleri söyler. Benim Balıkesir’im bir şehirden fazla, Bir ev anahtarı, eski bir fotoğraf, Nereye gidersem gideyim içimde Bana yol gösteren sıcak bir taraf.