Beklemek ile İlgili Şiirler

Perde kıpırdadı, akşam içeri süzüldü, Adını anmadan bir gülüş belirdi. Saatler ağırlaştı avuçlarımda, Yokluğun, odada ince bir izdi.

Telefon susarken gece derinleşti, Bir cümleye sığdı bütün beklentim. Uzaklığın koynunda büyüyen sabır, İçimde sönmeyen küçük bir kandil.

Peronda son yolcu da çekildi, Raylarda akşamın soğuğu kaldı. Ben cebimde sakladığım gülümsemeyle, Gelişinin hayaline tutundum. Bir gün açılır diye kapalı gök, Bulutlar ardında maviyi saklar. Beklemek, bazen yorgun bir kalbe, İleriye bakan bir pencere açar.

Koridorda dolaştı eski ahşap kokusu, Kapı kolu ay ışığında parladı. Her çıtırtı sana ait bir işaret gibi, Sessiz ev birden nefes aldı. Sabah yaklaşırken perde ağardı, Gece, koynundan birkaç düş çıkardı. Gelmediğin saatler çoğalsa bile, İçimde sana ayrılmış yer kapanmadı.

Şafak, çatılara bakır bir renk serpti, Kentin uykusu yavaşça dağıldı. Düşüncem, adını bilmediğim yollarda, Sana varan bir iz aradı. İkindi, duvarlara solgunluk bıraktı, Masadaki bardak gölgede kaldı. Yokluğun bir eşya gibi değil, İçimde dolaşan bir rüzgârdı. Gece, balkon demirlerine yaslandı, Uzakta tek bir köpek havladı. Belki yarın diye sakladığım söz, Karanlığın içinden yeniden doğdu.

Kumların üzerinde kabuk topladım, Her biri başka bir sessizlik taşıdı. Söyleyemediğim bütün cümleler, Dalgaların köpüğünde dağıldı. Ufukta ağır ağır ilerleyen tekne, Bana uzaklığın şeklini gösterdi. Ben kıyıda sabit dururken, Hayalim sularla sana yöneldi. Ay yükselip denizi gümüşledi, Gece taşların soğukluğunu aldı. Beklemek, kapısı görünmeyen, Fakat içeriye ışık sızan bir evdi.

Duvar takvimi inceldi günbegün, Mevsimler camdan sessizce geçti. Bir çekmecede duran eski bilet, Bizi hatırlatan tek şeydi. Mahalle değişti, dükkânlar kapandı, Çocuk sesleri başka sokaklara aktı. Ben aynı soruyu taşırken içimde, Yıllar cevap vermeden uzadı. Beklemek, yalnız boşluğa bakmak değil, Kendine yeniden biçim vermektir. İnsan kırık yanlarını onarırken, İçinde sabra bir oda açar. Bir gün çıkarsan karşıma ansızın, Senden hesap sormayacak gözlerim. Çünkü uzun yolların sonunda öğrendim: Bazı kavuşmalar önce insanın içinde başlar.

Kaldırım taşlarında yağmur parladı, Şehrin yüzü yıkandı, sesler azaldı. Kalabalık içinde seni düşünmek, İçimde saklı bir bahçeyi açtı. Bir vitrinde unutulmuş sarı bir ışık, Akşamın yorgunluğuna karşı durdu. Ben de avuçlarımda taşıdım onu, Uzaklığın karanlığına rağmen. Bazı bekleyişler sitemle büyür, Bazıları sessizce sevgiye döner. İnsan bir başkasını umarken, Kendi kalbinin kapısını da öğrenir. Gece yarısı yağmur kesildi, Oluklardan son damlalar süzüldü. Gelirsen diye değil yalnız, İyiliğe inandığım için bekledim.

Sabah, mutfakta solgun bir ışık yaktı, Kettle’ın sesi odayı doldurdu. Masada bıraktığın küçük işaret, Bütün sessizliği başka türlü kurdu. Öğle vakti perdeyi araladım, Karşı çatıda bir kedi uyuyordu. Dünyanın telaşı sürüp giderken, İçimde tek bir dilek büyüyordu. İkindiyle birlikte hava serinledi, Ağaçların gölgesi yere uzandı. Seni bekleyen düşüncelerim, Günün bütün renklerini topladı. Akşam, camlarda mor bir çizgiydi, Sokak lambaları tek tek yandı. Özlemek hâlâ içimdeydi ama, Artık beni eski yerimde tutmadı. Gece, yıldızları sessizce serdi, Uyku kapıma uğramadan önce. Sabah ne getirirse getirsin, Kalbim umudu seçti kendince.

Yol ağzında tabelalar sustu, Rüzgâr yönleri birbirine kattı. Seninle başlayan uzak düşler, İçimde hâlâ sıcaklığını sakladı. Yağmur toprağın koynuna inerken, Ağaçlar ağır dallarını eğdi. Geçmişten kalan güzel bir görüntü, Avuçlarımda solmadan bekledi. Bazen beklemek, verilen bir söz, Bazen insanın kendine dönüşüdür. Uzağa bakan gözler sonunda, Kendi içindeki sesi işitir. Sana yazdığım mektubu katladım, Göndermedim; yine de içim hafifledi. Söylenmeyen kelimelerin düğümü, Kâğıdın üzerinde çözülüp gitti. Ufukta ince bir aydınlık belirdi, Gece ardında kül rengi iz bıraktı. Sen dönsen de dönmesen de artık, İçimde yürüyen bir sabah vardı.