Diyarbakır ile İlgili Şiirler

Dicle kıyısında bakır bir gök, Avlulara serilir akşam. Bu şehirde her taşın altında, Bir ömür saklanır tamam.

Güneydoğu’nun sıcak nefesi, Sokaklarda dolaşır bugün. Diyarbakır, sevda gibi, Yakın eder uzakların yönünü.

Taş duvarlarda kızıl bir akşam, Diyarbakır uyanır sessizce. Dicle’den serinlik taşır rüzgâr, Yurt olur kalbimin içinde.

Surların üstünde gün ışığı, Uzak dağlara düşer ağır ağır. Diyarbakır adını anınca, İçimde eski bir türkü çağlar.

Taş avlular serin bir sırdır, Kapılar geçmişe açılır. Surlara vuran her ışık, Bir hatırayla saçılır. Nehir boyunca gece büyür, Ay suya gümüşten düşer. Diyarbakır’dan uzak kalan, İçinde bu şehri taşır.

Güneydoğu’da kızıl toprak, Ufka doğru sessiz uzanır. Diyarbakır’ın sıcak sesi, Yolcunun yüreğine dokunur. Surların gölgesinde akşam, Bir bağlama sesi duyulur. Şehrin adı anıldığında, Özlem, sevince dönüşür.

Sabah, taş kapılara konar, Gölge uzar eski duvarlarda. Bir çocuk gülüşü çoğalır, Dar sokakların yankılarında. Dicle ağırbaşlı bir yolcu, Kıyısında söğütler susar. Diyarbakır’ı seven gönül, Nereye gitse onu arar.

Güneş, sur taşlarını ısıtır, Kuşlar yükselir burçlardan. Her adımda tarih konuşur, Kalan izler eski çağlardan. Akşamın mor rengi iner, Avlularda çaylar demlenir. Memleket denince bir anda, Diyarbakır adı belirir.

Kavurucu öğle altında, Taşlar altın gibi parlar. Dar geçitlerde ağır ağır, Gölgeyle insanlar karşılaşır. Bir hanın sessiz avlusunda, Kahve kokusu yayılır. Tarih, kapı eşiğinde bekler, Gelen her konuğa anlatılır. Dicle uzakta parıldarken, Akşam serinliği başlar. Diyarbakır’ın adı bile, İnsana cesaret taşır.

Gün doğarken eski surlar, Kızıl bir renge bürünür. Şehrin uykulu damlarında, Yeni bir hayat görünür. Sokaklarda sesler çoğalır, Pencereler birer birer açılır. Diyarbakır’ın gündelik yüzü, İçten bir selamla saçılır. Nehir, gün boyu yol alır, Kıyısında kamışlar eğilir. Memleket hasreti çekenler, Bu manzarayla yenilenir.

Sabah erken, taş sokaklarda, Güvercinler kanat çırpar. Bir fırından yükselen koku, Uyuyan mahalleyi sarar. Diyarbakır Surları dimdik, Yüzyıllara karşı durur. Her burçta başka bir hikâye, Her hikâyede insan bulunur. Dicle’nin yeşil kıyısında, Gün akşamla renk değiştirir. Bu şehirden geçen herkes, Kalbinde bir ışık götürür.

Kara taşın serinliğinde, Bir çeşme usulca akar. Güneydoğu’nun geniş göğü, Şehrin üzerine ışık saçar. Surlar, rüzgârı dinlerken, Uzakta çocuklar oynar. Eski zamanlardan kalan ses, Bugünün içine konar. Dicle akşamı kucaklarken, Yıldızlar suya dizilir. Diyarbakır’ı anan gönül, Kendi evine dönmüş bilir.

Bir taş basamak üstünde, Güneşin izi kalmış. Diyarbakır’ın eski yüzü, Zamanla daha da anlamlanmış. Dar sokaklardan geçerken, Duvarlar serinlik sunar. Küçük bir pencere önünde, Saksıda fesleğen kokar. Dicle’ye inen yollarda, Rüzgâr saçları okşar. Nehir, şehrin yorgunluğunu, Mavi bir sabırla taşır. Gece surlara yaslanınca, Ay taşların üstünde parlar. Bu şehirden ayrılan kişi, Ardında kendi sesini arar.

İlk ışıkla canlanırken, Kemerli kapılar, hanlar. Diyarbakır’ın taş kalbinde, Binlerce ayak izi var. Çocuk sesleri yükselir, Eski mahalle aralarından. Bir kadın pencere önünde, Günü selamlar dualardan. Surların koyu çizgisinde, Kartallar süzülür ağır. Geçmişle bugün el ele, Aynı göğe bakar Diyarbakır. Dicle, ayı taşırken gece, Kıyılar sessizce parlar. Şehrin adı duyulunca, İçimizde kapılar açar.

Diyarbakır sabahında, Taş duvarlar ışık giyer. Eski kapıların ardında, Yeni umutlar filizlenir. Surların yüksek gölgesinde, Bir tarih nöbet tutar. Burçlara konan güvercin, Yüzyılları kanadında taşır. Çarşıda sesler birbirine, Renkli bir nehir gibi karışır. Bir selam, bir sıcak ekmek, Günün yorgunluğunu yatıştırır. Dicle akşamı örterken, Gökyüzü bakıra döner. Diyarbakır’dan kalan sevda, İnsanın ömrüne yön verir.

Güneydoğu’nun genişliğinde, Ufuk sıcak, toprak kokulu. Diyarbakır’ın her sokağı, Bir hatırayla yoğrulmuştu. Taş konakların avlusunda, Nar çiçeği sessiz açar. Duvarlara sinmiş yıllar, Konuşmadan bile anlatır. Surların ardından akşam, Bakışlara kızıllık verir. Şehri tanıyan her yürek, Bu ışığı içinde büyütür. Dicle’nin sabırlı sesi, Geceye masallar söyler. Diyarbakır diye atan kalp, Uzakta bile eve döner.

Şafak taş duvarlara değer, Kızıl bir perde aralanır. Diyarbakır’ın eski kalbi, Yeni güne hazırlanır. Çarşıda bakır sesleri, Sabahın ritmine karışır. Bir dükkânın önünde hayat, Gülüşlerle genişler, taşar. Surların dibinde yürüyen, Geçmişin izlerini bulur. Her gölgede başka bir çağın, Solmayan sesi duyulur. Dicle’ye bakan tepelerde, Rüzgâr uzun uzun eser. Nehir, şehrin belleğini, Mavi bir defter gibi serer. Gün kapanırken Diyarbakır, Kırmızı bir ışığa bürünür. Memleket sevgisi kalpte, Sessizce büyür, görünür.

Diyarbakır’a çıkan yollar, Tozlu ufuklardan geçer. Şehrin adı duyuldukça, İçimde bir kapı açılır. Surların taşları sıcaktır, Ama gölgeleri serindir. Yüzyılların ağır yükünü, Hâlâ dimdikçe taşır. Bir avluda tandır kokusu, Göğe doğru yükselirken. Komşuluk, eski bir çeşme gibi, Gönülleri besler içten. Dicle’nin kıyısında akşam, Suyun yüzünde renklenir. Uzak kalan memleketine, Bu görüntüyle seslenir. Gece, şehrin üstüne iner, Ay burçlarda nöbet bekler. Diyarbakır’ı anlatan her söz, Bir parça yurt sevgisi ekler.

Uzakta kızaran tepeler, Sabahı şehre haber verir. Diyarbakır’ın taş yolları, Güneşle birlikte belirir. Eski surların burçlarında, Rüzgâr tarih kokusu taşır. Bir taşın üzerinde bekleyen, Nice ayak izini aşırır. Avlularda nar dalları, Kırmızı bir masal kurar. Çay buharı yükselirken, Gündelik hayat neşe bulur. Dicle, kıyısında ağır ağır, Gümüş renkli yollar çizer. Onu izleyen bir yolcu, İçindeki telaşı çözer. Akşam şehrin üzerine iner, Surlar gölgede derinleşir. Diyarbakır’dan kalan duygu, Yıllar geçse de eksilmez.

Güneydoğu’nun sıcaklığında, Toprak buğulu bir renktir. Diyarbakır’a varan kişi, İlk anda başka bir sestir. Kapılar açılır avlulara, Duvarlarda serin gölgeler. Taşın sabrını öğrenmiştir, Bu şehirde büyüyenler. Surlar, ufka uzanırken, Kuşlar göğü bölüp geçer. Her burç, geçmişten bugüne, Sessiz bir haber gönderir. Dicle’nin kıvrımlı yolu, Akşamı aynasında saklar. Nehirle konuşan kamışlar, Geceye ince ezgi bırakır. Sonra yıldızlar çoğalır, Sokaklarda lambalar yanar. Diyarbakır’ı seven gönül, Nereye gitse onu anar.