Hatay ile İlgili Şiirler

Akdeniz’den tuzlu bir esinti gelir, Hatay’ın kapısında gün aydınlanır. Asi, kıyısında eski düşler taşır, Bir şehir kalbimde usulca uyanır.

Mozaiklerde saklı bin renk parlar, Taş duvarlar akşam ışığıyla ısınır. Hatay deyince içimde bir yol açılır, Uzaklık, bir anda eve dönüşür.

Sabah, nar ağaçlarına konar, Sokaklarda ekmek kokusu dolaşır. Akdeniz göğü mavi bir örtü gibi, Şehrin üstünde ağır ağır açılır. Asi Nehri, suskun taşlara dokunur, Geçmişten bir ezgi bırakır suya. Hatay’ın adı düşerse dilime, Renkli bir sevinç yayılır dünyaya.

Eski avlularda gölgeler serin, Bir kapı aralanır, zaman görünür. Mozaik taşlarında yürürken gözlerim, Bin yıllık bir hikâyeye bürünür. Akşam, deniz tarafından gelir, Palmiye yaprakları hafifçe titrer. Hatay, kalabalık bir sofraya benzer, Her gönülde kendine bir yer eder.

Güneş, Antakya’nın damlarına düşer, Bakır renkli akşam iner avluya. Bir çocuk sesi karışır rüzgâra, Şehir yeniden başlar uykuya. Asi’nin kıyısında zaman yavaşlar, Su, kıvrılarak taşır uzak yılları. Köprülerden geçen her adımda, Duyulur Hatay’ın sabırlı kalbi. Duvarlarda mozaik, sofrada bereket, Sokaklarda birbirine karışan diller. Bu şehir, farklı renkleri toplar, Sonra tek bir ışık gibi parlar.

Akdeniz’in kıyısında akşam serin, Ufukta kızıl bir perde kapanır. Hatay’ın toprağı, yağmurdan sonra, Kekik kokusuyla yeniden canlanır. Dar sokaklarda taşlar konuşur, Her pencere başka bir anı saklar. Mozaiklerde kanatlanan kuşlar, Sessiz geçmişe renkli iz bırakır. Bir türkü yükselir uzak evlerden, Gece, yıldızlarını avluya dizer. Hatay’ı sevenin içinde bu şehir, Yıllar geçse de sıcaklığını gezer.

Sabahın ilk ışığıyla uyanır, Çarşıda kepenkler birer birer açılır. Taze ekmek, kahve ve baharat kokusu, Günün kalbine ince ince saçılır. Akdeniz’den gelen ılık rüzgâr, Zeytin dallarını selamlayıp geçer. Hatay’ın göğünde uçan beyaz kuşlar, Maviye küçük bir imza çizer. Asi Nehri, köprülerin altında, Ay ışığını bölerek yol alır. Kıyısında duran yorgun bir insan, Suyun sesinde huzur bulur, kalır. Mozaikler susar ama renkleri anlatır, Taşlarda uyur nice eski zaman. Hatay, geçmişle yarını buluşturur, Her adımda büyüyen bir hatıra gibi.

Bir avluda nar çiçeği açar, Duvarlara gölgeler düşer öğleyin. Çan sesi, ezan ve çocuk gülüşü, Aynı gökte buluşur kardeşçe. Sokak aralarında tarih yürür, Kapı tokmakları zamana dayanır. Eski taşların serin yüzünde, Nice yolcunun izi uyanır. Deniz uzakta mavi bir çağrı, Tuzunu bırakır kentin saçına. Hatay’ın içinden geçen rüzgâr, Dostluk taşır her insanın avucuna. Asi, geceyi sessizce aynalar, Kıyıda yıldızlar suya eğilir. Bu şehirden ayrılan her yürek, Dönerken kendi özünü getirir.

Hatay’da sabah, ışıkla değil, Fırın önünde bekleyen umutla başlar. Baharatlı kokular yükselirken, Güneş damların üzerinden aşar. Akdeniz, uzaklardan mavi bir türkü, Kıyıya vuran köpüklerle söyler. Rüzgâr, zeytin yapraklarını okşar, Şehir bu ezgiyle kendine gelir. Asi Nehri’nin kıvrılan yolunda, Suyun hafızası taşlara siner. Köprüden geçen her sessiz adım, Eski bir hikâyeyi bugüne getirir. Mozaikler, toprağın derin dilidir, Renk renk parlar müze duvarında. Bir kuş, bir çiçek, bir insan yüzü, Yaşar yüzyılların bıraktığı izde. Akşam olunca sofralar kurulur, Paylaşmak şehrin en güzel sözüdür. Hatay, kalbe yerleşen bir şarkı, Duyuldukça çoğalan bir özdür.

Eski bir taş kapının eşiğinde, Sabah serinliği bekler yolcuyu. Hatay’ın sokakları ağır ağır, Uyandırır geçmişte kalan duyguyu. Çarşıda renk renk kumaşlar parlar, Kurutulmuş otlar kokar raflarda. Her dükkân, başka bir masal anlatır, Her yüz sıcaklık bırakır bakışlarda. Asi’nin kıyısında akşam iner, Suyun üstünde bakır gölgeler büyür. Bir şehir, kendi sesini dinlerken, Kalabalık içinden sükûnet süzülür. Mozaiklerde birleşir ayrı renkler, Hiçbiri diğerini gölgelememiş. Hatay’ın kalbi de böyle atar: Çeşitlilikten doğan bir iyilikmiş. Gece, Akdeniz’e doğru uzanır, Yıldızlar damlarda sessizce yanar. Hatay’dan geçen, yanında götürür, İçinde uzun süre kalan bir bahar.