Ardahan ile İlgili Şiirler

Kar inerken susar taş evlerin eşiği Gökte erken parlar uzak bir yıldız Çıldır Gölü’nde üşüyen akşam Yüreğimde ısınır Ardahan

Kura’nın kıyısında bir kuş havalanır Rüzgâr yaylalardan haber getirir Adını anınca içimde Eski bir kapı açılır Ardahan

Sabah, beyaz bir örtü serer yola Atların soluğu yükselir havaya Doğu Anadolu’nun geniş göğünde Memleketim uyanır ağır ağır Çıldır Gölü kıyısında dururum Suyun altında saklıdır çocukluğum Kura Nehri geçer içimden sessiz Ardahan, uzaklığımı yakın eder

Bir tren sesi bölünce geceyi Pencerelerde titrer solgun ışık Ardahan’ın soğuğu değil yalnız Özlem de keskinleşir o vakit Yol uzar, ufuk susar, kar dinmez Köy lambaları görünür tepelerde Gölün mavi sessizliği kalır Dönerken avuçlarımda eve

Yayla çiçekleri rüzgârla eğilir Bulutlar ağır ağır aşar dağı Bir çocuğun kahkahası duyulur Günün en sıcak yerinde Kura Nehri kıvrılır taşların arasından Suyunda gökyüzünün rengi vardır Ben o akışa bakıp düşünürüm İnsan nereye gitse yurdunu taşır Çıldır’ın yüzünde akşam kızarır Kıyıda ince bir sessizlik büyür Ardahan, adını söylemeden bile Kalbimde kendini duyurur

Kış kapıya dayanınca şehir Bacalarından yükselir sıcaklık Karın örttüğü her sokakta Bir hatıra yürür ayak izleriyle Uzakta dağlar nöbet tutarken Kura, taşlara eski türküler söyler Bir avuç toprak yeter insana Yurdu hatırlatmak için bazen Çıldır Gölü sabaha karşı Gümüş bir aynaya dönüşür Ardahan’ın serin yüzünde İçimde yeni bir umut belirir

Gün doğmadan açılır kapılar Ahırdan yükselir canlı bir ses Pencerede buzdan desenler vardır Yine de evlerin içi sıcaktır Yol, tepelerin arasından geçer Kar tutmuş çamlar sessizce bekler Doğu Anadolu’nun bu genişliğinde İnsan kendi sesini yeniden bulur Çıldır Gölü’nde gök derinleşir Kıyıya vurur ince dalgalar Bir fotoğraf kadar duru görünen Anı, yıllar sonra bile kalır Kura Nehri akşamla kararır Ufukta son ışıklar sönerken Ardahan diye başlayan sevdam İçimde uzun bir türküye döner

Bir sabah sis çöker ovaya Çatılarda ağırlaşır beyazlık Uzak köylerden gelen selamlar Sessizliği dostça böler Yayla yolu taşlı ve serindir Atılan her adım iz bırakır Gökyüzü böylesine yakınken Dertler küçülür, insan ferahlar Göl kıyısında sazlıklar ürperir Çıldır, akşamı içine çeker Suyun dingin aynasında saklı Nice dönüş, nice bekleyiş vardır Kura’nın sesi geceye karışır Ay, akıntının üstünde gezinir Ardahan’ı seven bir kalpte Uzaklık bile memleket sayılır

Ardahan’da sabah başka doğar Karın üstü pembe bir ışıkla Dağların ardında uyanır gün Köy yolları sessizce uzanır Sobada çay kaynar, ekmek bölünür Dışarıda ayaz bekler kapıda Birlikte ısınan küçük evlerde Büyük bir sevgi yaşar aslında Çıldır Gölü kıyısına vardığımda Rüzgâr yüzümü eski bir dost gibi okşar Suyun duru mavisinde görünür Çocukluğumdan kalan ilkbahar Kura Nehri, taşları aşındırarak Yılların sabrını anlatır bana İnsan da böyle öğrenir yürümeyi Düşe kalka, yurduna yana yana Akşam olur, ışıklar çoğalır Ufukta kızıl bir iz kalır Ardahan adı içimde büyür Giden her yol yine sana varır

Gece, ovaya lacivertçe iner Ayaz dallarda ince bir çan gibi Uzakta tek bir pencere parlar Yurt dediğin bazen budur, değil mi Kura’nın kenarında durup dinlerim Suyun karanlıkta süren yolunu Her dönüşünde başka bir haber Getirir doğudan gönlüme doğru Çıldır Gölü sabahı beklerken Kıyılarına serilir yıldızlar Sessizliğin içinden yükselir Unutulmamış eski duygular Dağ başında esen sert rüzgâr Yüzlere kızıl bir hikâye yazar Ardahan’ın soğuğunda bile İnsanı sarar komşu bir selam Gün yeniden aydınlanınca Karlar ışıkla çözülür yavaşça Ben nereye gitsem içimde Bu şehir yürür, susmadan, usulca