Aydın ile İlgili Şiirler

Ege’den süzülen ışıkla uyanır Aydın, Zeytin dalında serinler sabah. Büyük Menderes taşır uzak sesleri, İçimde memleket diye açılır bir kapı.

Efe yollarında toz değil, hatıra var, Gün batımı ovaya kızıl bir örtü serer. Aydın’ın adı anılınca kalbimde Sessiz bir sevinç, eski bir türküye döner.

Güneş, incir yaprağında altın bir iz bırakır, Ege kokusu karışır öğle rüzgârına. Aydın’ın taş evleri susarak anlatır Nice yazı saklayan duvarlarını. Büyük Menderes ağır ağır geçer ovadan, Kıyısında çocukluk yeniden belirir. Efe yolları uzansa da gözlerimde Bu şehir her dönüşte yakınlaşır.

Sabahın ilk kuşu konar dut dalına, Tarlalarda ışık, toprağa can verir. Aydın’da her yol bir anıya çıkar, Her durak tanıdık bir yüz getirir. Akşam serinliği iner çarşı üstüne, Uzakta dağlar mora çalar. Ege’nin yumuşak sesiyle şehir İçimde uzun bir özleme bağlanır.

Aydın ovasında sabah genişler, İncir kokusu dolaşır pencerelerde. Güneş, eski bir dost gibi dokunur Yorgun evlerin kiremitlerine. Büyük Menderes’in kıyısında durup Suya bırakırım günün telaşını. Akıntı, uzak köylerden getirir Bir annenin sesini, bir yolcunun düşünü. Efe yolları çağırır akşam vakti, Dağların ardından yükselir ay. Aydın’ı seven bilir: Bu topraklarda Her ayrılık, dönüşe saklanan bir pay.

Ege mavisi vurur beyaz duvarlara, Sokaklarda kekik, gölgelerde yaz. Aydın’ın kalbinde eski bir sabır, Toprağın nabzında diri bir ses var. Bir incir dalı eğilir avluya, Kuşlar günün türküsünü tamamlar. Büyük Menderes uzakta parıldarken Hatıralar su gibi kıyıya vurur. Efe yollarında yürüyen her adım Geçmişten bugüne bir selam taşır. Bu şehir, insanın içine yerleşir; Gidenin ardında bile ışığı kalır.

Gün doğarken ovaya serilir aydınlık, İncir ağaçları uykudan doğrulur. Ege’nin tuzlu, kekikli nefesiyle Şehrin sokaklarında hayat kurulur. Çarşıda eski bir kapı gıcırdar, Bir fincan çayda çoğalır sohbet. Aydın, yüzlerde taşıdığı sıcaklıkla Yabancıya bile verir yakınlık. Büyük Menderes kıvrılarak iner, Sularında gökyüzü, sazlıkta serinlik. Kıyısında duran herkes anlar: Sessizlik de bazen anlatır derinlik. Efe yolları akşama uzanırken Dağlara yaslanır yorgun güneş. Aydın adı kalır dilimin ucunda, Memleket sevgisi gibi sade ve gerçek.

Bir yaz sabahı düşer taş avluya, Gölge büyür nar ağacının altında. Aydın’da zaman ağır ağır yürür, Her saat saklıdır bir hatırada. Köy yollarından yükselir toprak kokusu, Uzak tepeler mavi bir perde olur. Ege’nin içtenliği değer insana, Bir selam bütün gönülleri bulur. Büyük Menderes, ova boyunca Gümüş bir çizgi gibi uzanır. Suya eğilen söğüt dallarında Geçmişin sesi usulca uyanır. Efe yollarında akşam kızarırken Rüzgâr taşır cesur günlerin izini. Aydın, uzaklarda kalsa bile İçimde korur kendi denizini.

Aydın’a sabah, kuş sesleriyle iner, Güneş tarlaları ince ince tarar. İncir dallarında bekleyen yaz Kentin alnına altın bir çizgi çizer. Ege’den gelen yel, perdeleri oynatır, Avlularda demlenir koyu sohbet. Bir kapı açılır, bir gülüş duyulur, Komşulukla genişler dar bir vakit. Büyük Menderes’in duru kıyısında Sazlıklar fısıldar suya eski adı. Akıp giden her dalga beraberinde Bir çocukluk, bir türkü taşır. Efe yolları uzanır yamaçlara, Ayak izleri karışır kızıl toprağa. Cesaret, bu coğrafyada yüksek söz değil, Dimdik durmaktır rüzgâra karşı. Gece çökerken ışıkları yanar evlerin, Uzakta yıldızlar ovaya eğilir. Aydın’ı anmak, dönülmeyen yollarda Kalbe yön gösteren bir kandil olur.

Bir tren sesi bölünce sabahı, İstasyon çevresinde uyanır şehir. Aydın’ın yüzünde güneşli bir sabır, Her bekleyene yeni bir yol verir. Taş duvarlardan yükselen serinlik, Öğle sıcağında sığınak olur. Zeytinlikler suskun, gökyüzü berrak, Ege’nin kalbi burada atar. Büyük Menderes, kıyıda ağırbaşlı, Ovasına bereket bırakır. Köprüden geçen her yolcuya Uzak köylerin öyküsünü anlatır. Efe yollarında rüzgâr sert esse de Toprak, ayak altında güven verir. Bu şehirde geçmiş silinmez; Her taş yeni bir hatırayı bekletir. Akşamın moru dağlara yayılır, Pencerelerde ev sıcaklığı parlar. Aydın, insan nereye savrulsa da Dönüşünü içinde sessizce saklar.