Kahramanmaraş ile İlgili Şiirler

Ahır Dağı’na yaslanır günün ilk aydınlığı, Kahramanmaraş uyanır, taşır yürek sıcaklığı. Akdeniz’den ince bir esinti iner avluya, Memleket sevgisi sığmaz tek bir mısraya.

Bir şehir düşün; yarası onur, sesi cesaret, Kahramanmaraş’ta yaşar dimdik bir emanet. Sokaklarında geçmiş, göğünde özgürlük var, Adını anan kalpte nice baharlar doğar.

Sabah, taş evlerin eşiğine altın serper, Çarşıda eski bir türkü yeni güne ses verir. Ahır Dağı uzaktan bekler şehrin üstünde, Kahramanmaraş büyür insanının sevgisinde. Akdeniz’in aydınlığı değince pencereme, Çocukluk yolları düşer yeniden gönlüme. Kurtuluş ruhu yürür bayrakla yan yana, Bu şehir emanet kalır yarından yarına.

Kale çevresinde akşam kızıl bir örtüdür, Her taşında geçmişten kalan sağlam bir mühürdür. Sokak lambaları yanar, sesler evlere dağılır, Kahramanmaraş adı dilden dile çoğalır. Dağın eteğinde serinler yazın soluğu, Uzakta parlar şehrin umut dolu ufku. Kurtuluşun hatırası göğsümüzde bir nişan, Maraşlı yüreklerde tükenmez bu heyecan.

Ahır Dağı’nın başında bulutlar ağır ağır, Şehrin damlarına düşer gün doğarken ışıklar. Bir avluda demlenir sabrın koyu çayı, Kahramanmaraş saklar kendine has dünyayı. Çarşıdan yükselen ses karışır adımlara, Bakırın parıltısı vurur eski duvarlara. Akdeniz’den gelen yel ferahlatır meydanı, Her köşe anlatır bu toprağın destanı. Kurtuluş ruhu hâlâ bayraklarda dalgalı, Geçmişin emaneti bugün kadar canlı. Şehir uzaklaşsa da gönülden silinmez, Kahramanmaraş sevgisi hiçbir yola yenilmez.

Akşam inerken mora boyanır uzak tepe, Gün yorgunluğunu bırakır sessizce sokağa. Bir pencere önünde çoğalır eski anılar, Maraş’ın adı geçince ısınır bütün duvarlar. Kale gölgesinde yürür tarihin izleri, Taş kaldırımlarda yankılanır sevinç sesleri. Dondurma gibi serin, kahve gibi koyu, Bu şehir kalbe işler kendine özgü huyu. Bir yanda dağların vakur ve suskun yüzü, Bir yanda özgürlüğe açılan gündüzü. Kahramanmaraş derken içimde bir kapı açılır, Memleket dediğim yer yeniden hatırlanır.

Gün, Ahır Dağı’nın ardından ağır ağır süzülür, Kiremitli çatılarda kızıl bir sessizlik görülür. Sokak başlarında selamlaşır komşu sesleri, Şehir kendi kalbiyle tamamlar nefesleri. Kahramanmaraş’ın taşında emek, suyunda sabır, Her evin kapısında konuksever bir tavır. Çarşıda bakır parlar, dükkânlarda hayat, Dünü bugüne bağlar ince bir sanat. Akdeniz’den gelen yel açar sıcak havayı, Çocuklar şenlendirir mahalle aralarını. Uzakta bir ezgi dolaşır akşamın içinde, Memleket özlemi büyür her dinleyişte. Kurtuluş günlerinden kalan vakur bir ses, Bugün de yüreklerde sürdürür aynı nefes. Bu şehir yalnız taş, cadde, meydan değildir, Kahramanmaraş, insanda yaşayan bir şiirdir.

Sabahın serinliği vurur eski kaleye, Güneş ince bir çizgi çizer taşlı tepeye. Ahır Dağı sessizce gözetir ovayı, Şehir uyandırır içimde unutulmuş duyguyu. Meydanda adımların kendine göre ritmi var, Fırınlardan yükselen kokuda nice bahar var. Bir fincan çay eşlik eder uzun sohbete, Maraş’ın sıcaklığı siner her cümleye. Tarih, duvar aralarında saklı bir meşale, Geçmişten bugüne uzanır dimdik bir hale. Kurtuluş ruhu tüter bayrağın renginde, Gururla yürür insanlar kendi kentinde. Akşam, Akdeniz’den aldığı yumuşak esintiyle, Gölgeyi serinletir moraran mavisiyle. Kahramanmaraş kalır içimde bir hatıra değil, Her dönüşte yeniden bulunan güzel bir evdir.

Sabah erkenden açılır şehrin kapıları, Taş duvarlarda gezinir güneşin çizgileri. Ahır Dağı başında nöbet tutar bulut, Maraş’ın sabrında köklenir her umut. Çarşıda bakır sesi karışır konuşmaya, Taze ekmek kokusu yayılır sokağa. Bir selamla yakınlaşır yabancı görünen yüzler, Bu şehirde gönülden kurulur köprüler. Akdeniz’in rüzgârı serinlik taşır dama, Yazın parlak ışığı düşer bağa bahçeye. Uzak tepeler mor bir sessizliğe bürünür, Günün telaşı akşamla yavaşça çözülür. Kurtuluş ruhu yaşar bayrağın gölgesinde, Ataların cesareti gençlerin nefesinde. Geçmiş, bir yük değil; yol gösteren izdir, Kahramanmaraş’ta hür yaşamak temiz bir sözdür. Gece yıldızlarını bırakır şehrin üstüne, Anılar usulca konar evlerin önüne. Nerede olsam içimde aynı ışık parlar, Maraş diye çarpar kalbim, yıllar geçse de durmaz.

Kahramanmaraş, dağın gölgesinde duran, Güneşle renk değiştiren, geçmişten doğan. Ahır Dağı uzakta mavi bir duvar, Şehrin her sabahında başka bir bahar var. Kale taşlarında yankılanır zaman, Eski izler anlatır nice unutulmaz an. Bir bayrak dalgalanır göğün mavisinde, Cesur insanların adı yaşar nefesinde. Sokaklar akşamüstü kokularla dolar, Pencerelerde sohbet, avlularda ışıklar. Dondurmanın serinliği yazı güzelleştirir, Bir şehir bazen küçük bir tebessümle büyür. Akdeniz’den süzülen aydınlıkla parlar ova, Rüzgâr dokunur sessizce bağa ve yuvala. Gurbetten dönen herkes tanır bu sıcaklığı, Memleket kucaklar yorgun yolcuyu. Yıllar değişse bile değişmez içteki bağ, Bir yanında hatıra, bir yanında yüce dağ. Kahramanmaraş adı dilimde dua gibi, Bu şehir kalbimde yaşar, ömür boyunca diri.