Akşamın Kıyısında

Günün son ışığı, taş duvarlarda yavaşça söner, Sokak lambaları suskun birer nöbetçidir. Bir pencere kapanır; içeride unutulmuş bir saat, Dışarıda ise zaman, kendi izini sürer. Adımlar geçer kaldırımın soğuk yüzünden, Her biri başka bir düşünceyi taşır gecenin içine. Ben, adı konmamış bir bekleyiş gibi dururum; Uzakta bir tren, karanlığı ikiye böler.