Hayat ile İlgili Şiirler

Bir avuç sabah taşır insan, Dününden kalan ışıkla. Yol uzasa da içindeki ses, Yürür sessizce yarına.

Hayat, cebimde küçük bir taş, Dokundukça geçmişi anlatır. Her düşüşten sonra insan, Kendi göğünü yeniden kurar.

Bir dal kopar rüzgârın elinden, Toprağa düşer, bekler sessizce. Karanlık ne kadar sürerse sürsün, Kökler çalışır görünmeden gece. Bir kapı açılır günün ucunda, İçeri girer taze bir soluk. İnsan, yitirdiklerini taşısa da, Yarına bırakır kalbindeki umut.

Saatler avuçlarımızdan akar, Her biri başka bir iz bırakır. Kimi anı içimizi ısıtır, Kimi yara, bizi diri tutar. Uzakta bir tren düdüğü duyulur, Yollar çağırır değişen adımları. Hayat, aynı yerde durmaz hiçbir gün; Gidenin ardında büyütür insanı.

Çocukluk, eski bir sandıkta Gülüşünü saklar hâlâ. Bir koku, bir ezgi, bir sokak Geri getirir onu bir anda. Sonra yıllar omza konar, Gözlere başka pencereler açar. İnsan, öğrendiği her acıyla Daha dikkatli sever baharı. Yolun sonunda değil yalnız, Her virajda bulunur anlam. Bugün küçük görünen adım, Yarın olur kocaman bir başlangıç.

Bir fincanın buğusunda Sabahın yüzü belirir. Evde kalan sıcaklıkla İçimizde yeni gün dirilir. Kimi zaman susar şehir, Kaldırımlar yorgun, gök ağır. Yine de bir pencere önünde Yeşermeyi bilir küçük bahar. İnsan, kendine döndükçe Kalabalıkların dışına çıkar. Bir doğru söz, bir temiz niyet Uzun yolları aydınlatır.

Hayat bir nehir gibidir, Taşına çarpa ilerler. Durgun sandığın kıyılarda Gizli akıntılar besler. Bir dost eli uzanır bazen, Tam yorulduğun o yerde. Tek bir cümleyle hafifler Yıllardır taşıdığın perde. Kayıplar da öğretmen olur, Sessiz dersler bırakır. İnsan, eksilen yanlarıyla Kendine yeni yol bakar. Akşam inerken dünyaya, Uzakta ışıklar yanar. Biten her günün içinde Başka bir sabah saklanır.

Bir tohum avuçta küçüktür, İçinde ormanlar gizli. Sabırla sulanan düşler Değiştirir insanı gizlice. Yol bazen taşlı ve dardır, Adımlar ürkekçe bölünür. Korkunun ardındaki ufuk, Cesaretle görünür. Bir mektup gelir uzaklardan, Eski bir adı taşır. Geçmiş, kapıyı çalsa bile Bugün kendi sesini aşar. Gecenin koynunda yıldız, Her susuşa cevap verir. Hayat, sorularla büyür; İnsan aradıkça kendini bilir.

Günün ilk ışığı düşerken Duvara ince bir çizgi çizer. Uyuyan evin içinde bile Yeni bir hikâye filizlenir. Bir çocuk ayakkabısını bağlar, Dışarıda dünya onu bekler. Küçük bir adımın ardında Koca yollar belirir. Yıllar, saçlara kar düşürür, Ama merakı eksiltmez. Gönlünde bir soru taşıyan Hiçbir insan gerçekten eskimez. Bazen kapılar kapanır, Anahtarlar avuçta ağırlaşır. İnsan, duvar sandığı yerde Kendi geçidini arar. Akşamın rengi koyulaşsa da Ufukta bir çizgi kalır. Hayat, vazgeçmeyen kalpte Sessizce yeniden başlar.

Bir yol kenarında durdum, Ayakkabım toz, içim uyanık. Arkamda kalan izlere baktım, Önümde uzanıyordu açıklık. Kimi yüzler uğrayıp geçti, Kimi kaldı ömrüm boyunca. Her karşılaşma bir cümleydi, Yazıldı kalbin kenarına. Güneş, yağmurla yer değiştirdi, Mevsimler döndü usul usul. İnsan da değişti yıllarla, Fakat aradı içindeki aslı. Bir gün kırıldı eski sessizlik, Dilimde cesur bir söz büyüdü. Kendime verdiğim o sözle Dar odalar genişledi. Şimdi her sabah biliyorum, Yaşamak hazır cevap değil. Sorularla yürümek bile Dünyadaki en gerçek şiir.