Yağmur ile İlgili Şiirler

Bulut eğildi kentin üstüne Damlalar uyandırdı taşları Toprak derin bir nefes aldı Gün, ıslak bir ışıkla başladı

Penceremde ince parmaklar Sessiz bir ezgi kurdu gece Yağmur geçip giderken bile Kalbimde serinliği kaldı

Sokak lambasında parlayan Bin küçük damla düştü yere Kaldırım, göğün aynası oldu Uzakta sustu bütün gürültü Bahçede eğilen mor çiçekler Sabaha doğru doğruldu yine Islak dalların arasından Yeni bir koku yükseldi eve

Akşamın cebinden çıktı yağmur Çatılara serpti gümüşünü Bir çocuk avuç açtı göğe Rüzgâr taşıdı gülüşünü Son damla kondu eski duvara Duvar, yılları anlatır gibi İçimde unutulmuş bir şarkı Yeniden buldu kendi sesini

Sabah bulutları ağırlaştı Kuşlar saçaklara sığındı İlk damla düştüğü anda Uyuyan bahçe canlandı Toprak kokusu sardı yolu Yapraklar yıkandı usulca Biriken suların yüzünde Gökyüzü gezindi boyunca Öğleye varınca dindi ses Güneş göründü perdelerin Yağmurdan kalan berraklık Parladı gözlerinde evlerin

Bir istasyon bekliyordu Raylarda titreyen suyu Giden trenin ardından Gökyüzü bıraktı hüznü Şemsiyeler açıldı birden Kalabalık renklendi yolda Her adım başka iz bıraktı Islak, unutulmuş taşlarda Gece serin bir örtü serdi Durgunlaştı bütün şehir Yağmurun uzak uğultusu Bana sabrı öğretti bir bir

Dağın eteğinde bir bulut Gün boyu taşıdı yükünü Sonra bıraktı yamaçlara Serin, gürültülü türküsünü Dere kabardı, taşlar döndü Çamlar sallandı rüzgârla Köyün damları ışıklandı Islanan akşamın altında Çocuklar kapılarda kaldı Oyunlarını erteledi Fakat her pencere ardından Başka bir düş seyredildi Gece çekilince sessizce Yıldızlar suya eğildi Yağmurun geçtiği toprakta İlk yeşil filiz belirdi

Kıyıya vuran koyu bulut Denizin rengini değiştirdi Martılar alçaktan uçarken Ufuk, perdesini indirdi İskele boyunca boş tekneler Halatlarında sallandı ağır Dalgaların serin soluğuyla Uyudu tuz kokulu liman Bir balıkçı kapattı ağını Eve döndü ıslak adımlarla Ardında gümüş izler bıraktı Karanlığa uzanan yollarda Sabah açınca mavi gökler Kıyı yeniden sesle doldu Gece boyunca yağan yağmur Denize taze bir yüz sundu

Gün daha doğmadan duyuldu Çatıya düşen ilk tıkırtı Uyku ile uyanık arasında Büyüdü göğün fısıltısı Bahçenin kuru toprağı içti Beklediği serin damlayı Solgun duran küçük fesleğen Kaldırdı yapraklarını Sokakta yürüyen insanların Adımları yavaşladı birden Şehir, kendi kalp atışını Dinledi ıslak kaldırımlarda Bir pencere önünde oturup Eski mektupları düşündüm Her damla, geçmişten bir sesi Bugünün sessizliğine sürdü Akşamüstü bulutlar açıldı Ufukta ince renkler doğdu Yağmurun ardından insan Kendine daha yakın oldu

Ormanın koyu gölgelerinde Damlalar dallardan süzüldü Yosun tutmuş eski kayalar Gizli bir masala büründü Patika boyunca akan sular Ayak izlerini sildi usulca Her adımda başka bir serinlik Dokundu sessiz ağaçlara Uzakta gök gürledi bir kez Sonra kuşlar sustu derinden Yağmur, yeşilin kalbine İnce bir mühür bastı yeniden Derede çoğalan küçük halkalar Birbirine karıştı durmadan Doğa, hiç acele etmeden Kendi şarkısını kurdu akşam Dönüş yolunda gök berraktı Ay ışığı damlalarda kaldı Islak ormandan çıkan insan İçinde sakin bir sabah taşıdı