Çorum ile İlgili Şiirler

Akşam iner, taş duvarlar kızıl bir sır saklar Çorum’un adı içimde eski bir türkü yakar Hattuşa’dan yükselen sessizlik göğe uzanır Memleket dediğin, insanı kendine çağırır

Alacahöyük’te toprağa sinmiş binlerce yıl Bir çocuk gülüşüyle aydınlanır dar bir yol Karadeniz’den gelen serinlik ovaya değer Çorum, gönlümde uzaklığı olmayan şehir

Sabahın ilk ışığı düşer eski taşlara Hattuşa uyanır sessizce uzak çağlara Çorum’un avlusunda ekmek kokusu yayılır Gün, tanıdık bir yüzle kapımızı çalar Akşam olur, meydanlarda yorgun sesler diner Alacahöyük’ün gölgesi ufuklara iner Bir şehir bazen tek kelimeyle anlatılır Çorum denince içimde çocukluğum belirir

Karadeniz’in rüzgârı saçlarımı savurur Çorum yollarında eski bir özlem durur Kiremit çatılarda günün sıcaklığı kalır Her köşe, geçmişten bir selam taşır Hattuşa’nın taşları zamana karşı susar Alacahöyük’te toprak, derin bir hikâye yazar Ben bu şehri yalnız haritada aramam Kalbimde büyüttüğüm bir yurt olarak yaşarım

Çorum sabahında ince bir serinlik vardır Pencerelerde yeni günün ışığı parlar Sokaktan geçen her adım, eve dönen bir ses Şehrin sakin yüzünde güvenle karşılanır Hattuşa, rüzgârın taşıdığı eski bir haber Taşlarında krallıklardan kalma izler gezer Bugünün insanı durup bakınca orada Geçmişle kendi kalbi arasında bağ sezer Alacahöyük akşamın bakır rengine boyanır Toprak, unutulmuş isimleri usulca anar Çorum’un adı dudakta bittiği anda Memleket sevgisi içte yeniden uyanır

Bir yol uzanır ovadan şehrin kalbine Kavakların gölgesi düşer serincline Çorum’da her mevsim başka bir hatıra Bazen bir yağmur, bazen güneş biçiminde Alacahöyük susar, fakat sözü derindir Toprağın altında saklanan zaman kendidir Bir taşın yüzüne eğilen meraklı gözler Asırlar öncesinden bir ışık görür Karadeniz’in tuzu ulaşır uzak rüzgârla Şehir nefes alır akşamın duru havasıyla Çorum, geçmişi bugüne bağlayan köprü Adını taşıyan her yürekte yaşar daima

Güneş, şehrin damlarında ağır ağır gezinir Çorum’un sabahında umut belirir Fırından yükselen sıcak ekmek kokusu Sokağın sessizliğine hayat getirir Hattuşa’da taş taş üstüne kurulmuş zaman Kralların izini saklar kırık bir duvar Bugün orada esen rüzgâr bile Uzak yüzyıllardan bir haber sunar Alacahöyük, toprağın kalbindeki mühür Her kazıda yeniden açılan bir ömür Bakan gözlere şunu fısıldar usulca: Geçmişini bilen şehir, yarınından emindir Karadeniz’den kopup gelen serin yel Çorum’un üstünde dolaşır ince ince Bu şehir bende yalnız bir yer değildir Adı geçince yurdum yaklaşır gönlüme

Kış akşamı çökerken bacalar tüter Çorum’un evlerinde sıcak sohbetler sürer Pencere camına vuran kar taneleri Eski bir masalın kapısını aralar Yol kenarında uzanan bozkır suskundur Her tepe, güneş batınca mora bürünür Uzakta bir kuşun kanadında akşam Şehrin üzerine yumuşakça süzülür Hattuşa’dan kalan taşlara dokunur rüzgâr Alacahöyük’te toprak derin bir sır taşır İnsan, bu sessizliğin içinde anlayıverir: Çorum’un kalbi geçmişle birlikte atar Karadeniz’in kokusu ulaşır geceye Ay ışığı vurur ıslak kaldırımlara Bir şehir sevilirse böyle sevilir işte Hem göz önünde, hem ruhun en kuytusunda

Çorum’a varan yol sabahı karşılar Uzak tepelerde pembelikler parlar Şehir, yeni uyanmış bir ev gibi Kapılarını sessizce aralar Pazarda renklenir günün ilk saati Seslere karışır taze meyvenin kokusu Bir selam, bir gülümseme yeter İnsana memleketini hatırlatması için Hattuşa, yüzyılların eşiğinde Taşlara işlenmiş sabırlı bir cümle Orada duran herkes kendi çağından Bir anlığına ayrılır, başka zamana geçer Alacahöyük’ün toprağı güneşte parlar Eski izler yeni meraklara yol açar Çorum’un geçmişi yalnız geride değil Bugünün bakışında da yaşamaya devam eder Karadeniz’den esen rüzgâr geceyi serinletir Ovada başaklar ay ışığıyla eğilir Çorum adı kalbimde yankılandıkça Uzak sandığım yollar eve çevrilir

Bir akşamüstü otururum şehri dinlemeye Kaldırımlarda günün yorgunluğu gezinir Çorum, gürültüsüz bir yakınlıkla İçimde yer açar kendine Tarihin gölgesi düşer eski yapılara Taş duvarlarda zamanın rengi kalır Her sessizlik, unutulmuş bir öyküyü Bugünün insanına yeniden anlatır Hattuşa’da ufuk geniş, gökyüzü derin Rüzgârın sesinde çağların soluğu serin Bir avuç taş, bir kırık yol bile Büyük bir geçmişi taşıyabilir Alacahöyük’te toprağın kokusu ağır Adımlar yavaşlar, bakışlar dalar İnsan orada anlar; yurt dediği yer Sadece ev değil, hatıralardır Karadeniz’in maviliği düşer düşlerime Çorum’un sıcaklığı kalır ellerimde Nereye gitsem bu şehir benimle yürür Bir memleket, insanın içinde büyür