Zonguldak ile İlgili Şiirler

Kömür karası avuçlarda Deniz parlar yamaçlarda Zonguldak’ın sesi kalır Rüzgâr gezen sokaklarda

Yokuş iner akşam vakti Liman taşır eski şarkı Karadeniz göz kırparken Şehir sarar uzakları

Ocaklardan yükselirken Emek kokan ağır hava Bir yanımda dalga sesi Bir yanımda kara kaya Filyos’ta gün suya değer Ufuk pembeye bürünür Zonguldak’ın adı geçse İçimde bir ışık yanar

Kıyı boyunca ince sis Balıkçı tekneleriyle Şehir uyanır ağır ağır Kömür kokan nefesiyle Yokuşların ardında saklı Çocukluğumdan bir meydan Zonguldak’ı anınca hep Kalbim kıyıya yanaşan

Karadeniz sert eserken Dalgalar döver kayayı Şehir tutar ellerinden Günün yorgun işçisini Maden ocağı kapısında Biriken sessiz dualar Emeğin izini taşır Islak taşlı kaldırımlar Filyos’un geniş kıyısında Akşam denize eğilir Zonguldak diye fısıldar Uzakta kalan şehirler

Sabah vapur düdüğüyle Uyandırır koyu sisi Yamaçlarda evler parlar Kıyı bulur eski sesi Yer altında ağır adım Gün ışığına kavuşur Her dönüşte bir ocaktan Yeni bir umut doğrulur Akşam çöker limanlara Martı susar, gök kızarır Zonguldak’ın hatırası İçimde uzun yaşarır

Kömür taşıyan vagonlarda Günün yükü ağırlaşır Ray boyunca uzanan ses Geceye kadar dolaşır Yamaçlarda ev ışıkları Birer yıldız gibi yanar Dar sokaktan geçen rüzgâr Eski dostlukları anar Karadeniz’in kıyısında Bulutlarla yarışır kent Dalgaların köpüklerinde Saklı kalır nice hasret Filyos’ta gün batarken Deniz altın renge döner Zonguldak’ı seven gönül Nereye gitse geri döner

Ocakların derinliğinde Alın teri, sabır vardır Karanlıktan çıkan her gün Bir ailenin baharıdır Çarşıların kalabalığı Akşamüstü yavaşlar Kıyıdaki eski taşlar Nice hikâye saklar Yağmur iner demir korkuluk Parlaklaşır ıslak yollar Uzaklardan gelen dalga İçimdeki kapıyı çalar Filyos’un serin koyunda Güneş ufka yaslanırken Zonguldak’ın adı büyür Memleketim denince ben

Bir sabahın ilk sesidir Vagonların tekerleri Dağ yamacında ağır ağır Uyanır ev pencereleri Maden ocağı önlerinde Bekler emekçi elleri Toprağın koyu bağrından Çıkar ekmek haberleri Karadeniz kabardıkça Kıyı taşla konuşur Yağmur yüklü bulutların Arasından gün doğurur Filyos’un uzun sahili Akşamı sessizce biçer Kumda kalan ayak izim Çocukluğuma yol seçer Nerede olsam içimde Bir düdük sesi belirir Zonguldak’ı söyleyince Gurbet biraz hafifler

Yokuşlarda soluklanan Eski evler, yeni düşler Kıyıdan esen serinlikle Açılır sabaha pencereler Yer altının karanlığında Parlar insan gayreti Her karanlık dönüşünde Büyür yarının niyeti Liman üstünde akşam rengi Martılara düşer ağır Karadeniz’in uzak sesi İçimde dolaşır çağırır Filyos kıyısında bir çocuk Denize taş sektirirken Şehir bütün geçmişiyle Gülümser ona uzaktan Zonguldak, sen emek kadar Sağlam ve derin bir izsin Kömür siyahında bile sen Yüreğimin aydınlığısın