Gece ile İlgili Şiirler

Ay, çatılara gümüş bir iz bıraktı Sokak sustu, gölgeler uyudu İçimde küçük bir ışık kaldı Sabahı bekleyen kalbim duruldu

Yıldızlar serpti lacivert göğe Bir ninni indi boş kaldırımlara Düşlerim usulca vardı eve Gece sarıldı bütün odalara

Penceremde ayın ince yüzü Perdeleri hafifçe aydınlatır Günün yorgun, dağınık sözü Karanlıkta yavaşça dinlenir Uzakta bir tren geçer sessizce Raylarda geceye karışır sesi Bir dilek saklarım içimce Uykuya yaklaşırken büyür hevesi

Kentin ışıkları azalır birer birer Dükkanlar kapanır, meydan boşalır Ay, eski duvarlara serinlik serper Sokak lambasında ince bir gölge kalır Ben gecenin koynunda düşünürüm Dün kalan sözleri, yarınki yolu Bir yıldız seçip ona gülümserim Karanlık bile taşır içimde umudu

Gece inerken denizin üzerine Mavilik koyulaşır, dalga yavaşlar Bir martı çekilir kendi düşüne Kıyıda tuz kokusu, içimde bahar var Ay ışığı düşer ıslak taşlara Adımlarım çoğalır tenha yolda Eski bir şarkı konar dudaklara Unutulmuş bir yaz uyanır suda Sonra gökyüzü açılır usulca Yıldızlar serilir sessiz bir halı gibi Sabah henüz görünmez ufukta Ama içimde başlar günün ilk sevinci

Uyuyan evlerin arasında Bir kedi geçer, kuyruğu ayda Rüzgâr dolaşır boş avluda Kuru yapraklar titrer kapıda Düşüncelerim suya bırakılmış taş Halka halka yayılır zihnimde Gece, acele etmeyen bir arkadaş Yanıma oturur sessizliğimde Gözlerimi kapatınca derinden Çocukluğumun avlusu belirir Bir kandil yanar eski pencereden Karanlık, yumuşak bir renge dönüşür

Ay yükselir tepenin ardından Çamların üzerine serin bir örtü Gün çekilir sarı ışıklarından Toprak dinlenir, gök bulur sükûnu Uzak evlerde perdeler kapanır Bir bebek düşünde gülümser belki Kaldırım taşlarında gölgeler uzanır Şehir saklar yorgun nefesini Ben bir bankta göğe bakarken İçimde eski bir kapı aralanır Geçmiş, kırgınlığını bırakırken Her anı başka bir yıldızla parlar Gece bitmez; yalnız biçim değiştirir Karanlıkta filizlenir yeni söz Ufukta belli belirsiz bir renk belirir Kalbim sabaha taşır kendi özünü

Puslu bir gece sarar mahalleyi Çatıların üstünde ağır bir sessizlik Ay, boş arsaya bırakır gölgesini Duvarlarda dolaşır solgun serinlik Bir fincan çay buhar verir elimde Dışarıda zaman yavaşlar, incelir Kalan birkaç düşünce zihnimde Kendi yolunu arar, sonra dinlenir Hatırladıkça uzak yüzleri Kırgınlıklar çözülür içimde Gece, insanın saklı sözlerini Bir yıldız gibi tutar ellerinde Sabaha dek sürer bu derin bekleyiş Ne korku kalır ne de ağır sitem Karanlıkta büyüyen sessiz direniş Bana yeniden başlama gücü verir

Gece, mor bir perde çeker kente Neonlar titrer ıslak caddelerde Bir vapur uyuklar uzak iskelede Dalgalar sır saklar koyu sularda İçimde yürür yarım kalmış yollar Kimi çocukluk, kimi eski sevda Her köşede başka bir anı parlar Ayak sesim yankılanır boşlukta Göğe bakarım; yıldızlar sabırlı Hiçbiri acele etmez doğmaya Karanlık, sandığım kadar kapalı değil Bir ışık yeter içinden geçmeye Pencereler ardında hayat sürer Kimi uyur, kimi sessizce yazar Her gönül kendi gecesini örer Her susuşta yeni bir anlam doğar Ufukta ince bir kül rengi belirir Gece, yükünü yavaşça bırakır Sabahın ilk kuşu ötünce şehir Dünya yeniden kalbime bakar

Ay, bahçedeki kuyunun suyunda Kırılmış bir ayna gibi sallanır Rüzgâr gezer asmanın ucunda Uyuyan çiçekler nefes alır Çocukluğumdan kalan bir koku Islak toprak, nane ve tahta kapı Gece açar hatıraların yolunu Her adımda bulurum eski zamanı Bir baykuş seslenir karanlığa Cevap verir tepelerin ardı Yalnızlık dönüşür derin bir duaya Duanın içinde saklıdır yarın Gözlerimde ağırlaşırken uyku Düşlerime ince bir göl iner Kıyısında bekleyen küçük umut Beni sessizce sabaha götürür Gün doğmadan önce en koyu an Birden çözülür göğün düğümü Gece, avucuma bırakır o zaman Yeni bir günün temiz başlangıcını