Dostluk ile İlgili Şiirler

Aynı gökyüzüne bakmanın sevinci var sende Gülüşün, suskun günlerime kapı açar Dostluk bazen tek bir omuzda büyür İnsan yanında kendisi kalınca yaşar

Kırık bir günün kıyısında buldun beni Söz etmeden yüreğime cesaret koydun Dostluk, iki kalbin tuttuğu sıcak bir ip Ben düşerken sen ucundan bırakmadın

Bir arkadaş sesi düşer akşamın eşiğine İçimde yorulan yollar birden dinlenir Dost dediğin, karanlıkta yanan küçük kandil Adı anılınca dünya biraz güzelleşir

Soframızda bölüştüğümüz ekmek kadar sade Bir bakışın yetti, anlatamadığımı bildin Kalabalıklar içinde kaybolduğum günlerde Adımı çağırıp beni kendime getirdin Şimdi her anı avucumda saklı bir taş Dokundukça içinden çocukluğumuz geçer Dostluk, zamanın silemediği bir yazıdır İki insanın kalbinde sessizce büyür

Bir kış sabahı kapımda beliren neşen Soğuk camlara güneş gibi vurdu Üşüyen cümlelerimi ısıtan sendin İyi ki geldin, içim yeniden uyandı Bazen konuşmadan oturduk aynı odada Saatler, aramızdaki sessizliğe karıştı Dostluk; susmayı bile incitmeyen Güvenli bir ev gibi içimizde kaldı

Birlikte yürüdük yağmur alan sokaklardan Ayakkabılarımız çamur, içimiz aydınlıktı Küçük bir şakaya sığdırdık bütün hüznü Yan yana durmak, en büyük teselliydi Yıllar geçti, yollar başka renklere bölündü Takvimler eskidi, sesler yine birbirini buldu Gerçek dostluk uzaklığı sessizce aşar Bir selamla eski bir kapıyı açar

Birlikte susunca şehir yavaşlardı Kaldırım taşlarında akşam parlar Ne söyleyeceğimizi bilmesek bile Yanımızdaki güven bize yeterdi Kimi gün sevincimi sana taşıdım Kimi gün hüznünü payıma aldım İki ayrı nehir gibi akıp giderken Aynı denizde buluşmayı öğrendik Dostluğun ölçüsü kalabalık değildir Bir kişinin yokluğunda duyulan sestir Sen uzakta olsan da içimde İyi günlerin kapısını açık tutarsın

Bir defterin kenarında başlayan adın Yıllar içinde koca bir hikâyeye döndü Gülüşlerimiz sayfalara sığmadı Dertlerimiz birbirine emanet oldu Kırgınlıklar geldi, kapıyı çaldı Her seferinde açık bir yürek buldu Çünkü gerçek bağ, kusursuz olmak değil Yeniden anlayabilmekti bizi Bugün gökyüzü ne kadar genişse Dostluğumuz da o kadar nefes alır Birlikte çoğalan güzel anılar Yarınlara bırakılmış parlak izlerdir

Çocukluk bahçemizde saklı bir düdük sesi Koşardık, gölgemiz peşimizden gelirdi Bir avuç kirazı bölüşürken anlardık Mutluluğun çok şeye gerek vermediğini Sonra hayat önümüze ağır kapılar koydu Her birimiz başka yollara savrulduk Sen, en yorulduğum virajda göründün Elinle sessizce yarını gösterdin Şimdi adını duyunca içim ferahlar Geçmiş, uzak bir ülke değil artık Dostluk dediğin, yıllar sonra bile Kalbin tanıdığı sesi unutmamaktır

İlk gün seni tanıdığımda bilmiyordum Bir gülüşün yıllara köprü kuracağını Aynı sırayı paylaşırken büyüyen bağın Kalbimde uzun süre kalacağını Bir sınav öncesi verdiğin cesaret Bir akşam üstü taşıdığın çanta Büyük sözlerden daha açık anlatırdı Dostluğun ne demek olduğunu bana Bazen uzak şehirler girdi aramıza Bazen hayat sesimizi kısacak kadar yorucuydu Yine de bir haberin, bir kısa mesajın İçimde bütün ışıkları yakıyordu Şimdi geçmişe dönüp baktığımda En güzel anların yanında sen varsın Dostluk, birlikte geçirilen zamandan çok Birbirine iyi gelmeyi hatırlamaktır

Günün yükü omuzlarıma çöktüğünde Adını düşünmek bile beni doğrultur Seninle paylaşılan küçücük bir kahkaha Koca bir kederi yerinden oynatır Ne alkış bekledin ne teşekkür İyiliğin kendine yeten bir dili vardı Düşerken uzattığın o sade el Bana insanlara güvenmeyi anlattı Birlikte gördüğümüz her mevsim Anılarımıza başka bir renk kattı İlkbahar kadar umutlu, kış kadar sağlam Bir bağ örüldü aramızda Yollarımız nereye uzanırsa uzansın Kalbimizde aynı durak kalacak Dostluk, zamanın önünde yürüyen Sessiz ama sarsılmaz bir söz olacak

Bir sabah aynı düşe uyanmış gibiydik Güneş, yüzümüzde yeni bir sayfa açtı Konuşacak çok şeyimiz yoktu belki Ama sessizlik bile bizi yaklaştırdı Sonra günler hızlandı, mevsimler değişti Kimi sevinçleri birlikte büyüttük Kimi acıları bölerek küçülttük Her hatıraya iki ayrı kalp koyduk Seninle öğrenildi bende vefa Bir kapıyı çalmadan da var olabilmek İnsanın en karanlık saatinde Bir dost sesine sığınabilmek Yorgun düştüğüm uzun akşamlarda Anılarımız içimde küçük lambalar yaktı Geçmişin sıcaklığıyla yeniden anladım İyi insanların hayatı değiştirdiğini Bugün sana söyleyecek tek sözüm var İyi ki yollarımız bir yerde kesişti Dostluk, ömrün içinden geçen En güvenilir ve güzel yol arkadaşıydı

Bir ağacın gölgesinde başladı hikâyemiz Önce aynı rüzgârı dinledik birlikte Sonra dallar gibi ayrı yönlere uzanıp Kökümüzde aynı iyiliği sakladık Sen bilirsin, her gülüşün ardında Bazen uzun bir yorgunluk gizlenir Ben sustuğumda gözlerimden okuyup İçimdeki kapıyı usulca açarsın Dostluk, yalnız güzel günlere sığmaz Fırtınada da yan yana kalabilmektir Birinin umudu azaldığında Ötekinin ışığını ona verebilmesidir Aramıza uzaklık girse bile Anılarımız aynı masada oturur Bir şarkı, eski bir sokak, tanıdık bir koku Bizi yeniden birbirimize götürür Ömrümüz farklı mevsimlerden geçsin Kalbimizde bu bağ yeşermeyi sürdürsün Çünkü gerçek dostluk, zamanla eksilmez Paylaşıldıkça çoğalan bir iyiliktir