Arkadaşlık ile İlgili Şiirler

Bir dostun sesi düşer en yorulmuş akşama İçimde yeniden yeşerir susuz kalan yanım Paylaştıkça çoğalır küçücük bir sevinç Arkadaşlık, kalbe açılan en güvenli kapı

Yanımda olmasan da bilirim yerini Bir anı gibi değil, canlı bir ışık gibi Gülüşün değince eski günlerimize Dünya biraz daha kolay döner

Birlikte sustuğumuz saatler bile konuşur Çayın buğusunda eski günler belirir Ne büyük söz ister aramızdaki bağ Ne de her gün çalınan bir kapı Yol uzasa, mevsimler yer değiştirse İçimizde aynı iyilik kalır Dost dediğin, karanlık bastığında Adını söylemeden yanında durandır

Bir gülüşün yeter, dağılır içimdeki sis Kırgınlıklar usulca çekilir kıyıya Seninle paylaştığım her küçük an Büyük bir hatıraya dönüşür zamanla Bazen bir mesaj, bazen sessiz bir bakış Uzaklığı inceltmeye yeter Arkadaşlık, iki kalbin arasında Görünmeyen ama sağlam bir köprüdür

Çocukluğun tozlu yollarından geldik Ceplerimizde taş, gözümüzde güneş Aynı düşe inanmanın sevinciyle Büyüttük yılları yan yana Sonra ayrıldı şehirlerimizin yönü Başka sokaklar öğrendi adımlarımızı Yine de bir şarkı duyunca ansızın Aynı günlere döndü kalbimiz Dostluk, takvimlere sığmayan bir izdir Ne susunca kaybolur ne uzaklıkta solar İnsan bazen bir ismi düşünür Ve içindeki ev yeniden aydınlanır

Yağmur inerken bekledin beni Islanmış ceketimde sıcaklığın kaldı O günden sonra anladım Dostluk, zor zamanda belli olur Birlikte güldük en anlamsız şeye Birlikte taşıdık ağır haberleri Kimi gün sözler yetmedi bize Omuzlarımız birbirine konuştu Şimdi hangi yola çıksam İyiliğinden bir iz bulurum Dostum, adını anmasam bile Varlığın içimde yürür

Bir defterin kenarına çizilmiş evlerdik Çatısı yamuk, penceresi açık Düşlerimizi paylaşınca Dünya bize daha geniş görünürdü Yıllar geçti, saçlara ak düştü Kimi kapılar ardımızda kaldı Fakat eski bir kahkaha duyunca İçimizdeki çocuk uyandı Sen, yenildiğim günlerin tanığı Ben, sevincinin sessiz ortağı Birbirimizin eksik cümlesini Bakıştan tamamladık Dostluk dediğin gösterişli değildir Bir ekmek, bir sandalye, bir bekleyiştir İnsan kendini güvende hisseder Bir dostun yanında susarken

Sabahın ilk ışığına karışır adın Penceremde serçeler kanat çırpar Güne başlamadan önce bile İyi bir dostu düşünmek yetiyor Kırıldığımız günler de oldu elbet Her bağ biraz sınanır rüzgârla Ama gerçek yakınlık, incinse bile Onarmak için yol arar Seninle öğrendim paylaşmayı Bir lokmayı, bir sırrı, bir düşü Kalabalıklar içinde insanı İnsana yakın eden budur Yarın bizi nereye savurursa savursun Anılarımız aynı yerde duracak Dostluk, geride bırakılan değil Gidilen yolda taşınan bir ışıktır

İlk karşılaşmamız dün gibi aklımda Çekingen bir gülüş, kısa bir merhaba Bilmeden açmışız birbirimize Uzun yıllar sürecek bir pencere Sonra günler hızla birbirine bağlandı Sırlarımız çoğaldı, kahkahamız taştı Birlikte susmak bile güzeldi Çünkü sessizlik yabancı değildi Zor zamanlar kapımızı çaldığında Sen geri dönmedin, ben de gitmedim İki yorgun kalp yan yana durdu Ve gece sabaha kadar hafifledi Sevinçlerimizi de bölüştük sonra Bir başarıyı iki kişi kutladık Mutluluk, anlatılınca küçülmedi Aksine soframızda yer açtı Şimdi hayat başka yönlere çağırsa İçimde sana ayrılmış bir yol var Dostluk, aynı yerde kalmak değil Kalpten kalbe yürümeyi bilmektir

Kışın erken kararan akşamlarında Bir telefon sesi ısıtır odayı Uzakta olsan da yakın gelir dünya Dostluk, mesafeyi böyle aşar Birlikte gördüğümüz eski meydan Şimdi başka yüzlerle dolu belki Ama hafızamızda aynı bankta Gülüşümüz hâlâ yan yana Kimi zaman yanlış anladık birbirimizi Kimi zaman sustuk, gurura yenildik Yine de içimizde bir kapı kaldı Dönmek isteyenlere açık Çünkü bağ dediğin kusursuzluk değildir Affetmeyi, dinlemeyi öğrenmektir Bir insanın yükünü paylaşırken Kendi omzunu da sunabilmektir Ömrümüzün hangi sayfası açılırsa açılsın Adın güzel bir cümle olarak kalacak Ben dostluğu senden öğrendim Ve bu bilgi içimde yaşlanmayacak