Yol ile İlgili Şiirler

Taşlı bir patikada akşamın izi var Uzakta titreyen bir kandil beni çağırır Her adım ardımda başka bir sessizlik bırakır Yol, içimde büyüyen cesarete dönüşür

Çantamda biraz yağmur, cebimde eski bir bilet Rüzgâr yön değiştirir, ben yürümekten vazgeçmem Gittiğim yerden çok değişen kalbimi taşırım Yol biterse bile içimdeki arayış sürer

Sabahın ilk ışığı düştü ıslak taşlara Bir kuş havalandı sessizce çalılık içinden Dün bıraktığım gölge geride kaldı artık Bugün önümde açılan çizgiye güvendim Yolun kıvrımında çocukluğumla karşılaştım Bir derenin sesinde eski evimizi duydum Bazı uzaklıklar insanı kendine yaklaştırır Vardığım yerde içim daha genişti

Köyden çıkan otobüs yokuşu ağır ağır aştı Camda dağılan manzara yüzümü aydınlattı Bir mendil sallandı, sonra istasyon küçüldü Ayrılık da bazen yeni bir kapı açtı Akşam şehri karşıladı beni sarı lambalarla Bilmediğim sokaklarda tanıdık bir his vardı İnsan yürüdükçe korkusunu geride bırakır Her kavşak, yeniden seçebilmek demekti

Gecenin altında uzar gümüş renkli asfalt Farlar, karanlığa iki ince nehir çizer Yan koltukta uyuyan sessizlik bana eşlik eder Düşüncelerim sabaha doğru hafifler Bir köprüden geçerken suya baktım uzun uzun Aşağıda akan nehir hiçbir yere tutunmuyordu Ben de yıllardır sakladığım soruları bıraktım Cevaplar uzaklaştıkça içim aydınlandı Gün doğdu, tepelerin ardı pembeye kesildi Yol kenarında açan gelincikler beni selamladı Varmak kadar yürümek de bir armağandı Kalbim yeni bir başlangıca yer açtı

Tozlu bir köy yolunda ayak izim kaldı Çınarların gölgesi öğle sıcağını böldü Her virajda başka bir manzara saklıydı Dünya, yürüyene sırlarını gösterdi Bir çeşme başında durup avuçlarımı doldurdum Suyun serinliği yorgunluğu alıp götürdü Yolculuk yalnız mesafeyi aşmak değildir Bazen bir yudumla insan kendini bulur Akşam olunca tepede mor bir ışık belirdi Uzakta duman tüten evler göründü Kendi kapıma varmasam da huzuru tanıdım Çünkü içimde dönüşün sesi başlamıştı

İstasyonda bekleyen tren nefes aldı Rayların üzerinde sabırsız bir parıltı gezdi Elimde küçük bir valiz, gözüm ufuktaydı Gidilecek yer kadar bilinmezlik de güzeldi Şehir geride kaldı, kuleler sis içinde eridi Tarlalar pencerenin yanında sessizce aktı Bir çiftçi elindeki küreği göğe kaldırdı Günün emeği bana yol gösteren bir işaret oldu Öğleden sonra yağmur cama ince çizgiler çizdi İçimde yıllardır susan bir düşünce konuştu Bazen insan uzaklaşınca kendini duyar Bazen de dönmek için gitmeyi öğrenir Gece, trenin ritmine karıştı tekerlekler Karanlıkta parlayan köy evleri göründü Sabaha vardığımda aynı kişi değildim artık Yol, benden aldığını yerine umut koydu

Dağların arasında dar bir geçit uzanıyordu Kayaların yüzünde bin yıllık yağmur izleri vardı Küçük bir çan sesi vadiden yükseldi Yalnızlık, o anda dostça bir renge büründü Bir patikayı izledim ardıç ağaçlarına doğru Kekik kokusu yorgun adımlarımı serinletti Gökyüzü, bulutların arasından mavi bir pencere açtı İnsan doğaya bakınca yükünü hafifletiyor Önüme çıkan taşları sabırla aştım Her engel, geride kalan korkuyu küçülttü Uzakta görünen doruk bana şunu anlattı Zirve, önce zihinde kurulan bir yerdir Dönüş vakti vadinin rengi değişmişti Gün, yamaçlara bakır bir örtü sermişti Aynı patikadan geçtim, fakat gözüm başkaydı Yol, manzaradan önce bakışımı değiştirmişti

Eski evin önünde bağladım ayakkabımı Kapının eşiğinde annemin duası kaldı Avludaki nar ağacı sessizce sallandı İlk adım, bir ömre açılan küçük bir kapıydı Kasabanın son sokağını geçerken Bakkalın önünde tanıdık yüzler belirdi Herkes el salladı, kimse neden gittiğimi sormadı Bazı vedalar söze ihtiyaç duymaz Yol boyunca tarlalar sarıya çaldı Göçmen kuşlar göğü bölerek ilerledi Onların kanadında uzak ülkelerin sabrı vardı Ben kendi içimdeki mesafeyi ölçtüm Bir handa geceleyip ateşe baktım Yabancıların hikâyeleri duvarlarda yankılandı Her insanın cebinde görünmeyen bir harita bulunur Kimi onu açar, kimi yıllarca saklar Sabah kalktığımda içim dingindi Uzakta deniz, gökyüzüyle birleşiyordu Varacağım kıyıdan önce kendime ulaşmıştım Yol, sonunda bana beni geri verdi

Kışın örttüğü yolda izlerim çoğaldı Kar, ayak seslerini yumuşakça sakladı Soğuk yüzüme vurdu, fakat geri dönmedim Umut bazen en beyaz sessizlikte doğar Bir çoban ateşinin yanından geçtim gece Kıvılcımlar yıldızlara karışıyordu Bana yönü sormadı, ekmeğini paylaştı Yolun en sıcak tarafı insan kalbiydi Sabaha karşı sis çöktü ovaya Ağaçlar birbirine benzeyen gölgelere dönüştü El yordamıyla ilerlerken öğrendim Güvenmek, her şeyi görmeden yürümektir Öğleye doğru güneş perdeyi araladı Çatılar, tepeler ve taş duvarlar göründü Kaybolduğumu sandığım yerde bir yol ayrıldı Bazen belirsizlik, yeni bir yönün başlangıcıdır Akşam vardığım limanda deniz sakindi İçimde taşıdığım fırtına kıyıda dinlendi Geriye dönüp baktığımda uzanan izlere gülümsedim Her yolculuk, kalbe bırakılmış uzun bir cümledir