Nine ile İlgili Şiirler

Avuçlarında ekmek kokusu, Gözlerinde eski bir yaz. Nine, evin sessiz türküsü, Kalbimde dinmeyen bir yaz.

İpliğinde sabır, sözünde bahar, Sandığında çocukluk saklı. Nine gülünce ev ışık saçar, Dünya birden daha tatlı.

Sabahları çayı demler, Pencereye güneş konar. Nine anlatınca eski günler, İçimde uzak yollar uyanır. Önlüğünde un izleri, Sesinde yumuşak bir öğüt. Onunla büyüyen evimiz, Sevgiyle örülmüş bir yurt.

Kucağında dinlenirdi Dünyanın bütün gürültüsü. Bir mendilde saklanırdı Çocukluğumun gülüşü. Şimdi saçlarıma ak düşerken Adını anarım usulca. Nine, bıraktığın şefkat Yolumu aydınlatır hâlâ.

Bahçede fesleğen büyütür, Her dalına sevgi sürerdi. Küçük bir tasın içinde Koca bir yazı taşırdı. Kış akşamı soba başında Masal kurardı elleriyle. Ben uykuya dalarken bile Dua ederdi sessizce. Yıllar geçti, ev değişti, Kapılar başka renge boyandı. Fakat ninemin güzel sesi Duvarlarda yankılandı.

Nine deyince aklıma Tarçın kokan bir mutfak gelir. Tahta kaşığın çevresinde Neşeli bir dünya belirir. Bana her gün öğretirdi: İyilik acele etmez diye. Bir lokmayı bölüşmenin İnsanı büyüttüğünü söylerdi. Bugün uzaklarda olsam da Sözleri cebimde taşırım. Onun bıraktığı izlerle Karanlıkta yol bulurum.

Küçük evin avlusunda Sabırla çiçek dizerdi. Her tomurcuğa bakarken Sanki bir haber beklerdi. Bayram sabahı erkenden Ütülü giysiler hazırlardı. Kapıdan giren her konuğa Gönlünü sofra açardı. Bir mendilin kenarında Adımı işlerdi ince ince. Ben o nakışa bakarak Güven duyardım geleceğe. Şimdi avlu sessiz kalsa, Çiçekler yine onu anar. Ninemden kalan sevgiyle İçimde nice bahar var.

Dikiş kutusu açılınca Renkli ipler dile gelirdi. Kırık düğmem, yırtık cebim Onun elinde düzelirdi. Akşamüstü kapı önünde Komşularla sohbet ederdi. Bir fincan kahvenin yanında Nice gönül dinlerdi. Bana verdiği her öğüt Bir taş gibi sağlam kaldı. Korktuğumda hatırladım, İçimde cesaret uyandı. Nine, senin güzel adın Ailemizde dua gibi. Nereye gitsem taşıyorum Kalbimdeki sıcaklığı.

Çocukluğumun sokağında Bir pencere hep açıktı. Nine orada bekler gibi Akşamları ışık yakardı. Kucağına oturunca ben, Dışarıda yağmur dinmezdi. Onun anlattığı hikâyeler Hiçbir kitaba benzemezdi. Bir tencerenin buharında Emekleri yükselirdi. Doyan yalnız karnım değil, İçim de huzur bulurdu. Büyüdüm, yollar çoğaldı, Takvimler hızla çevrildi. Fakat onun öğrettiği sevgi Bende kök salıp yeşerdi. Nine, sesin uzak olsa da Hatıran yanı başımda. Sana duyduğum teşekkür Bitmez ömrümün sonunda.

Eski sandığın içinde Kokusu kalmış giysilerin. Bir düğme, sararmış fotoğraf, Hepsi senden bir haber gibi. Ellerin nasırlıydı ama Dokunuşun ipekten yumuşak. Senin yanında en zor gün Bile bulurdu bir çıkış. Köy yolundan gelen haber Önce senin yüzünde gülerdi. Aile denen büyük ağacı Şefkatin ayakta tutardı. Bugün torunların büyüdü, Her biri başka yere savruldu. Yine de bir sofrada buluşunca Adın sevgiyle anıldı. Nine, senden kalan miras Ne altın ne de eski eşya. Bize bıraktığın güzel kalp, Ömrümüz boyunca en büyük armağan.