Denizli ile İlgili Şiirler

Ege’den ince bir ışık süzülür, Denizli sabahında taşlar ısınır, Pamukkale göğe beyazlık serper, İçimde memleket diye bir kapı açılır

Hierapolis susar, zaman konuşur, Uzakta horoz sesi güne karışır, Denizli’nin yolu gönlüme varır, Bir şehir, bir ömür gibi hatırlanır

Sabahın serinliği üzüm bağında, Ege kokusu gezinir havada, Pamukkale, bulutlara yaslanır, Denizli uyanır altın bir rüyada Hierapolis’in taşında dün saklı, Bugünün sesi sokaklarda canlı, Nereye gitsem içimde kalır, Bu şehrin adı, sıcak ve anlamlı

Akşam iner çarşıların üstüne, Gün çekilir eski evlerin yüzüne, Denizli’den geçen her yol Bir hatıra bırakır gönlüme Pamukkale ay ışığıyla parlar, Sessiz tepelerde serinlik çağlar, Ege’nin kalbinde bu şehir Uzakta olsam bile beni arar

Denizli’de sabah başka doğar, Kırların üstünde pembe bir bahar, Kuşlar dallarda şarkı söylerken, Şehir yavaşça kendine uyanır Pamukkale’nin beyaz yamacında, Bulutlar dinlenir göğün kıyısında, Her basamak eski bir masal, Her damla ışık taşır avucunda Hierapolis, geçmişten bir ses, Taş duvarlarında saklı nefes, Denizli’yi seven kalp bilir, Memleket bazen bir şehirdir, hepsi bu ses

Ege rüzgârı perdeyi aralar, Sokaklarda taze gün kokuları var, Denizli’nin renkli sabahında Umut, ince bir kuş gibi uçar Tarih yokuşunda ağır adımlar, Hierapolis’te yankılanır çağlar, Bir sütun gölgesine sığınan düş Geçmişle bugünü yan yana bağlar Gece olunca ışıklar çoğalır, Şehir, yıldızlara sessizce bakar, Pamukkale’nin uzak beyazlığı İçimde uzun bir türkü yakar

Dağlardan iner serin bir esinti, Bağlarda olgunlaşır yazın bereketi, Denizli’nin toprağı avuçta Bir emek, bir sabır, bir sevgi Çarşıda sesler birbirine karışır, Gülüşler dükkân önlerinde yarışır, Şehrin her köşesinde başka Bir tanıdık yüz karşıma çıkışır Pamukkale, sabah güneşinde Bembeyaz bir düş gibi yükselir, Suyun ördüğü sessiz duvarlar Gökyüzüne eski bir mektup verir Hierapolis’in taşlı yolunda Adımlarım geçmişe dokunur, Denizli’den ayrılan her insan Bir parçasını burada unutur

Bir horoz sesi böler uykuyu, Güneş kızartır uzak yokuşu, Denizli, Ege’nin avucunda Saklar kendine özgü kokuyu Kekik kokar kırsalın yolu, Tarlalarda çoğalır günün soluğu, Çalışkan eller kurar sofrayı, Bereketle dolar evin içi, kolu Pamukkale’de akşamın rengi Travertenlere düşer ince ince, Beyaz taşlar pembeye döner, Gün vedalaşır sessizce bizimle Şehirden uzak kalsam bir vakit, Özlem büyür, kalbimde olur sabit, Denizli adı anılınca Dönüşe benzer her güzel davet

Ege’nin sabahında mavi bir serinlik, Uzak tepelerde uyanır derinlik, Denizli’nin göğü açık ve berrak, Güneşle çoğalır içimde sevinç Yollar üzüm bağlarına uzanır, Köy evlerinde dumanlar savrulur, Toprağın emeği, insanın alın teri Her sofrada sessizce anılır Pamukkale’nin suyu ışığı böler, Beyaz yamaçlarda zaman dinlenir, Bir çocuk bakışı kadar duru Bu manzara kalbe yerleşir Hierapolis, taş taş anlatır Küller altında kalan çağları, Sütunların arasından yükselir İnsanlığın unutulmaz yankıları Akşam Denizli’ye mor bir örtü serer, Sokak lambaları yıldızlara benzer, Bu şehirden geçen gönül bilir: Bazı yerler gidilse de içte yaşar

Gün, horoz sesleriyle başlarken, Çiğ damlası parlar yeşil dallarda, Denizli’nin sıcak soluğu duyulur Açılan pencerelerde, sokaklarda Pazar yerinde renk renk yazmalar, Tezgâhlarda taze kokular, Bir selamla yakın olur insanlar, Şehirde çoğalır güzel duygular Pamukkale, akşamı beyaza boyar, Suyun sesi yorgun günü oyalar, Göğe bakan her gözde Sessiz bir hayranlık uyanır Hierapolis’in gölgesinde yürürüm, Eski taşlardan yeni düşler örerim, Bir zamanlar burada atan kalplerle Kendi zamanımı yan yana görürüm Gece iner, şehir ışıkla parlar, Ege rüzgârı perdeleri okşar, Denizli uzaklara gitse bile Adını taşıyan yürek onu yaşar