Manisa ile İlgili Şiirler

Ege güneşi vurur taş evlerin yüzüne Spil’in gölgesi serinletir öğleyi Mesir kokusu karışır açık pencerelere Manisa, içimde çoğalan bir türkü gibi

Akşam iner, üzüm bağları susar Uzakta Spil, mora çalan bir duvar Bir avuç Ege kalır avuçlarımda Manisa, eve dönen kalbin adı

Spil’in eteklerinde uyur eski zaman Yamaçtan ovaya süzülür serinlik Mesirden kalan tat, bayram gibi sıcak Şehrin her köşesinde başka bir iyilik Kaldırım taşlarına gün ışığı düşer Çarşıda seslenir tanıdık insanlar Manisa akşamında yorgunluk diner Ege, sessizce kapımızı çalar

Bir bahar sabahı açılır Manisa Rüzgâr, Spil’den getirdiği çam kokusuyla Mesir renklerine boyanır meydan Çocuklar koşar geniş bir sevinçle Sokak lambaları yanınca usulca Gölge uzar, evlerin önünde durur Bu şehir insanın içini ısıtır Adını anınca uzaklar yakın olur

Manisa’da sabah, narince parlar Ovada gümüş bir sis gezinir Spil Dağı göğe omuz verir Gün, bereketle yeniden dirilir Çarşıda taze ekmek kokusu Mesirden kalma renkli bir düş Her yüzün ardında bir hikâye Her adımda memleketle buluş Gün batarken kızarır bağlar Ege rüzgârı perdeyi oynatır Manisa, kalbimde bir pencere Açılır ve uzun süre kapanmaz

Bir taş çeşmeden su içer zaman Yanında sessizce büyür incir Spil’in başında bulutlar ağır Aşağıda şehir ışıkla sevinir Mesir kokusu dolaşır avluda Renkli kâğıtlar uçar gökyüzüne Dilekler yükselir kalabalıkla Umut konar insanların yüzüne Gece serinliği sarar sokakları Ay, damlarda ince bir iz bırakır Manisa’yı düşünen herkesin İçinde sıcak bir kapı açılır

Ege’den gelen aydınlıkla başlar Manisa’da yeni günün sesi Ova, sabahın altında uzanır Spil korur şehrin nefesini Bağ yollarında üzüm kokusu Toprağa karışır yazın sıcaklığı Bir kuş geçer eski damların üstünden Duyulur geçmişin yumuşak yankısı Mesir renkleri canlanır meydanda Şenlik taşar pencereden pencereye Bir tutam koku, bir avuç dilek Katılır insanların neşesine Akşam olunca ışıklar titrer Sokaklar yavaşça dinlenir Manisa, uzaklarda kalsam bile Kalbimde kendi evini kurar

Spil Dağı’na yaslanan evler Sabahı karşılar serin yüzlerle Ege’nin mavisi görünmese bile Parlar gökyüzü Manisa’da bile Çarşıdan geçerken tanıdık bir ses Yılların izini taşır duvarlar Mesirden kalan baharatlı hava Dolaşır avlularda, açık kapılarda Öğle sıcağı çekilince yoldan Bağların üstüne akşam serilir Bir testi su gibi duru ve sakin Şehrin yorgunluğu geceye verilir Manisa, yalnız bir yer değildir Anılarla örülmüş geniş bir sofra Nereye gitsem adın benimle gelir Bir ışık bırakırsın içimde sonra

Gün doğar, ovaya altın serper Spil’in doruğu bulutla konuşur Manisa uyanır eski bir türküyle Her pencere sabaha doğru açılır Bağların içinde serin patikalar Yazdan kalma kokular taşır Bir üzüm tanesi kadar küçük sevinç Gönlün en derin yerine ulaşır Meydanda renklenir mesir vakti Dilekler göğe savrulur neşeyle Kokular karışır kalabalığa Çocukluk döner birden şehre Öğleden sonra gölgeler uzar Taş duvarlarda dinlenir sıcaklık Ege’nin yumuşak soluğu eser Her köşe anlatır başka bir anlık Gece, yıldızlarını serper üstümüze Spil karanlıkta sessizce bekler Manisa, adını kalbime yazıp Uzak yolları bile yakın eder

Manisa’yı bir sabah düşündüm Penceremde ince bir aydınlık vardı Ege’nin uzak ve temiz soluğu İçimde yorgunluğu dağıtırdı Dağın yamacında çamlar uyandı Ovada tarlalar suya kavuştu Şehir, eski taşların arasından Yeni bir güne umutla ulaştı Mesir kokusu geldi rüzgârla Renkli düşler gibi yayıldı her yana Bir dilek tuttum kalabalık içinde Gülümseyen yüzler karıştı duama Sokak aralarında akşam gezindi Kapılar önünde sohbet koyulaştı Bir bardak çayın buğusunda bile Manisa’nın sıcaklığı saklıydı Şimdi nerede olursam olayım Adın içimde ince bir ezgi Spil’e bakan o güzel şehir Bende hep dönüş yolu demekti