Elazığ ile İlgili Şiirler

Kale yelinde savrulur günün son sesi, Bakır bir gölge düşer ovanın üstüne, Elazığ, adın geçince içimde Yolunu bulur çocukluk sevinci.

Hazar kıyısında susar akşamın telaşı, Suyun mavisi göğe ince bir haber taşır, Uzakta kalsa bile doğduğum şehir, Bir sıcak kapı gibi içimde yaşar.

Harput yokuşunda taşlara basar sabah, Eski bir avluda serinlik bekler bizi, Duvarların gölgesinde büyür hikâyeler, Şehir, dünün izini saklar sessizce. Göl kıyısında akşam ağırlaşır usulca, Kamışlar suya küçük halkalar bırakır, Elazığ’dan söz açınca gurbet yollarında Bir selam yükselir, içimi aydınlatır.

Ovanın ucunda kızarır gün batımı, Çarşıda kepenk sesleri birbirine karışır, Bir dükkân önünde uzayan kısa sohbet Şehrin kalbini sade bir dille anlatır. Harput’tan bakınca ışıklar çoğalır aşağıda, Her ev kendi gecesine bir umut asar, Nereye savrulsam yolların sonunda Elazığ adı gönlümde yeniden parlar.

Sabah serinliği iner bağların üstüne, Toprak, emekle yoğrulmuş bir koku salar, Uzak tepelerden gelen aydınlık Yeni güne sessiz bir cesaret katar. Harput’un kemerli taşında zaman durur, Bir çeşme başında dinlenir eski sesler, Geçmiş, ağır bir kapı gibi değil, Bugüne açılan derin bir pencere. Hazar’da gün, gümüş izlerle çekilir, Kıyıda akşamın rengi yavaşça koyulaşır, Elazığ’dan ayrılan her yolcunun içinde Bir manzara değil, koca bir yurt kalır.

Doğu’nun geniş göğü altında uzanır yol, Tarlalar rüzgârla dalga dalga konuşur, Elazığ, uzak ufuklara açılan Sessiz fakat güçlü bir kapı olur. Öğle vakti çarşı canlanır birden, Fırınlardan yükselir taze gün kokusu, Bir merhaba, bir tebessüm, bir sandalye Komşuluğun neşesini çoğaltır. Akşam Harput yönünden serinlik gelir, Pencerelerde sarı ışıklar yanar, Şehrin adı anıldığında insan Kendi geçmişine usulca yaklaşır.

Kış, beyaz bir örtü serer tepelere, Duman tüter evlerin sakin bacasından, Soğuk havaya rağmen sokaklarda Bir hayat geçer sıcak adımlarla. Harput’ta güneş taş yüzlere vurur, Kemerli geçitlerde gölgeler uzanır, Bir kapının tokmağında bile Nice eski hikâye uyanır. Hazar’ın yüzünde gök yavaşça çözülür, Kıyı boyunca mavilik derinleşir, Suyun kenarında duran insan İçindeki gürültüyü geride bırakır. Gece, ovanın üstüne yıldız serper, Uzak köylerde tek tük ışıklar parlar, Elazığ diye fısıldayan kalbim Gurbetin içinden eve doğru bakar.

Bahar, yamaçlara yeşil bir haber getirir, Kır çiçekleri taş aralarında belirir, Rüzgârın taşıdığı ince toprak kokusu İnsana doğduğu yeri hatırlatır. Kale eteklerinde gün uzun sürer, Uzakta ova, avuç içi kadar görünür, Eski bir türkünün kırık ezgisi Düşünceleri geçmişe götürür. Yaz akşamı Hazar’da serinler dünya, Kıyıda çay bardakları usulca tınlar, Suyun üstünde titreyen ışıklar Yorgun saatleri dinlenmeye çağırır. Dönüşte yol uzar, gece derinleşir, Bagajda birkaç eşya, gönülde bin görüntü, Elazığ’dan uzaklaşmak mümkün olsa da Onu içinden çıkarmak kolay değildir.

Gün, dağların ardından ağır ağır yükselir, Ova, ışığın altında geniş bir sayfa açar, Elazığ’ın sabahında emekle yoğrulmuş Sade bir yaşam yeniden başlar. Harput’un taş yollarında yankılanır sesler, Burçların çevresinde rüzgâr dolaşır, Yüzyılların bıraktığı derin iz Bugünün insanına sessizce ulaşır. Hazar kıyısında öğle durulur, Bir tekne maviliği yararak ilerler, Suyun serin yüzüne bakan gönül Dünyanın telaşını bir süre unutur. Çarşıda akşamın renkleri çoğalır, Esnaf son selamını komşusuna verir, Bir fincan çayın etrafında toplanan dostluk Şehrin en güzel hikâyesini kurar. Yollar başka yönlere ayrılsa bile İnsanın içinde bir merkez kalır, Elazığ, adı anıldıkça büyüyen Sessiz bir özlem gibi yaşar.

Sonbahar, yollara sarı gölgeler bırakır, Bağların üstünde serin bir akşam gezinir, Uzaklara giden otobüsün camında Şehrin yüzü uzun süre silinmez. Kış gelince çatıları örter kar, Sokak lambaları beyazda titreşir, Bir evin içinden yükselen kahkaha En sert geceyi bile yumuşatır. Bahar vakti ova renklerle uyanır, Yamaçlarda kuşların sesi çoğalır, Toprağa dokunan her yeni filiz Eski umudu yeniden canlandırır. Yaz, Hazar’ın kıyısına gölge düşürür, Çocuklar taşlarla suya şekiller çizer, Günün sıcaklığını unutturan serinlik Akşam sohbetlerine neşe verir. Harput uzaktan sessizce görünür, Gökyüzü üzerinde mor bir iz bırakır, Elazığ hangi mevsime bürünse İnsanın gönlünde kendine yer açar.