Kocaeli ile İlgili Şiirler

Körfezde akşam, bakır bir iz, Kocaeli’nde dinlenir deniz. Kartepe’den süzülen serinlikle, İçimde yeşerir yarına bir söz.

İzmit kıyısında titrer akşam, Bir ışık düşer suya usulca. Kocaeli adı geçince dilimde, Evim belirir uzaklardan bana.

Sabah vapur düdüğüyle açılır, Kıyıda martıların sesi çoğalır. Çarşıdan geçen her tanıdık yüz, Güneşle birlikte içimi ısıtır. Kartepe uzakta, göğe yaslanmış, Yamaçta çam kokusu dolaşır. Marmara’dan yükselen geniş nefes, Bu şehri kalbime yeniden taşır.

Körfez üstünde ince bir parıltı, Sabahı uyandırır suyun kıpırtısı. Emekle yoğrulan her yeni günde, Kocaeli büyütür yaşama inancı. Akşam çarşıları renk renk parlar, Evlerin önünde sohbetler uzar. Kartepe’nin gölgesi inerken şehre, Eski hatıralar kapımı çalar.

İzmit’in kıyısında gün ağır ağır, Pencerelere deniz mavisi konar. Körfeze eğilen evlerin içinden, Yeni bir hayatın sıcaklığı doğar. Kartepe yolunda serinler adım, Çam dalları göğe ince iz çizer. Aşağıda uzanan hareketli şehir, Yukarıdan bakınca sessizce güler. Kocaeli deyince aklıma gelir, Bir okul bahçesi, bir dost selamı. Yıllar başka yerlere savursa bile, İçimde korur kendi güzel anlamını.

Gece kıyısında lambalar yanar, Tekneler su üstünde ağır sallanır. İzmit Körfezi’nin koyu sessizliği, Günün bütün gürültüsünü saklar. Bir tarafta Marmara’nın tuzu, Öte yanda ormanların kokusu. Kartepe’den inen serin hava, Şehre karışır, değişir duygusu. Bir sokağın köşesinde tanıdık ses, Bir dükkânda paylaşılmış kısa neşe. Kocaeli, insanın yanında taşıdığı, Unutulmaz bir evdir her hevesinde.

Gün ışığı kıyıya değdiğinde, Körfezde gümüşten yollar açılır. Balıkçıların erken telaşıyla, Şehrin uykusu yavaşça dağılır. İzmit caddelerinde adımlar artar, Fırından sıcak ekmek kokusu geçer. Bir selam, bir gülümseme arasında, Sıradan saatler güzelliğe döner. Kartepe yamaçlarında bulut gezinir, Yağmurla parlar yaprak ve taş. Ormanın derin yeşili içinde, İnsan kendi sesini bulur biraz. Kocaeli, yalnız kıyıdan ibaret değil, Her semtinde başka bir hatıra var. Adını söylediğim o anda bile, Beni çocukluğuma götüren yollar var.

Marmara’nın kıyısında akşam olur, İskele sessizce renk değiştirir. Körfezin üzerine düşen son ışık, Günün yorgunluğunu alıp götürür. Kartepe’nin başında sisler dolaşır, Çamların arasında serin bir iz. Aşağıda uzanan şehir uzaktan, Bir avuç ışık gibi görünür sessiz. Fabrikaların, yolların arasında, Binlerce emekle kurulur sabah. Yan yana yürüyen insanların sesi, Kocaeli’ne verir güçlü bir nefes. Uzakta kalsam kıyıların düşer, Rüzgârın kulağımda kalır yine. Şehrimin adı, yılları aşarak, Sıcak bir iz bırakır kalbimde.

Kocaeli’nde sabah perdeyi aralar, Körfez üstünde açık renk bir gök. Kıyıya vuran dalgalarla birlikte, Şehirde başlar hareketli bir yön. İskelede bekleyen tekneler suskun, Halatlarda tuzlu geceden iz. Uçuşan kuşların kanadında, Denizden yükselir ilk gündüz sesi. Kartepe’ye doğru çıktıkça yollar, Serinlikle değiştirir havayı. Dallar arasından süzülen güneş, Yeşile boyar yamaçların payını. Çarşıda karşılaşır eski yüzler, Kısa bir sohbet uzatır günü. Kalabalığın içinde bile saklıdır, Komşuluk denilen sıcaklık yönü. Kocaeli, her dönüşte başka, Bir anıyı avuçlarıma bırakır. Marmara’nın kıyısı, Kartepe’nin gölgesi, İçimde sana ayrılan yeri korur.

Akşam kızıllığı suya yayılır, İzmit Körfezi yavaşça kararır. Uzakta ilerleyen bir vapur, Ufukta ince bir çizgi bırakır. Sokaklarda günün sesi azalır, Pencerelerde sıcak ışıklar yanar. Bir evden yükselen taze çay kokusu, Mahalleye dingin bir akşam katar. Kartepe’nin üstünde ay görünür, Ormanlar gümüş renge bürünür. Yükseklerden inen serin rüzgâr, Düşüncelere yeni yollar sürer. Marmara kıyısında büyüyen çocuk, Dalgaların ritmini erken duyar. Her kabaran su, geçmişten bir anı, Bugünün sessizliğine bırakır. Kocaeli’ni anlatmak uzun bir yol, Çünkü her köşende ayrı hikâye var. Kıyında, dağında, insanlarında, İçime güç veren canlı bir dünya var.