Bartın ile İlgili Şiirler

Tepelerde uyanır yosun kokulu sabah Kıyıda tuzla parlar Amasra’nın taşı Irmak, içimden geçen eski bir türkü gibi Bartın deyince ısınır avuçlarım

Yağmur çekilince taşlar parlar sessizce Uzakta kabarır Karadeniz’in soluğu Bir martı konar çocukluğumun üstüne Bartın, dönüş yolumun değişmeyen yönü

Sabah pazarı kurulur, sesler uyanır Kestane kokusu dolaşır dar aralıklarda Irmağın yüzünde titrer evlerin gölgesi Şehir, tanıdık bir dost gibi omzuma dokunur Amasra’ya varınca yol denize açılır Kayaların ardında çoğalır mavi ufuk Dönüş biletim cebimde, gönlüm kıyıda kalır Bartın’ın adı olur içimdeki yolculuk

Çınarların altında ağırlaşır öğle Esnaf sesleri karışır serin havaya Bartın Irmağı, gümüş bir çizgi gibi Günün telaşını alıp götürür usulca Kıyıda akşam, teknelere renk bırakır Amasra’nın taşları gölgelenir birer birer Karadeniz’den gelen tuzlu esintiyle Memleket duygusu içimde yeniden büyür

Orman yolunda nemli yapraklar konuşur Köklerin arasında saklanır küçük sular Bulut, yamaçlara yavaşça yaslanırken Bartın’ın yeşili gözlerimde derinleşir Bir çocuk bisiklet sürer köprüye doğru Kıyıda oltasını toplar akşamcı biri Irmak, iki yakayı yalnız suyla değil Eski selamlarla da birbirine bağlar Amasra’ya inen yolda ufuk çoğalır Deniz, kayalıkların ardında ansızın belirir Cebimde dönüş için sakladığım bilet Kalbimde kalmaya razı bir şehir taşır

Rüzgâr, son yaprakları avlulara sürer Meydanın taşlarında bakır bir sessizlik Bartın Irmağı bulutları bölerek geçer Gün, serin bir renkle kapanır Gece dükkân tabelaları yanıp söner Islak caddelerde ayak sesleri çoğalır Karadeniz görünmez karanlığın içinde Ama nefesi pencereye kadar ulaşır Amasra feneri denize aralıklarla seslenir Sis, koyların üstünde ince bir perde kurar İnsan uzaklara gitse de anlar Bazı şehirler kalbin içinde yürür

Güneş, yaprak aralarından süzülür Yamaçlarda kuş sesleri birbirini çağırır Çimenlere düşen ışıkla birlikte Bartın’ın sabrı da aydınlanır Irmak kıyısında öğle yavaş akar Taş basamaklarda gölgeler yer değiştirir Bir sandalın ipi suyla hafifçe gerilir Şehrin kalbi görünmeden atar Akşam olunca kepenkler ağır ağır iner Fırından yükselen koku sokağı sarar Pencerelerde çoğalan sıcak ışıklar İnsana evin ne demek olduğunu söyler Amasra’da gökyüzü mora çalar Dalgalar kayalara son sözlerini bırakır Yolum uzakta olsa bile Bartın İçimde dönen bir pusula olur

Saçaklardan süzülen damlalar durulur Bahçeler taze toprakla kokar akşamı Sokak lambası, kaldırımda sarı bir iz Bırakır; şehir dinlenmeye çekilir Söğütler suya doğru eğilip kalkar Irmak, gün boyu taşıdığı renkleri yutar Kıyıda bekleyen küçük bir taşta Nice sessiz günün hatırası vardır Amasra koylarında gece koyulaşır Uzakta bir tekne karanlığı yarar Yıldızlar, suyun titreşiminde çoğalırken Deniz göğe doğru yükselir sanki Memleket bazen kapıda duran bisiklet Bazen soba başında bölüşülen ekmektir Yollar insanı başka yerlere götürse de Bartın, içte eksilmeyen bir sıcaklıktır

Şafaktan önce tepeler mor bir örtüdür Çiy, otların ucunda ışığı bekletir Karadeniz’in derinden gelen uğultusu Günün kapısını sessizce aralar Irmak kıyısında taş evler uyanır Perdeler aralanır, avlulara ses düşer Suya uzanan dalların arasında Dünle bugün aynı renkte buluşur Çarşı öğleye doğru canlılık kazanır Tahta kasalarda meyveler renklenir Bir selam, dar sokakların içinde Yorgunluğu hafifleten bir rüzgârdır Amasra’da güneş kayalara yaslanır Koyların üzerine bakır bir parıltı serilir Tuzlu hava yüzüme dokunduğu anda Uzak sandığım yıllar yanıma gelir Gece, tepelerde pencereler yakar Her ışık başka bir hayatı anlatır Nereye savrulsam içimde bir köşe Bartın’ın sesini saklamayı sürdürür

Kış, çatılara ağır bir sessizlik indirir Dağların üstünde bulutlar bekleşir Karadeniz’in sertliği rüzgârla duyulur Sokaklar sabrın rengini kuşanır Yağmurla yükselir Bartın Irmağı Köprü altında köpükler acele eder Suyun taşıdığı o kesintisiz ses İçimdeki düğümleri çözer Bahar, dallara narin çiçekler takar Toprak yeniden nefes almayı öğrenir Amasra yolunda yeşil her virajda Gözlerime taze bir sevinç bırakır Yaz akşamı kıyıda kalabalıklaşır Çocuk sesleri dalga sesine karışır Güneş koyların arkasına çekilse de Gökyüzü mavisini uzun süre bırakmaz Sonbahar, yollara sarı izler serper Avlularda yaprakların hışırtısı duyulur Gidenler başka şehirlerde yaşasa bile Bartın’a dönme isteğini içinde büyütür