Konya ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında bir akşam kızarır, Konya, içimde usulca baharır. Ova susar, gök yıldızla dolar, Adın gönlümde uzun yollar açar.

Düzlükte esen serin yel, Konya’yı taşır evime. Bir kubbe parlar uzakta, Anı düşer gönlüme.

Güneş, ovanın üstünde ağır ağır yükselir, Buğday kokusuna karışır sabahın nefesi. Uzakta bir tren, ince bir çizgi gibi geçer, Şehir uyanır; çoğalır içimde hevesi. Mevlana’nın kapısında zaman yavaşlar, Taş duvarlara siner eski bir selam. Konya, gönül yorgununa gölgesini sunar, Döner insan kendine, bulur içten bir tamam.

Kışın beyazı iner geniş tarlalara, Sessizlik konar evlerin çatısına. Bir soba sıcaklığı gibi yakın gelir şehir, Çocukluk saklanır sokakların arasına. Akşam ezgisi yayılır ince havaya, Dükkan ışıkları titrer kaldırımda. Konya’nın adı geçince uzaklık kısalır, Memleket yeniden kurulur kalbimde.

Sabahın ilk mavisi düşer minarelere, Güvercinler kanat çırpar meydan üstünde. Ova, ışığı sessizce geri verir, Yeni bir gün büyür şehrin yüzünde. Eski bir kapı açılır rüzgârla, İçinden dedemin anlattığı yıllar geçer. Konya’nın taşında sabırlı bir hikâye, Her adımda başka bir hatıra seçer. Mevlana’nın sözlerinden kalan yumuşaklık, Bir selam gibi dolaşır insan arasında. Kırgınlık küçülür, gönül ferahlar, Şehir akşamla dinlenir kendi duasında.

Ovanın çizgisi göğe kadar uzanır, Tarlalarda emek, rüzgârda tuz kokusu. Konya, uzaklara bakan bir pencere, Yüreğimde saklı en eski yolculuğu. Çarşıda bakır sesleri birbirine karışır, Bir fırından sıcak ekmek yükselir. Tanıdık yüzler günün telaşını böler, Şehrin kalbi küçük selamlarla belirir. Gece, kubbelerin çevresine inerken, Ay serper gümüşünü sessiz taşlara. Konya’yı düşünen herkes bilir: Bazı şehirler insanı çağırır yıllara.

Gün doğarken ova altın bir örtü giyer, Çiğ taneleri parlar yonca yaprağında. İç Anadolu’nun açık, berrak göğü, Bir türkü bırakır sabah kulağımda. Sokaklardan geçer eski zaman kokusu, Duvarlarda güneş, avlularda serinlik. Bir çeşmenin başında durur telaş, Şehrin kalbinde saklıdır dinginlik. Mevlana’ya uzanan yolda adımlar, Kendi sesini duyar bir an insan. Hoşgörünün gölgesinde yumuşar dünya, Gönülde ağır duran taş olur revan. Akşam, ovanın ardında kızıl bir kandil, Uzak evlerde yanar tek tek ışıklar. Konya, ardımdan el sallayan bir dost, Nereye gitsem içimde yaşar.

Bahar gelince genişler tarlaların rengi, Toprak, yağmurdan sonra derin bir koku salar. Kırlangıçlar alçaktan geçer damların üstünden, Şehir, yeşeren günlerle yeniden canlanır. Bir avluda çay demlenir, gölge uzar, Yaşlı bir saat ölçer öğleden sonrayı. Konya’nın sade sevinci budur belki: Birlikte paylaşmak ekmeği ve havayı. Kubbe altında yankılanan her adım, Geçmişten bugüne uzanan ince bir ip. Mevlana’nın ışığı bir düşünce gibi, Karanlıkta yol gösteren sessiz bir dip. Gece yarısı ova görünmez olsa da, Rüzgâr yönünü bilir, yıldızlar nöbette. Konya, kalbimde kapanmayan bir pencere, Uzaklık bile sana varır nihayette.

Konya’ya varınca değişir ufuklar, Yol, düzlüğün içinde sonsuza açılır. İç Anadolu’nun sabırlı yüzünde, Güneş, ağırbaşlı bir sevinçle saçılır. Ovanın koynunda buğday başakları, Rüzgârla eğilip yeniden doğrulur. Emekle yoğrulmuş sessiz bir hayat, Her mevsim başka bir renge kavuşur. Çarşıdan yükselen baharat kokusu, Bakır taslarda çoğalan ikindi. Bir çocuk koşar, dükkân kepenkleri güler, Şehrin sıcaklığı böylece bilindi. Mevlana’nın adını anınca içimde, Kırık cümleler bile yumuşaklaşır. Bir kapı aralanır gönül evinde, İnsan kendisiyle yeniden barışır. Akşamın morluğu iner minarelere, Ova, karanlıkta derin bir deniz. Konya, hangi yola düşsem benimle, Memleket duygusu kadar temiz.

Sabah treni uzaktan seslenirken, Peronda bekler eski bir özlem. Konya’nın adı, bavuluma sığmaz; Gittiğim her yerde taşırım o dem. Kışın ayazı keskin olsa bile, Pencerelerde sıcak ışıklar yanar. Bir tas çorbanın buğusunda bile, Şehrin merhameti yüzüme konar. Ova boyunca uzanan toprak, Yağmur bekleyen sabırlı bir el. Çiftçinin duası göğe yükselirken, Gün doğar, umut olur her tepel. Mevlana’nın çevresinde sessiz kalır, Kalabalık, kendi içini dinler. Dönen her düşünce bir yere varır, Gönül, ağır yüklerini indirir. Sonra gece çöker eski evlere, Ay, taş sokaklarda ince bir iz. Konya, uzaklarda kalsa da benden, İçimde sürer o sakin deniz.